फिजायौ जाल चारैतिर उत्रदै र बग्दै झर्दा
बाटो छुट्यो नाता टुट्यो त्यही बोलिले गर्दा

चालिरहे पाइला एक्लै पीडा बोकी मौन रुँदै
जीवनभरि तनाब दियौ गाठो पर्छ मन सधैं

मेरो माया उसको निम्ति सुगन्दा बिनाको फुल भएछ
आफैलाई उन्ने फलामको सुल भएछ
मसानघाट हो भन्ने चिनाउने,कागजको तुल भएछ
अति झिर्ण,तर्ने नहुनी नारायणीको पुल भएछ
पहिला त मख्ख हुन्थी मेरो माया देखी ,,

गाउँ शहर जताततै, बन्दुकहरू भुकेको बेला
नाजिस्काऊ साथी मलाई, मेरो देश दुखेको बेला

न्याय सत्य अधिकार र, शान्ति-सुरक्षा लुकेको बेला
दया माया भातृत्व र, मातृत्वको मुहान सुकेको बेला
मौकाको पर्खाइमा हाम्रा, कालापानीहरू ढुकेको बेला
पार्टी पार्टीहरू बिचको, एकताको गाँठो फुकेको बेला
नाजिस्काऊ साथी मलाई, मेरो देश दुखेको बेला

निस्सासिदो धुल–धुवाँको मेघमाला
धर्ती फोर्ने गगनभेदी चिच्याहट
सघन अधरामृतमाथि गन्दगी पहाड
जनजन्तुको चित्रपट यो हाम्रो शहर ।

त्यस्तो भएको भए .... जिन्दगी
पुरानो हाँडी भए जिन्दगी
उहिलै फुटाई दिई सक्थें!

"किन यति गाह्रो भो ??"

जिन्दगीको गोरेटोमा
सम्झौता गर्न गाह्रो भो ।
पल पलको उताड तनाबलाई
सह्र्स्व स्विकार्न साह्रो भो ।।

हिम्मतले काढंथे अनकन्टार पहाड
पाइलै किन ठप्प रोकिन्छ यो ?

दु ख पायो सारै नि धन पनि कमाएन
पिरै पिर सँधै भर मन पनि रमाएन ।

अरु त बाठो चलाख यत्ता उत्ति गरि कमाउछन्
भुलेर आफ्नो परिवार क्षणिकका लागि यत्तै रमाउछन् ।

न त सके कमाउन न पो सके रमाउन

म कति रोए रोए .....
पहिला खुशीले तिमीलाई पाएर रोए
अनि अन्जानमा माया लाएर रोए
भेट नहुदा तिमीसंग चाएर रोए
गोदौलीमा तिमीलाई भेट्न धाएर रोए
त्यो भन्दा नि धेरै त .....तिमीलाई थाहा छ??

धिकारछ जीबन मेरो
न त अपनाउन सके तिमीलाई
न त तिमीलाई छाडी हिड्न सके,
न त समाजको अघि जिउन सके तिम्रो साथ् लिई
न त तिमीलाई लिई नाउ डाडा काटी हिड्न सके
धिकारछ जीबन मेरो ............

भन्नेहरू भन्दै गरुन प्रेम झुटो भनी
सोंच्नेहरू सोँच्दै गरुन माया खोटो भनी

किन खायो आगोको लप्काले
त्यो नीरिह सुन्दर,स्वच्छ परीलाई ?
किन डाहा गर्‍यो अद्रिश्य शक्तिले
मनमा नै उडिरहने त्यो निश्छल चरीलाई ?

मिलनको घडीलाई पर्खेर बसेका
ती लामा रातहरू
अत्यासपूर्ण अनि थकानयुक्त
ती गोधुली साँझहरू

आरिसे र बेकामी सोचेछौ मलाई
मलाई जस्तो अरुलाई नसोच्नु है ,
सारै मुटु दुख्दो रहेछ जुटो आरोपले
बिन्ती गर्छु आफ्नो सम्झिनेलाई
मलाई झै तिखो शब्द बाणले नघोच्नु है..........

थाहै नपाई कसैको नजरले
म दोषी पाएछु
नचाहँदा नचाहँदै कसै सामु
म मित्र बनी छाएछु

आमाको सपना पुरा गर्न मैले नारीलाई इज्जेत गरेको हु
आफ्नु मायाजालमा फसाउन लागे नासंझिनु साथी,
बरु सम्मान गर्न सिका नारि जातलाई आमा सम्झी
नारीलाई खेलाउन सम्झी खेलाई आशु झार्न नतम्सिनु साथी ,!

देशले आज बोलाएछ तिमीलाई !
जन्मभूमि सिच्याउनाका लागि !!
देशले आज सोधिरहेछ तिमीलाई !
जन्मभूमि किन छोड्यौ भनी !!
देशले आज बोलाई रहेछ तिमीलाई !
फर्की आऊ हे सन्तति भनी !!

यो ठुलो संसारभित्र
मेरो एउटा सानो घर थियो

जुन सानो घरभित्र
एउटा ठुलो शहर थियो

म कामना गर्छु
झरनाको पानी सरी आँशु मेरो झरे पनि
कसैको बियोहोगमा छट्पटिएर म मरे पनि

दुखी नभइ सदा मुस्कुराउदैतिमी हाँसी दिनु
सयौँ सयौँ जुनी कसैको निम्ति बाँचि दिनु ।

बिते मेरा कति कति रातहरु

सोच्दा सोच्दै बिते मेरा कति कति रातहरु

निन्द्र मै छाम छुम गर्छन् यि मेरा हातहरु ।

मुढा सरी जीउलाई ढलाई

सोचि रहन्छु थरि थिर

आफै देखी आफै डराई

"तिमी "