मझेरी भलाकुसारी, अंक १० (बिना तामाङ)

नमस्कार बिनाजी! मझेरी भलाकुसारीमा स्वागत छ । शुरुमा, आफ्नो परिचय दिनुस् न ।

नमस्कार सर, साथमा धन्यवाद यहाँलाई । मझेरीसँग भलाकुसारी गर्न पाउँदा अत्यन्तै खुसी लागेको छ ।

अब परिचयकै कुरा गर्नु पर्दा मेरो जन्म बुबा टिएस थिङ र आमा सरोदा देवी तामाङको कान्छी छोरीको रुपमा हेटौंडामा भएको हो । हाल म काठमाण्डौंको उत्तरी भेग बुढानीलकण्ठमा आफ्नो कर्मघरमा परिवारको साथमा छु भने अर्थोपार्जनको हिसाबले अध्यापन पेशामा स्थानीय स्कुल श्रीजयभद्रकाली मा.वि.मा कार्यरत छु । साथै साहित्यको बिद्यार्थी पनि हुँ त्यस हिसाबले म साहित्य लेखनमा आफूलाई व्यस्त राख्न मन पराउँछु ।

साहित्य क्षेत्रमा कसरी प्रवेश गर्नुभयो?

खासै भन्ने हो भने म बिना योजना हिड्ने मान्छे । योजनाबिना नै अन्य धेरै सामाजिक क्षेत्रमा आबद्ध हुन पुगेकी छु । यस क्षेत्रमा पनि प्रवेश गर्छु नै भनेर गरेकी हैन । साँच्चै भन्नु पर्दा म एक साहित्यनुरागी । सानैदेखि किताबको भूत अझ बिशेषत कथा र उपन्यासको । भोक निन्द्रा सबै बिर्सिदिने पुस्तकको संसारमा । । कहिलेकाहीँ देउसी भैलोमा गीत तयार पार्थे । वास्तवमै भन्नु पर्दा म ग्रामिण र शहरी परिवेशबीचको द्वन्द्वात्मक परिवेशमा हुर्किएकी मान्छे । यस्तोमा समाजमा द्वन्द्व देखिने । कही उत्पिडन, कहीँ दमन, कहीँ शोषण कही बिकृति । यस्तै घटनाहरूलाई म कविता, कथाको रुप दिन्थें । तर सबै पानामै सीमित । त्यतिखेर उस्तो साहित्यिक गतिबिधि संचालन हुन्नथ्यो । । पछि घर गृहस्थिमै दैनिकी बित्यो । नाम चलेका पुस्तक पढ्न भने छाडिएन ।

भावनाहरू मनमै उर्लन्थे र मनमै सुक्थे । सायद समयलाई पाखा लगाउन नजानेर पनि होला । केही वर्ष यतादेखि भने फुर्सदिला क्षणहरूको सदुपयोग गर्नतिर । केही वर्ष यतादेखि एक्लोपनको साथी जस्तै भएको छ साहित्य लेखन । मनमा उर्लेको असन्तुष्टिको भावहरू पोख्न यस क्षेत्रको सहायता लिन थालें । यसै क्रममा फेसबुक र मझेरी जस्ता सामाजिक संजालसँग भेट भयो । यसैलाई निरन्तरता दिनेक्रममै साहित्यमा प्रवेश भयो भन्दा अतियुक्ति नहोला ।

नेपाली तथा अन्तराष्ट्रिय भाषाका साहित्यमा मनपर्ने लेखक को हुन्?

मन पर्ने लेखक यही नै हो भन्नु भन्दा पनि म बढी यथार्थपरक लेख मन पराउँछु । नेपाली साहित्यमा हृदयमा बास जमाउन धेरै स्रष्टाहरू हुन्हुन्छ । म सम्मान गर्छु उहाँहरूलाई । कुनै र्यान्क(तह)मा बिभक्त गर्न सक्दिन । अझ भनु म त्यो हैसियतमा पुगेकी पनि छुइन ।

केको निम्ति लेख्नुहुन्छ ?

