समय । त्यस समयभित्रको एउटा लामो समय । त्यस लामो समय बिचको धेरै पलहरू भित्रबाट छुट्टिएको एउटा छोटो समय । अनगिन्ती भ्रमहरू । अनगिन्ती सपनाहरू । अनि असीमित जन्महरू जसलाई समयको त्यही छोटो बाटोमा रेखाङ्गन गरिएको थियो । अर्ध जीवित आशाहरूलाई समयको फेरो समाउन लगाएर मैले बाँचेको भ्रम । मैले बाँचेको समय । बु–साओ जिआङ र मैले बाँचेको समय । ऊ मेरो कुटीको व्यवस्थापक । भक्तजनहरूले लेराएको फलफूल र सामान व्यवस्थापन गर्नु बाहेक अन्य थुप्रै जिम्मेवारीहरू बु–साओ जिआङकै थियो । कतिपय घटनाहरू अनौठा हुन्छन् र हामीले नचाहाँदा नचाँहादै ती घट्न पुग्छन् ।

मुलुकमा गणतन्त्र आइसकेको छ तापनि मैले त्यस दिनलाई बिर्सिन सक्दिनँ । चारैतिर अश्रुग्याँस र टायर बालेको दुर्गन्ध अझै पनि सघन नै थियो ।

अचानक मध्यरातमा मेरो निद्रा खुल्यो । जोडिएको घरबाट निस्केको सधैँभन्दा चर्को, अभद्र र पीडापूर्ण आवाजले टोललाई थर्कायो ।

अचेल कथाकारले जुन स्थिति भोग्नु परिरहेछ, त्यो स्थिति कुनै आख्यानभन्दा कम छैन । वरिष्ठदेखि कनिष्ठ आख्यानकारले पाए उसमाथि नै सामाजिक यथार्थवादी उपन्यास लेखिदिन बेर छैन ।

यो सहर एउटा 'प्लेटर्फम' भएको छ मेरा लागि, अनि जिन्दगी एउटा रेल । म टिकट हराएको एउटा यात्रुझैँ भएर यो सहरमा अलमलिएकी छु ।

आज सारै मुडअफ छ उसको । भान्छाको कुरा सम्झदा उसको अनुहार लाजले रातो भयो । उसले दायाँबायाँ पल्याकपुलुक हेर्‍यो ।

"तँ कत्ति भाग्यमानी छस् । काठमाडौँमा घर, प्रशस्त सम्पति, कमाऊ लोग्ने र दुइ आँखा जस्ता छोराछोरी । के को पिर छ तँलाई ।"

Banquet hallबाट मध्य राति निस्किएको थिएँ । सुनसान भइसकेको थियो । गस्ती गर्दै हिडेका एक दुई प्रहरी र कालो सडकको छाती चिरेर दौडिने royal आकारका कारहरूले मात्र मलाई झस्काउँथे । भुतपूर्व मेयर र सोसियल सेलीब्रेटीको सानो जमघटबाट म हठात निस्किएको थिएँ । banquet hallबाट केही दुरी बनाइसकेको हुन्छु । गृष्मको मात चडाउने रात । ताराहरू छरिएको natural canvas 'living canvas' जस्तोदेखिएको थियो । 'समाजमा नाङ्गो मानिसको अस्तिव हुँदैन' घरी घरी दिमागमा यही शब्दहरू दोहोरी रहेको थियो । 'कलेजी ब्लेजरमा' ढाकिएकी त्यस आईमाईले Banquet hallमा मलाई सामाजिक रुपमा नाङ्गो बनाइदिएकी थिई । त्यस आईमाईले गरेको ब्यक्क्तिगत लुटपाटपछि म अचानक Banquet hall छोडेर निस्किएको थिएँ ।

जुन दृश्य देख्दा मलाई असह्य हुन्छ, त्यही दृश्य देख्नु परिरहेछ, यहाँ, बारम्बार । विचरी, मेरी आमा ! अनि चिसोमा बिहानै उठेर भान्छाभित्र ड्युटीमा लाग्छिन् ।

केवल धागोमा बाँधिएको एउटा सिन्का जसले तिनीहरूको जीवनमा शान्ति ल्याएको थियो ।