चेली, कठै मात्र भन्न सक्छु ।
तिमी गयौ ।
यो कविता हैन,
रोएको मनको आवाज मात्र हो ।
कतै
कतै व्यक्त नभएको
१८ वर्षकै उमेरमा गयौ ।

Banquet hallबाट मध्य राति निस्किएको थिएँ । सुनसान भइसकेको थियो । गस्ती गर्दै हिडेका एक दुई प्रहरी र कालो सडकको छाती चिरेर दौडिने royal आकारका कारहरूले मात्र मलाई झस्काउँथे । भुतपूर्व मेयर र सोसियल सेलीब्रेटीको सानो जमघटबाट म हठात निस्किएको थिएँ । banquet hallबाट केही दुरी बनाइसकेको हुन्छु । गृष्मको मात चडाउने रात । ताराहरू छरिएको natural canvas 'living canvas' जस्तोदेखिएको थियो । 'समाजमा नाङ्गो मानिसको अस्तिव हुँदैन' घरी घरी दिमागमा यही शब्दहरू दोहोरी रहेको थियो । 'कलेजी ब्लेजरमा' ढाकिएकी त्यस आईमाईले Banquet hallमा मलाई सामाजिक रुपमा नाङ्गो बनाइदिएकी थिई । त्यस आईमाईले गरेको ब्यक्क्तिगत लुटपाटपछि म अचानक Banquet hall छोडेर निस्किएको थिएँ ।

तिमी रुंदा आँशु मैले झार्नु पर्थ्यो पहिले
हिक्क छुट्दा ओंठकोमुस्कान मार्नु पर्थ्यो पहिले

आज भोलि कुनै पीडा हुन्न तिमी रुँदा
अभिनय पो गर्यो लाग्छ तिमी दुखी हुँदा
त्यता दुख्दा यता मुटु गाँठो पार्नु पर्थ्यो पहिले
हिक्क छुट्दा ओंठकोमुस्कान मार्नु पर्थ्यो पहिले

किन मलाई यस्तो हुन्छ तिमी आफै जान
फर्किएर हेर्ने गर्नु स्मृतिका पाना
मलाई दुख्दा त्यसै हाँसी टार्नु पर्थ्यो पहिले
तिमीलाई दुख्दा ओंठकोमुस्कान मार्नु पर्थ्यो पहिले

तिमी रुंदा आँशु मैले झार्नु पर्थ्यो पहिले
हिक्क छुट्दा ओंठकोमुस्कान मार्नु पर्थ्यो पहिले

राजेश रुम्बा लामा ''अतृप्त"

कुन पलको गीत लेखौं, साँझको हो या रातको
घाम हराएको दिनको हो या, शुन्य त्यो प्रभातको

कयौं पलको लेखिसकें गाउन पनि गाएँ
रङ्गमञ्चमा हुन्छु एक्लै हेर्ने धेरै पाएँ
मिलन त त्यो नाटक थियो के लेखौं गीत साथको
शितको थोपा नचम्केको शुन्य त्यो प्रभातको

पात्रहरू ः- करिव १३, १४ वर्षका बालबालिकाहरू -(१) मीरा, (२) शीला, (३) नीरा, (४) धीरज र (५) करिब ४० वर्षीय पागलजस्ती लाग्ने हीरा नाम गरेकी महिला

(राजदेवी मन्दिर अगाडिको बरपीपलको छहारीमा चार जना बालबालिकाहरू हीरासँग बसेका छन् । सबैजना हँसिलो चेहरामा छन् । बालबालिकाहरू हीरालाई टुक्के दिदी भन्छन् किनभने उनी बोली नै पिच्छे टुक्काको प्रयोग गर्न माहिर छिन् ।)

पात्रहरू ः-(१) शारदा (अधवैँसे विवाहित मेहनती नारी), (२) बब्लु (रक्स्याहा र अर्धसिल्ली भनेर चिनिने अधबैँसे शारदाको पति), (३) मोनिका (३ वर्षकी बालिका), (४) मदन (मेहनती ११ वर्षको बालक) (५) धुथर (५५ वर्ष नाघेको साहू) (६) नेपथ्यमा अरू मानिसहरू ।

(काँधमा घन र हातमा छिनु बोकेर कतै जान उभिएको मदन देखापर्छ । शारदा सुसेधन्दामा व्यस्त छिन् । मोनिका मस्त निधाइरहेकी छे । बब्लु भने ओल्टेकोल्टे फेर्दै ओछ्यानमै लडिरहेको छ ।)

सपना फुल्ने ति नयनमा आँशु नपार्नु प्रिय
सागर हुन् तिम्रो नयन मोति नझार्नु प्रिय
-
साँच्नु बरु धेरै रहर सारा जगत हेर्छु भनि
काँडेयुगलाई बदलेर फूलको भेषमा फेर्छु भनि
दरो बनाउ इच्छ्या शक्ति कहिल्यै नहार्नु प्रिय
सागर हुन् तिम्रो नयन मोति नझार्नु प्रिय
-
जहाँ इक्छ्या त्यहीं उपाय यदि तिमीले चायो भने
बन्नु पर्छ बतास तिमी मनमा बादल छायो भने
गर्दा सबै पुरा हुन्छ चाह नमार्नु प्रिया
सागर हुन् तिम्रो नयन मोति नझार्नु प्रिय
-
सपना फुल्ने ति नयनमा आँशु नपार्नु प्रिय
सागर हुन् तिम्रो नयन मोति नझार्नु प्रिय
-
राजेश रुम्बा लामा "अतृप्त"

रानी!!
वरिपरी सुकी झरेका पातहरु छन्,बिचमा म छु| मलाई लाग्छ यी पात र म मा कुनै भिन्नता छैन |

कथा-"गाउँ देखि कोठी सम्म,कोठी देखि.....सम्म"

यही मझेरी काफी छ, अन्त नफुल्नु है
जंघार तर्दा दोभानमा, मलाई नभुल्नु है

सँधैभरि तिम्रै निम्ति, बनिदिम्ला माली
हाँसी खुशी फुलै रहने, बनिदिम्ला डाली
जिन्दगीको खोलि यो, सँगै तरम् न है
गाम-बेसी र मेला पात, सँगै गरम् न है