कुरो नघुमाईकन भन्नुपर्दा म आत्मसन्तुष्टिको निम्ति लेख्छु ।

साहित्य समाजको प्रतिबिम्ब हो जहाँ यही समाजकै पात्रहरूको सुख, दु:ख, खुसी, रोदन, हर्ष, बिस्मात समेटिएको हुन्छ । कहिले समाजमा व्याप्त बिसंगति, बिकृतिपूर्ण यथार्थपरक घटनाहरूप्रतिको रोष प्रकट गर्न त कहिले प्रेमिल भावहरू छरप्रष्ट पार्न लेख्छु । कल्पनाका केही अंश पनि यसमा समेटिने गर्छ । दर्पण जस्तै छर्लङ्गै हुन्छ । मनका भाव त्यसमाथि पनि असन्तुष्टिका लहरहरू तिव्र रुपमा छताछुल्ल गरेर पोख्न सकिने भनेकै यही क्षेत्र भएकोले नै म आफूमा तरङ्गित त्यस्ता भावहरू उराल्न लेख्छु । लेखिसकेपछि एककिसिमको मीठो आनन्दभूति हुन्छ । प्रशव पीडापछि आफ्नो सन्तानको कल्कलाउँदो मुहार हेर्दा गरिने आनन्दभूति जस्तो ।

व्यवसायिक रूपमा शिक्षण-पेशामा संलग्न हुनुहुन्छ, हो? यो पेशाले लेखनमा कत्तिको मद्दत मिलेको छ ?

हजुर सही आकंलन गर्नुभयो । शिक्षण पेशामा लागेका एक दशक बितिसक्यो । यस पेशामा लागिसकेपछि शब्द भण्डारण बढ्ने साथै व्यक्तिमा आत्मविश्वास बढ्ने । उसको शब्द छनौट र व्यक्त गर्ने शैली पनि परिस्कृत हुने । साहित्य र शिक्षण एक अर्काका परिपुरक हुन् जस्तो लाग्छ । शिक्षणको दौरान म साहित्यको सहयोग लिन्छु भने साहित्य सृजनाको बखत शिक्षण गर्दाको अनुभवहरूलाई समेट्छु ।

मझेरीमा तपाईँ कथा, कविता, गजल आदि विधाका रचनाहरू अक्सर पढ्न पाइन्छ । आफूलाई चाहिँ कुन विधामा स्थापित गराउन चाहनुहुन्छ ?

रूचिको कुरा गर्नुहुन्छ भने मलाई हरेक बिधामा (कथा, उपन्यास, कविता, गजल) रूचि छ ।

रचनाको हिसाबले गजल बिधा चुनौतीपूर्ण लाग्छ । चुनौतीसँग लड्न मन पराउँछु यद्यपि लेखनमा भने म बग्न चाहन्छु नदी जसरी सललल । आफ्नो भावना र समाजमा व्याप्त विसंगतिबीचको द्वन्द्वलाई सर्लक्कै उतार्न भने मलाई कथा बिधामा सहज लाग्छ । कवितामा पनि त्यो नसकिने हैन तथापि म कथा बिधा नै बढी रुचाउँछु । यही बिधालाई निरन्तरता दिने सोचमा छु । यसो भन्नुको अर्थ अरु बिधालाई वेवास्ता गरेको भने पटक्कै हैन । उसो त म भर्खर कख सिक्दैछु ।

मझेरीमा तपाईँका करिब ९० वटा जति रचनाहरू प्रकाशित भैसकेका छन् । त्यसमध्ये आफूलाई सबैभन्दा सन्तुष्टि लागेको वा पाठकलाई अवश्य पनि पढिदिन अनुरोध गर्न मन लाग्ने रचनाहरू कुन कुन छन् ?

वास्तवमै भन्नुपर्दा म एक स्वाभिमानी नारी । आत्मसम्मानमा ठेस पुर्याएर पब्लिसिटि चाहन्न । त्यसैले कसैलाई हात जोडेर रचना प्रकाशनको लागि अनुनय गरिन र गर्दिन पनि । यसलाई घमण्डीको उपमा दिइन्छ भने पनि स्वीकार्छु । त्यसो त म कुनै जानेमानेको साहित्यकार पनि होइन मात्र मेरा मित्र एवं साहित्यप्रेमीहरूले साहित्यकार भनेर मानिदिनुभएको छ । जहाँ अरुको सम्मान र सही मुल्याङ्कन हुन्छ त्यहाँ भने म पुग्छु नै । यसैक्रममा मेरो भेट मझेरीसँग भयो । मझेरीको प्रवित्ति अथवा बिशेषता भन्नु नै यहाँ चाकडीबाज चल्दैन र रुचाउँदैन पनि । त्यसमाथि लेखकको मनोबल उच्च बनाउन हौसला दिन र उत्कृष्ट रचना भन्डार गर्न खप्पिस (मेरो भाषामा) मझेरीमै हो मेरो यतिका रचना भन्डार भएको । त्यसो त अरु वेभ साईटमा पनि रचना प्रकाशित नभएका हैनन । तैपनि मझेरीलाई मनपराउनेहरूको संख्या दिनानुदिन बढ्दै गएको देख्छु । जुन आफैमा गर्व र खुसीको कुरा हो । यसका लागि मझेरीलाई बधाई तथा धन्यवाद दिनै पर्छ ।

