पुर्णिमाको मेरो चाँद टुट्यो कसरी
बेदनाको सागरको मुल फुट्यो कसरी

बलेको आगो ताप्छन स्वार्थी मनिसले
रोदन आसु दिई खुशी लुट्यो कसरी

मध्यरात मसान घाट यस्तो दुखी कुरा किन

गाजलुले सुहाउने त्यो आखामा गाजलनै थिएन
केभो भनि नसोधी मेरो मनले धरै दिएन
चन्द्रमा जस्तो मुहार उनको सधैं चम्की रहन्थ्यो
जति सुकै कस्टपनी हाशी हाशी सहन्थ्यो
सुहाउने केस उनको कम्मर कम्मर झरेको

मायानै मायाले ठुलो लडाइ गरि गयो
दोहोरो भिडन्त निकै बेर पारी गयो

सरकार मेरै हुनुपर्छ दुबैको भनाइमा
सहमती नहुदा कुरा निकै दरी गयो

हात पातै भयो त्यहा एक आपसमा

नेपाल आमाको न्यानु काख छोडी
बिदेश पलायन भएर
हरेक काँडेबार लाई पार गर्दै
म आफ्नो भाग्यरेखा आफै कोर्दै छु
भन्छन् जन्मेको छैटौ दिनमा भाबी आउँछ रे
बालकको निधारमा भाग्यरेखा कोरेर जान्छ रे
तर त्यो त रुढीवादी मात्र हो
आफ्नो भाग्यरेखा त आफैले कोर्नुपर्छ ।

हजारौं बाधा र अड्चनहरुसग मुकाबिला गर्दै
आफ्नु भबिस्य सफल र सुखमय बनाउने
उद्देस्यले परदेश पसेका मेरा प्यारा परदेशी छोरी छोरामा

दिप बालेर शान्ति ल्याउन गाह्रो छ अब
किनकी शान्ति त मुलघरबाट नै हरायको छ
हामी छेउघरे पुछार्घरेले शान्ति शान्ति भनेर के गर्ने ?
शान्ति ल्याउने मूलघर आँफै डरायको छ।

चैत मास बनै सुक्यो मनमा लागो डडेलो
मेरि माया कहाँ होलिन् योबेला लाग्यो झझल्को

भन्सा घरमा ब्यस्त छिन्की जुठोभाडो धुदै छिन्की
एकान्तमा एक्लै बसी मलाई सम्झी रुदै छिन्की

रातकी रानी
जुनजस्तै चम्किली
मेरो साथमा ।

मुसुक्क हासो
सेता लहारा दात
वठको बीच ।

अप्सरा जस्ती
फुर्सदमा बनाकी
मेरी जिन्दगी ।

पर्देशी माया
सधैं चोखो रहन्छ
खोट हुदैन ।

नेपाल आमा सधैं तिमीलाई हसेको देख्न्न पाऊँ
चार जातलाई एउटै मालामा गासेको देख्न्न पाऊँ

पुकार गर्छु पसुपती स्वयम्भु र गुम्बा माहा
सबैले तिमीलाई मुटुभित्र साचेको देख्न्न पाऊँ

पेटारे कोट
छट्के सलोट ठोक्ने
आर्मीको सान

रुन्चे नेताले
देशको लगाममा
हक जमायो