नखोज्नु है मलाई बसन्त ऋतुको हरियालीमा,
म त उजाड मरुभुमिमा आफै हर्राई सकेछु ।
नसम्झिनु है मलाई कुनै रमाइलो खुशियालीमा,
म त दुःख र आँशुको सागरमा पो डुबि सकेछु ।
नखोज्नु है मलाई पूर्णिमाको जुनेली रातमा,
मत औसीको रात बनि अँधेरोमा डुबी सकेको छु ।

सस्तो कुरा किन्नलाई, झट्टै पैसा गन्दे हुन्छ
तिमी कतै बिक्दिनौ,तिम्रो बाउलाई भन्दे हुन्छ ।।

मै हुँ भनि तिमी सँग, जस्ले माया लगाउँछ
दुई चार दिनमै उस्ले, तिम्रो बानी थाहा पाउँछ ।।
कतै बिक्नु छ भने, राम्रो मान्छे बन्दे हुन्छ
तिमी कतै बिक्दिनौ, तिम्रो बाउलाई भन्दे हुन्छ ।।

तिम्रो बानी राम्रो भए, म पनि टेरौँला
नत्र कस्लेलानछ तिमी लाई, यी आँखाले हेरौँला ।।
निउँ खोज्न आउनेको, दाँत सबै गन्दे हुन्छ
तिमी कतै बिक्दिनौ, तिम्रो बाउलाई भन्दे हुन्छ ।।

सस्तो कुरा किन्नलाई, झट्टै पैसा गन्दे हुन्छ
तिमी कतै बिक्दिनौ,तिम्रो बाउलाई भन्दे हुन्छ ।।

अलबिदा मझेरी डट कम ""Good बाई""

तपाईलाई थाहा छ कि ?
एउटी प्रेमिकाले आफ्नो प्रेमीलाई यसो भनी

दशै आयो तिहार आयो ,
जीवन जिउने बहाना ।
अशन्तुष्टि मानब जाति ,
बढ्दै जान्छन चाहना ।
सत्यको लागि गर्नै पर्छ,
संघर्सको सामाना ।
हार कहिल्यै हात नलागोस ,
यहि नै मेरो बडा दशैको शुभकामना

कोलाहाल त्यो एक्कासी ठप्प भईदीयो ।
कालो बादल निरशताको छप्प छाईदीयो ।
आत्तीयर कति त्यहाँ ककर्श रागमा गाउदैछन् ।
मंगल धुनले ढाकीदीन बडो जोर लाउदैछन ।

फाटेको जमिन भित्रै कति पसे रे ।
अस्ताएन सुर्य त्यहा कति डडे रे
प्रलयले उराठ लाग्दो शहर दखीयो ।
मौलाउन तयार सृष्टी सबै मेटीयो ।

ब्वासोहरुको रमिता बिस्तारै बड्ने छ ।
सन्तापको मलम छैन शरीर गल्ने छ ।
सोचे मैले समय त रोकीए जस्तो छ ।
तैपनी दुधे बालक सपनाको रस चुस्दो छ ।

(समबेदनाको भिड बाट अलग्गीयर मैले सोधे)

घाम अस्ताउने, उदाउने यो रित कसरि मेटियो ?
बेगबान पृथ्बीको परिक्रमै कसरी छोटीयो ?
मौलाउन तयार सृष्टी सबै रोकीयो ।

It is the stubborn beginning; everyday had brought one hideous night. It is the time to determine, every dawn comes from one black night. It is the certainty of nature so we can revolutionize. Do hands on hands!

आदि,
अकडो अन्त्यको ।
बुझौ,
अकन्टक शशिलाई ।
आज एउटा अन्त्य
भोली अर्को सुर्योदयलाई ।
अकपट त्यो निशा
आदि हो नब लालीको ।
सोच,
अकर्मण्य बिबेकको
यथार्थमा अन्त्य हो ।
भोली अर्को नबोदयलाई
अभिराम बाटो हो ।

अकथ्य अन्धकारमा
भुमीगत बाँच्नेहरु
अखबारमा राष्ट्र कुंद्वैछन् ।
न हार,
अकर्मण्य बिबेकको
यथार्थमा अन्त्य हो ।
भोली अर्को नबोदयलाई
अभिराम बाटो हो ।

मेरो रित्तो रङमन्चमा
तिमी अर्को नयाँ पात्र ।
घरी यता,
घरी उता,
असम्न्जसमा टोलाएको ।
म,
तिम्रो सौन्दर्यको रसास्वादन गर्न
आतुर देखीएको छु ।

मेरो कौतुहलता
तिम्रो असीम सौन्दर्यतामा ।
तिम्रो आगमनले,
तिम्रो प्रबेसले,
मधुमाशमा रङ थपेको छ ।
तब उज्वोलतमा रङमन्चमा
म
भमरा नर्तक भएको छु ।

म तम्सिएको छु
म तानीएको छु
पवित्र तिम्रो प्रेमानन्दमा
तिम्रो भाबभङ्गिमा
तिम्रो यौबनमा
नितम्बका पाटाहरुमा
तिम्रो हेराईले
म भित्र प्रदिप्त किरणहरु
अनी
रौनका रेखाहरु दगुरेका छ्न् ।

मधुरो प्रकाशमा,
रङमन्च रङिन छ ।
लालित्यपूर्ण आवाजमा,
लठिएका स्वरहरुमा,

रसिलो ओँठले जिस्काएर भड्किलो नजरले नहेर तिमी
म मात्तिसकेको छु अब भड्किलो नजरले नहेर तिमी ।
मैले होश गुमाएको बेला अरू जोश नपिलाऊ तिमी
भोलि बात लाग्ला तिम्रो भडकिलो नजरले नहेर तिमी ।

म तुफान आंधी भए-
तिमी पहाड बनी रोकिदेऊ l
म बर्षातको वर्षा भए -
तिमी धर्ती बनी थामिदेऊ l

म मेधाको स्वर गर्जिए-
तिमी शान्ती बनी सुनिदेउ l
म अघोर अन्धकार भए -
तिमी चाँदनी रोसन छोडिदेउ l

आज मेँ दिवस अथवा मजदुर दिवससमय रातको १२ बजेको छ । मेरो वरी परि खजुरका रुखहरु आफनो दरोदरो पातहरु मन्द गतीमा बहेको हावा सँगै सुस्तारीसुस्तारी हलाइ रहेका छन् । जस्को छेउ छेउ मान्छेहरु कोहि आफ्नो ठुला ठुल