अब एउटा सृजनाकारलाई आफ्नो हरेक सृजनाको सन्तान जतिक्कै माया लाग्छ । तैपनि लेख्दैजाँदा आत्मसन्तुष्टि भने निम्न लेख रचनामा अत्यधिक पाएको छु । अत म पाठकज्यूहरूलाई यी लेखहरूमा समय मिलाएर नजर पुर्याईदिन हुन अनुरोध गर्दछु ।
‘शंका'(कथा)
‘साँच्चै मेरो देश यस्ती देखिन्छिन्’(गद्य कविता)
‘भोगाइ’(कथा)
‘फेरि फर्केर माईत आउँदिन नि दाजु’ (गजल)

तपाईंलाई कस्तो समयमा भावना फुर्न र लेख्न आउँछ?

समयको त्यस्तो कुनै पावन्दी मलाई लाग्दैन । जहाँ जतिखेर र जहाँ पनि भावना फुर्छ । भन्नुको मतलब कोठामा बस्दा, सडकमा हिड्दा हिड्दै, भान्छामा खाना तयारी गर्दा गर्दै । फरक यति मात्र हो कि कुनै भावनाले पूर्णता पाउँछ भने कुनै गर्भमै तुहिएर जान्छ । तर एउटा नियम भने लागू हुन्छ । त्यो हो एकान्त । नत्र म आफूलाई एकाग्र गर्नै सक्दिन ।

निकट भविष्यमा केही विशेष योजना छ?

योजना अनुरुप चल्नेले सफलता हासिल गर्छ भन्ने मान्यता छ । तर म बिना योजना यहाँसम्म आइपुगेकी छु । बिशेष योजना बनाईहालेको छुइन सोचाइ भने छ । केही महिना यता साथीहरूको लगातारको अनुरोधले मलाई सोच्न बाध्य बनाएको छ । उहाँहरूको अनुरोधलाई मनन गर्दै आउँदो वर्ष सम्भव भएसम्म समयले साथे दिएसम्म एउटा कथा संग्रह भने निकाल्ने विचारमा छु । हेर्दै जाउँ के हुन्छ ।

काठमाण्डौँमा बसोबास गर्नुहुँदो रहेछ, त्यहाँ के-कस्ता साहित्यिक गतिबिधिहरूमा संलग्न हुनुहुन्छ ?

काठमाण्डौंको बसाइले डेढ दशक नाघिसक्यो । साहित्यिक गतिबिधिकै कुरा गर्नुपर्दा भने गृहिणी एवं जागिरे भएकै कारण त्यति खुलेर लाग्न सकिरहेकी छुइन । तैपनि केही बचेखुचेको समयलाई व्यवस्थित गरेर मातृभाषामा, साहित्यको संरक्षण हेतु स्थापित ’तामाङ डाजाङ’ को नियमित मासिक साहित्यिक गोष्ठीमा भने नियमित उपस्थिति जनाउँदै आएकी छु । जुन संस्थामा म सदस्यको रुपमा आवद्ध छु । जहाँ मातृभाषामा साहित्य लेखनमा निरन्तर कलम चलाउँदै आउनुभएका शसक्त एवं जुझारुक स्रष्टाहरूसँग भेटघाट गर्नुका साथै रचना वाचन मार्फत विचारहरू आदनप्रदान गर्ने गरिन्छ । त्यहाँ वाचन भएका रचनाहरू मासिक पत्रीका ‘तामाङ डाजाङ’मा प्रकाशित गरिन्छ । त्यस्तै स्थानीय साहित्यकारहरूसँगको जमघट र साहित्यिक विचारहरूको सम्प्रेषणमा टेवा दिन स्थापित बागद्दार साहित्य समाज’ नामक संस्थामा पनि आक्कझुक्कल आफ्नो उपस्थिति जनाउँदै आएकी छु ।

अन्य साहित्यिक संस्थाबाट पनि निमन्त्रणा हुने गरेतापनि समय मिलाउन हम्मे हम्मे नै पर्ने गर्छ ।

तपाईंका लेखहरूमा सरल शब्दमा गहिरो र मार्मिक प्रस्तुतिहरू पढ्न पाइन्छ । लेख्न लाग्दा त्यस्तो कुनै दायरा बनाएर लेख्नुहुन्छ कि स्वेच्छ लेख तयार हुन्छ ?

