निस्सासिदो धुल–धुवाँको मेघमाला
धर्ती फोर्ने गगनभेदी चिच्याहट
सघन अधरामृतमाथि गन्दगी पहाड
जनजन्तुको चित्रपट यो हाम्रो शहर ।

त्यस्तो भएको भए .... जिन्दगी
पुरानो हाँडी भए जिन्दगी
उहिलै फुटाई दिई सक्थें!

किन खायो आगोको लप्काले
त्यो नीरिह सुन्दर,स्वच्छ परीलाई ?
किन डाहा गर्‍यो अद्रिश्य शक्तिले
मनमा नै उडिरहने त्यो निश्छल चरीलाई ?

मिलनको घडीलाई पर्खेर बसेका
ती लामा रातहरू
अत्यासपूर्ण अनि थकानयुक्त
ती गोधुली साँझहरू

आरिसे र बेकामी सोचेछौ मलाई
मलाई जस्तो अरुलाई नसोच्नु है ,
सारै मुटु दुख्दो रहेछ जुटो आरोपले
बिन्ती गर्छु आफ्नो सम्झिनेलाई
मलाई झै तिखो शब्द बाणले नघोच्नु है..........

थाहै नपाई कसैको नजरले
म दोषी पाएछु
नचाहँदा नचाहँदै कसै सामु
म मित्र बनी छाएछु

यो ठुलो संसारभित्र
मेरो एउटा सानो घर थियो

जुन सानो घरभित्र
एउटा ठुलो शहर थियो

म एक पात्र हुँ
कुनै एक नाटकको
हरेक दुखमा समाहित हुनु
मेरो मुख्य भूमिका हो
ढुख, सुख.हाँसो खुसी रोदन
आरोह अवरोह यी सबै मेरा
भूमिकाभित्रका कथाहरू हुन्

संसारकै म होचा मान्छे
छैन गुनासो मलाई केही
शरीर अग्लो भएर के भो ?
छैन गुण भने केही ...........,

किन खोज्छौ त मबाट हाँसो सानु
आखिर मलाई रुवाउने तिम्रो चाहा हुँदा हुदै

पलपलको सासैसासमा
शान्ति आउने आशैआशमा
बिचरा म,
चाउरी परेका अनुहारमा
बाँच्ने आशका झिनो सारमा
दिनदिनै मरिरहेछु
पीडाको सागर तरिरहेछु ।

राजनीतिको खेल
या क्रान्तिको भेल
कलमको पढाइ
या बन्दुकको लडाइँ
ईतिहासको पन्नामा हिसाब गर्यो
गणतन्त्रमा गणित आयो
एउटा राष्ट्पति जोडियो
एउटा राजा घट्यो

मेरो घरको झुपडीको बास मन परेन होला
त्यसैले त ठुला ठुला महल रोज्यौ
दाउरा बाल्ने चुलो मन परेन होला
त्यसैले त शहरको अटोमेटिक ग्यास खोज्यौ ।

बिन्ति छ नसोध ल !

नसोध मलाई किन आखा,नाख पुछेको भनि,
यो त मेरा बानि नै परि सकेको छ
नखोज आशुका ढिक्काहरु यी मेरा आखामा
ति त अघि नै तिम्र तिखा शब्दहरुमा झरी सकेको छ !

तिर्थ (यात्री)पौडेल
जड्याहाको बस्ति र म
म यात्री;संसारको परिक्रमा गर्ने शब्द्द्रारा
म एक आमनागरिक,आफ्नै प्यारो जन्म भुमि नेपालको ,
गरिबीका कारण
साहुहरुद्रारा सामुहिक आक्रमण हुदा

तिर्थ(यात्री)पौडेल
गद्य कविता
बलात्कृत मन
जिउन साच्चै गाह्रो हुदो रहेछ
समाजमा ,
आफ्नाहरू बाटै बारम्बार बलात्कृत मन लिएर
बसन्त पनि शिशिर जस्तो उजाड ,
शरदमा वर्षा झारेर आँखाबाट

प्यारी यो प्रेम दिवश
यस पालि पनि मैले तिमीलाई
अँगालो भरि माया दिन सकिन
सुमसुम्याएर श-शरीर तिमीलाई
प्यारले बाहुपासमा बाँधेर
ओठका प्याला पिलाउन सकिन
तर पनि यो दुर दराजमा

तिम्रा मधुर मुस्कानहरू
ती लाली ओठका हाँसोहरू
फिस्स हाँस्दा चम्कने दाँतहरू
तातोतातो वाफ दिने स्वासहरू
मबाट टाढाटाढा भइरहेछन्

तिम्रा न्याना स्पर्शहरू
मीठो मधुर बोलीहरू
लहराउने काला केशहरू

कति बसौ बिछोडमा नै अब छिट्टै फर्किदै छु सानु,
तिमीलाई भेट्न आउँदै छु म दोबटोमा पर्ख है त सानु ।

पुरानो हाँड़ी हो कि!
थोत्रे गाड़ी हो कि!
पुरानो राड़ी हो कि यो जिन्दगी!