आगोको पनि धर्म हुन्छ यसको छोई नपोल्ने हुनु
काँडाको पनि धर्म फूलसँग भै घोच्दा नदुख्ने हुनु

धोएका मनभित्र पस्न त्यसरी आगो तरेली बनी
लाखौँ हात उठाइदिन्छ युगको भाका करोडौँ लिई ।

माला बन्दछ मञ्जरी कुसुममा त्यै पल्लवी रागमा
पग्ली सुन्दर तेजमा सलसली बग्छन् सबैका मन

आगो भित्र रहन्छ शीतलपना, पानी, फुलेको वन
उर्ली सागर बग्दछन् घरघरै तिर्खा हटाई दिन ।

आगो देह कला निली समयको सुन्दैन कोलाहल
फुल्नै वैलिदिने रहन्छ क्रममा आएर त्यो हल्चल

बोले बोल्दछ, जल्छ, जल्न नकसे देखिन्छ आकारमा
आकाशैभर ‘प्रेम’ फुल्छ नफुले बग्दैन खोला यहाँ ।

सम्झन्छन्, म फुलिरहेछु यसरी थुङ्गो फिलिङ्गो हुन
पर्खन्छन् नवबैंसमा नयनले डोली चढी अन्मन

आगोमै म फुली जनम् जनमको शालीनता – कोमल
धर्तीमा जति फुल्दछन् त्यति सबै हुन् युद्धकै कौशल ।

राँके-दौड कुदेर पुग्छु म त्यतै बाटो बढाई बडो
आˆनै पौरखमा बनेर झरिलो बाली झुलेको गरी

आगोभित्र म फुल्न सक्छु जलको थोपा उकेली कन
आगोमै म रमाइदिन्छु मनको धोको पुर्‍याई दिन ।

– जोरपाटी, काठमाडौँ

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *