कुनै समय सडकको किनारमा पंक्ति बद्ध भएर उभिएका राता, सेता र निला शिरिषका फूलहरू फुलेकोले मनमोहक दृश्य देखिन्थ्यो त कुनै समय तिनै फूलहरू पातसँगै झरेर सारै नै उराठ लाग्दो देखिन्थ्यो । यसरी नै कुनै रात पारिजात र रातकी रानी फूलहरूको मग मग बसना चल्थ्यो भने कुनै रात झुपडीहरूबाट दर्दनाक चित्कार सुनिन्थ्यो । दुई चार जना भेला भएर कुरा गर्न र कुनै सामाजिक कार्य पनि गर्न नसकिने अबस्था हुँदै गैरहेको थियो ।

सपना हजार देखाएर उता नाता जोड्यौ किन
मुटु लगी आखिर घाईते बनाएर छोड्यौ किन ।

तिम्रो बाटो पर्खिएर जिन्दगी नै काट्छु भनी
वारी आउँदा बेँसीबाटै, बाटो अन्तै मोड्यौ किन ।

देशले दिएन नभन,
हात बढाऊ तिमीले ।
देशले हेरेन नभन,
दृष्टि लगाऊ तिमीले ।।

१
देश जल्यो, अहिले झोसे राँको पहिले
मातृभूमि नेपाल, रोको देख्छु जहिले
खाए हन्डर
जेठ १४ मा बिधान बन्छ र ?

दुःख पीडा दर्शन गर्दै जीवन-रोटी बेल्दै आएँ
संसारमञ्च नाटककारकै इशारामा खेल्दै आएँ

हिँड्दा हिँड्दै गोडेटो त्यो टुङ्गिए झैँ लाग्दा पनि
एक्लो यात्रा थाकेँ तर बलैसँग ठेल्दै आएँ

मन भित्र बास दिएँ, थाहा छैन किन दिएँ
मुटु त मसँग नि थियो थाहा छैन किन लिएँ
विश्वास गरी माया उनको अमृत मानी विष पिएँ
कष्ट त आखिर मलाई भयो थाहा छैन किन पिएँ ।

न पढन जान्थ्यो
न पढाउन जान्थ्यो
न कमाउन जान्थ्यो
न हलो समाउन जान्थ्यो
कहिले यताको गाउँ
कहिले उताको ठाउँ
हल्लरी मार्दै रमाउन जान्थ्यो

पुण्यप्रसाद ब्राह्मण सकारी अड्डामा “नास्ता पानी” का नामले परिचित छन् । बिहानै सेतो धोती र कमिजमा खाली खुट्टा पशुपतिनाथको दर्शन गर्न जान्छन् । कपाल मुडुलो, लामो टुप्पी, नाकबाट माथि ललाट सम्म सेतो गोपिचन्दनको धर्कैधर्का भएको टीका लाउछन् । चार पाचवटा रुद्राक्ष र तुलसीका माला पनि लगाएका छन । बोली नै पिच्छे “हरि ओम” र “प्रभुको जो इच्छा” भन्छन् । कार्यालय आउदा कमिज सुरुवाल र चप्पलमा बिर्के टोपी लगाउछन् ।

न प्रेमको पुरस्कार मैले हात पार्न सकेँ
न तिमीले हार्न जान्यौ न त मैले हार्न सकेँ

भेटी रहेँ यात्राभरि कति कति भेलहरू
समातेर हात न त सँगै खोला तार्न सकेँ

१. मलाई लाग्यो,
ऊ आउँछ र थुम्काथुम्की सम्याउँछ,
अनि, चारैतिर सिरसिर वतास चल्छ,
कोलाहल ध्वनि मधुरतामा बदलिन्छ,
मसाले हात सिर्जनामा लहसिन्छ ।