पुर्णेको जुन
मनपर्छ अती नै
धर्तिमा छु म !

-----------------------

कालो बादल
झरी पर्छ लौ आज
मनमा मेरो !

-----------------------

तिम्रो मुहार
जुन जस्तो उज्यालो
ग्रहण लाग्यो !

यो जोवन अन्तै साटेको भए
मै मरी जाउला ढाटेको भए

तिम्रै केशमा डोरी झै छु म
सत्य! अरुको बाटेको भए

दिलमै राख्या'छु तिम्रो तस्बिर
धरोधर्म सानु फाटेको भए

जीवन मेरो तिमी बिनाको

लजाउदै जानीलाई सलाम छ मेरो
ती रुपकी खानीलाई सलाम छ मेरो

कस्तो अहा! परेलीले झिम्क्याएर बोल्ने
उनको आनी-बानीलाई सलाम छ मेरो

चट्ट जीउ लामो केश ओठ सुनकेस्रा
भरपुर जवानीलाई सलाम छ मेरो

फगत प्रेम बारबार याद आयो
कसैको फेरी लगातार याद आयो

जब साँझपख, झ्याउकिरी करायो
तिनै पाउजुको झन्कार याद आयो

सुन्दर सानो चिटिक्क घरबार बस्ने
झुठा बाचा, कच्चा आधार याद आयो

अधम भएछु, डर लाग्दैन
आँफैलाई आफ्नो भर लाग्दैन

भन्यौ जाली र पापी मान्छे
सोच्नलाई तिम्ले कर लाग्दैन

देखेको छैन, सास पथ्थरमा
छ जस्तो कही ईश्वर लाग्दैन

मायाको वस्ती, शङ्काको झिल्का

तराई र पहाड अनि, हिमाल रोएको छ
हेर प्रत्येक ठाँउ-ठाँउ, नेपाल रोएको छ

जति बग्नु बगी सकें रगतका खोला
पुछ्दै आँसु बन्दुक को नाल रोएको छ

रोल्पा रुकुम बिनाशै भो दशा मडारियो

दसैं अली पर सरे नि हुन्थ्यो
दशा यो लौन टरें नि हुन्थ्यो

ऋणको थुप्रो पोहोरको उस्तै छ
कसैले आममाफि गरें नि हुन्थ्यो

दु:ख हर्छौ रे माथि कही छौ रे
हे भगवान तल झरें नि हुन्थ्यो

निवेदन छ जीवनमा टेवा दिन पाऊँ
बिन्ती “अनु” हजुरलाई सेवा दिन पाऊँ

मुहारमा मुस्कान छर्न, खुशीहरु समेटेर
रुपा, बेगनाश, रारा अनि फेवा दिन पाऊँ

ईश्वरलाई दे'खी छैन, भा'को हजुर मेरो

देख्नुभए “ईश्वर!” मलाई, देखाईदिनुहोला
नसके नि एउटा पत्र लेखाईदिनुहोला

भगवान नि भन्छन सबले बहुरुपी छ रे
दुईचारजना मिली बाटो छेकाईदिनुहोला

भन्या सुन्छु कही कतै हुन्छ अरे यतै

अब माया लगाउदिन
खुट्टा मेरा कमाउदिन

कनिकुथी शब्द बुनी
आतशबाजी जगाउदिन

उन्को पिडा आफ्नो ठान्दै
अश्रु धारा बगाउदिन

दैलो खोज्दै आउने खुशी
ढ्याङ्ग्रो ठोकी भगाउदिन

फेद मै कुरी बस्छु बरु