धन्यवाद यहाँलाई लेखको बारेमा सकारात्मक टिप्पणीको लागि । अघि नै भनिसके साहित्य समाजको दर्पण हो । जहाँ समाजमा व्याप्त घटनाक्रमलाई उपयुक्त शब्दहरूमा उनेर प्रस्तुत गरिन्छ । म प्राय सरल शब्दहरूको प्रयोग गर्न रुचाउँछु । मेरो आशय सामान्यभन्दा सामन्य मानिसले पनि लेख बुझ्न सकोस ।

अब लेख तयार पार्दा दायराको कुरा गर्नुहुन्छ भने म त्यस्तो कुनै सीमामा बाँधिएर साहित्य सृजना गर्नु लेखकप्रतिको अन्याय ठान्दछु र म अन्याय सहन्न । स्वेच्छाले लेख तयार गर्छु तर कुन थिममा आधारित रहेर सृजना गर्ने भन्ने चाहिँ पुर्व ज्ञात हुनु जरुरी रहन्छ । अन्यथा अन्योलमा परिन्छ ।

काठमाण्डौँमा समकालीन लेखकहरूसँग कत्तिको घुलमिल हुन्छ ? प्राय सम्पर्क भइरहने अरू स्रष्टाहरू कोही छन् भने नाम बताइदिनुस् न !

म ईन्टरनेटको दुनियाँमा रम्ने मान्छे । यसको कारण छ । एक त यसको लागि कुनै समयको हदबन्दी लाग्दैन । जतिखेर फुर्सद हुन्छ त्यतिखेर भ्रमण गरेर साहित्य रसपान गर्न पाइने । अर्को पहिले जस्तो मेरो रचना कस्तो छ लौ न प्रतिकृया दिनुस भनिरहनु नपर्ने । पाठकलाई मन पर्यो लाईक गरिदिनुहुन्छ प्रतिकृया दिन मन लागे दिनुहुन्छ । त्यसमाथि मेरो मोफसलका लेखकहरूसँग यही इन्टरनेटकै माध्यमबाट घुल्मिल छ । एकाध साथीहरू भने हुनुहुन्छ काठमाण्डौंकै कुरा गर्ने हो भने । प्राय सम्पर्कमा रहिरहनुहुने लेखकको नाम लिनुपर्दा आदरणिय स्रष्टा सन्चु ब्लोनको नाम लिन चाहन्छु । त्यस्तै धिर्जेमान थिङ, श्याम ‘संकल्प’ हुनुहुन्छ ।

विशेष गरी कस्ता कृतिहरू जन्माउन चाहनुहुन्छ ?

यस्तै सन्तान जन्माउँछु भनेतापनि गर्भभित्रको अबोध बालक कस्तो छ भन्ने अनुमानसम्म मात्रै लगाउने त हो त्योभन्दा बढी त गर्न सकिँदैन । तै पनि इच्छा त हृष्टपुष्ट, स्वस्थ्य सन्तानको हुन्छ । मेरो विचारमा कृति यस्तो होस् जसले समाजको हरेक पात्रलाई छुन सकोस । हरेकको स्पन्दनमा बास गरोस र व्याप्त विसंगतिलाई तोड्न सकोस । यस्तै कृति जन्माउने हरेक सृजनाकारको आकांक्षा । म पनि त्यसबाट अछुतो रहन सक्दिन ।

आफ्नो व्यक्तिगत र साहित्यिक जीवनसँग कत्तिको सन्तुष्ट हुनुहुन्छ ?

यस सवालमा भने म आफूलाई एक्दमै भाग्यमानी ठान्दछु । व्यक्तिगत जीवन बडो आनन्दमय वातावरणमा बितिरहेको छ । यस अर्थमा म पूर्ण सन्तुष्ट छु । भनिन्छ नि मानिसले सन्तुष्ट हुन सक्नुपर्छ अनि पाइन्छ सुखी जीवन । त्यस मानेमा साहित्यक जीवनबाट मैले सन्तुष्टि लिएकी छु ।

नेपाली साहित्यको हालको स्थितिलाई कसरी मूल्यांकन गर्नुहुन्छ? साहित्यक्षेत्र उचित दिशातर्फ गइरहेको जस्तो लाग्छ?

भविष्यको निर्धारण वर्तमानले गर्द्छ । नेपाली साहित्यकै कुरा गर्ने हो भने अहिले साहित्यलाई माया गर्नेहरूको जमात दिनानुदिन बढ्दै गएको पाइन्छ । नयाँ पुराना दुबै पिढी साहित्य लेखनमा कलम तिखार्दै हुनुहुन्छ । जस्ले भोलिका दिनहरूमा अझ उत्कृष्ट रचनाहरू पाठकले पाउने कुरामा दुई मत रहन्न । समग्रमा भन्नुपर्दा नेपाली साहित्यको भविष्य उज्ज्वल देख्छु । एकाध विखण्डनका घटना बाहेक नेपाली साहित्य सही दिशातर्फ उन्मुख भैइरहेकोछ ।

नेपाली साहित्यमा नारी लेखनको बारेमा तपाईँको कस्तो धारणा छ ?

प्राचीन साहित्यको तुलनामा आधुनिक साहित्यले केही हदसम्म भएपनि नारी लेखनमा आफ्नो कलम दौडाएको पाउन सकिन्छ । तर पनि भने जसरी नारी वेदना, उत्पिडन, अन्याय, र नारी उत्कण्ठाहरूलाई उजागार गर्न सकिरहेको अवस्था भने छैन । नारी पीडालाई सम्बोधन गरिएका लेख तथा रचनाहरू न्युन संख्यामा छन् । साहित्यले जहिले पनि समाज परिवर्तनको लागि आवाज उठाउँछ । साहित्यले देशमा सुशासन एवं कानुनी राज्यको वकालत गर्दछ । तर जबसम्म समाजमा व्याप्त नारी उत्कण्ठाहरू सम्बोधन गरिदैन तबसम्म समाज परिवर्तनका लागि गरिएका आदर्शका गफहरू गफमै सीमित रहने । त्यसैले म नारी लेखनतिर साहित्यकारको ध्यानाकर्षण गराउन चाहन्छु ।

नेपाली साहित्य जगतमा देखिएका सकारात्मक प्रवित्ति र विकृतिहरू के हुन् जस्तो लाग्छ ?

हरेक पक्षको आफ्नै प्रवित्ति र बिशेषता हुने गर्दछन् । साहित्य जगतमा समकालिन परिवेशमा केही नयाँ प्रवित्तिहरू देखापरेका छन् । खुसीको कुरो हो । अहिलेको साहित्यमा यथार्थवादी चिन्तन हावी भएको पाउँछु । जुन सह्रानीय कुरा हो । त्यस्तै अहिले नेपाली साहित्यमा पनि साहित्यलाई माया गर्नेहरूको संख्या बढ्दो छ । जुन कुरा आफैमा गौरवमय कुरा हो । यसले आम मानिसहरूमा सकारात्मक सन्देश पुर्याउँछ । यो संगै सृजनाको जुन भेलबाढी आएको छ त्यसको उपयुक्त समालोचना एवं आलोचना हुन नसकिरहेको अवस्थामा वजनदार सृजनाको कमी महशुस हुदैछ । गुणात्मक भन्दा संख्यात्मक रचनाको ओइरो भएको आभास हुन्छ । अबका दिनमा संख्यात्मकलाई भन्दा गुणात्मकलाई पो ध्यान दिने हो कि?

तपाईँ त तामाङ भाषामा पनि कलम चलाउनुहुन्छ । तामाङ् साहित्यको स्थिति र भविष्य कस्तो देख्नुहुन्छ ?

