मौनता हो जीवनको, बाच्ने आसा आल्झिनै रहेको छ
मौनता त्यसै छदैछ मनमा जीवनको गोरेटोहरूको

जस्को हातमा लगाम हुन्छ गल्तीहरू सबै छोपिँदोरहेछ
मनको पवित्र मन्दिर यहाँ बिना हुरी नै ढल्दो रहेछ

माया एउटा मात्र सजावोट रहेछ धोकेवादहरूको लागि
एकैछिन आघिको माया अब घृणामा बदलेदो रहेछ

हर पल धड्किन्छ मुटु तिम्रै नाम लिएर किन?
हर पल रोकिन्छ स्वास तिम्रै बात सुनेर किन ?
जति नै टाढिए पनि मन तिमीसँगै हुन्छ किन ?
तिमीबिना एक पल चैन छैन किन ?

यो मन को ब्यथा हटाउनलाई
कती रात जागेरै बसें ,
आनमोल यि आशुका थोपाहरु
नदी सरी आनबरत बगाइदिएं ।।

नेस्ठुरीले दिएको चोट हरुमा
जीवन मेरो आल्झीनैरह्यो तदी खोला को किनरमा ,

बिहानेको लाली नछाउदैं
फूलमा बहार नआउँदै
यो मनको आशा सबै मरेछ।।
मेरो भाग्यको घामनै डुबेछ ।।।

कस्तो यात्रा हो यो मेरो क्षितीज जस्तै
जती पर गएपनी उस्तै देखीने ।
जतीनै हेडेपनी टुङिदैनटुङीने ।।
कस्तो यात्रा हो यो मेरो
होसमा पनी बेहोस् भए जस्तै ।।।।

सुरमा पनी बेसुर भए जस्तै

न त झुठो , न त चोखो
मेरो प्रेम काहानी ।
न त कुरुप न् न त सुन्दर
मेरो जीन्दगनी ।।
झरी-बादल ,घाम -पानी
जीन्दगीको कथा ।
मुटु चुडीं पीडा दीने
पीरतीको ब्यथा ।।

फुल होइन जीन्दगी
कडां हरुको जेल हो।
भुल होइन जीन्दगी
भुलौनेहारुको मेल हो।।

सुख होइन जीन्दगी
दु:ख हरुको भेल हो।
मन होइन जीन्दगी
धन् हरुको खेल हो ।।

खहरे होइन जीन्दगी

तीम्रो आगमन को प्रतिक्षमा
तोलायक यी नजर मेरा
केबल प्रतिक्षामानै सीमीत भो ।
आशा थियो आउछौ तीमी ,
मन्द मुस्कान लिएर
तोलएका यी मन हसाउने गरी
आशै - आशामा - त्यही आशामा