आफू तामाङ भएकै नाताले पनि आफ्नो भाषा तथा साहित्यको रक्षार्थ कलम चलाउनु कर्तव्य हो भन्ठान्छु । र केही गर्नु पर्छ भन्ने मान्यता राख्ने मान्छे म । अहिलेको नयाँ पिढीमा आफ्नो भाषाप्रतिको क्रेज बिस्तारै घटेर गएको देखिन्छ । यसबाट बिमुख नहोस भन्नाको हेतु पनि तामाङ साहित्यमा कलम चलाउनेको जमात बाक्लै देखिन थालेको छ । खुसीको कुरा यो छ कि राजधानीको भन्दा मोफसलका साहित्यकारहरू यो कुराबाट बढी प्रभावित हुनुहुन्छ । उहाँहरूको त्यो लगाव, संचारमाध्यमको चासो र तामाङ समुदायको एकता यी तीनवटा पक्षहरूको कारण तामाङ साहित्यको भविष्य उज्जव देख्छु ।

अन्य नेपाली भाषाहरूको बारेमा के-कस्तो धारणा छ ?

आफ्नो पहिचान भनेकै आफ्नो भाषा, संस्कृति, कला हो । यसको संरक्षण गर्नु नै हाम्रो प्रमुख दायित्व हो । सबैले आ-आफ्नै ठाउँबाट यसको संरक्षण एवं विकासमा लाग्नुपर्छ जस्तो मलाई लाग्छ र यसको निम्ति अन्य नेपाली भाषामा पनि साहित्य सृजना हुनुपर्छ ।

नेपाली साहित्यलाई इन्टेर्नेटको कत्तिको प्रभाव देख्नुहुन्छ?

विश्वलाई आफ्नो कोठाभित्र कैद गर्न सक्ने इन्टरनेटको बयान जति नै गरे पनि कम नै हुन्छ । प्रयोगकर्ताले कुन ढंगबाट त्यसको प्रयोग गर्दैछ त्यही अनुरुपको महत्व रहन्छ । साहित्यकै कुरा गर्ने हो भने यसले साहित्यक मनहरूलाई नजिक बनाइदिएको छ । त्यस्तै चाहे अनुरुपको लेख रचना कुनै दौडधुप बिना नै एकै ठाउँमा प्राप्त गर्न सकिन्छ जसबाट सिकाइका सम्भावनाहरू प्रसस्त मात्रामा रहन्छ । नेपाली साहित्यलाई यसबाट नियाल्ने हो भने अहिले नेपाली साहित्यलाई माया गर्नेहरूको जमात नै भेटाउन सक्छौ यही इन्टरनेटमा ।

फेसबुक र ट्विटरजस्ता सामाजिक सञ्जालहरूले कसरी उपयोग गरिरहनुभएको छ ?

एउटै वस्तुको बिभिन्न प्रयोजन हुन सक्छ । फेसबुक र ट्विटरको प्रयोग पनि प्रयोगकर्ताको स्वाभाव र मानसिकता अनुसारको भएको पाइन्छ । मैले भने विशुद्ध साहित्यक गतिबिधिकै निम्ति यी सञ्जालहरूको प्रयोग गर्दै आइरहेकी छु । यसको आफ्नै फाईदा छ । फुर्सद हुदाँ आफ्नो रचना पोष्ट गर्यो । अन्य स्रष्टाहरूको सृजनामा सयर गर्यो । सिकाई पनि हुने । प्रतिकृयाहरूबाट थप हौसला र कृयाशिलता प्राप्त गरिने । आफूमा भएको कमिकमजोरी हटाई लेखनशैलीमा निखारता ल्याउन पनि म यी सञ्जालहरूको प्रयोग गर्न रुचाउँछु ।

मझेरीलाई कस्तो मूल्यांकन गर्नुभएको छ? तपाईँको लेखनलाई मझेरीले कत्तिको सहयोग पुर्याएको अनुभव गर्नुभा’छ ?

अब मझेरीको बारेमा मैले केही बोल्नुपर्ला जस्तो मलाई लाग्दैन । सबैलाई ज्ञात भएकै कुरा हो कि साहित्यक वेभ पत्रिकाहरू मध्य सबैभन्दा ठूलो र धेरैभन्दा धेरै पाठकहरूले पल्टाउने पत्रिका यही हो । सबै लेखक एवं पाठकहरूले माया गर्नुहुन्छ । मझेरीको आफ्नै अन्दाज र बिशेषता छ । यसमा लेखकको सम्पूर्ण लेखहरू सुरक्षितसाथ भण्डारण हुने गर्दछ र चाहेको समयमा अध्ययन गर्न पाइन्छ । मेरो पहिलो रोजाईमा पर्छ मझेरी । मेरो धेरैभन्दा धेरै लेख तथा रचनाहरू यसै मझेरीमार्फत प्रकाशित भएर पाठकसामु पुगेकोछ । साथै प्रतिकृयाहरू पनि प्राप्त गरेकी छु जसले ममा थप हौसला दिलाएको छ । यसैको माध्यमबाट मैले आफूलाई निखार्न पाएकी छु । धेरै जसो साथीहरूकोबीचमा म मझेरी लेखकको रुपमा परिचित छु । आज जे छु त्यसमा मझेरीको ठूलो हात रहेको कुरालाई नजरान्दाज गर्न सक्दिन ।

मझेरीका मन पर्ने लेखकहरूको नाम लिनु पर्दा कसलाई सम्झिनुहुन्छ ?

म हरसमय अनलाइनको दुनियाँमा हुदाँ मझेरीलाई ओल्टाई-पल्टाई गर्छु । यसका लेखहरूसँग परिचित नभएता पनि रचना वाचन गरेर मज्जा लुट्छु । अब मन पर्ने लेखकभन्दा पनि प्रभावको कुरा गरुँ जस्तो लाग्छ । नढाँटीकन इमान्दारीताका साथ भन्नु पर्दा राजेश रुम्बा लामा ‘अतृप्त’ सरबाट म निकै प्रभावित छु । उहाँको रचनाहरूमा सरल शब्द संयोजन पाउँछु । त्यस्तै तामाङ साहित्यमा पनि कलम चलाउनुहुन्छ । सायद यसको प्रभाव अलि बढी पर्यो । साथमा नन्दलाल आचार्यज्यू, तीर्थ यात्री पौडेलज्यू, ठिस बुढाज्यू, रुमन न्यौपानेज्यू, बुद्धि मोक्तान भाइ, सुषमा मानन्धरज्यू, रामकृष्ण पौडेल अनयाँसज्यू, आचार्य प्रभा दिदी, शरण आँशुज्यू र अन्य धेरै लेखकहरू मेरो मनपर्ने लेखकहरूमा पर्नुहुन्छ ।

यसलाई कसरी अँझ प्रभावकारी बनाउन सकिन्छ?

मझेरी आफैमा उत्कृष्ट छ । साहित्यिक मनहरूको बिसौनी बन्न सफल मझेरीले दिएको यिनै सेवाहरू नै काफी छन् हाललाई । यद्यपि आगामी दिनहरूमा अझ यसलाई प्रभावकारी बनाउन यसमा चारचाँद लगाउन केही कसरत भने पक्कै गर्नुपर्ला । जस्तै मझेरीमा प्रकाशित रचनाहरूको स्तरीयतालाई ख्याल राख्ने, फेसबुकसँग बढी पाठक आवद्ध हुने भएकोले सम्भव भएसम्म सबै लेख रचनालाई फेसबुकबाट सेयर गर्ने, समय अनुकुल यसको भित्तोमा पनि फेरबदल गरिरहने (उपयुक्त अन्दाजमा) । यसो गर्न सकिएमा यसप्रतिको क्रेज (मोह) बढ्ने कुरामा शंकै रहन्न ।

संसारभरि छरिनुभएका लेखक तथा पाठकहरूलाई के सन्देश दिन चाहनुहुन्छ?

जहाँ रहेपनि मझेरीलाई माया गरौं । नेपाली भाषा तथा साहित्यलाई सम्मान एवं माया दिउँ । नेपाली हुनुको परिचय दिउँ । नेपाली हुनुमा गौरव गरौं ।

अन्तमा, केही भन्न चाहनुहुन्छ भने बताइदिनुहोला ।

भन्न बाँकी केही छ जस्तो लागेन । अन्त्यमा भन्नै पर्दा मझेरीले म जस्तो सामान्य व्यक्तिको जुन मुल्याङ्कन गरेर आफ्नो भलाकुसारीमा मलाई समेट्नुभो त्यसको लागि मझेरी परिवार लगायत कुमार सरमा हृदयदेखि आभार प्रकट गर्न चाहन्छु । मझेरीको उत्तर-उत्तर प्रगतिको कामना । देशविदेश छरिएर रहनुभएको सम्पूर्ण लेखक तथा पाठहरूमा नव वर्ष २०१२को हार्दिक मंगलमय शुभकामना ।

बिना तामाङका रचनाहरूको लिस्ट : https://www.majheri.com/taxonomy_vtn/term/1531
बिना तामाङका रचनाहरू (सारांश सहित) : https://www.majheri.com/taxonomy/term/1531