Skip to content

रचना प्रकाशित गर्दा

श्रद्धेय पाठकवृन्द, लेखकवृन्द

पाठक लेखकहरूको सक्रियता सहभागिता तथा नियमपालनले नै मझेरीलाई स्वस्थ तथा साझा स्थल बनाउन सकिने कुरामा द्विविधा छैन। त्यसकारण मझेरीमा लेख-रचनाहरू प्रकाशन गर्दा निम्न कुराहरूमा ध्यान दिनुहोला।

  • पूर्णत‌: साहित्यिक रचनाहरू मात्र प्रकाशन गर्नुहोला। राजनैतिक लेख-रचना, सामान्य ज्ञान, नेपाली साहित्यसँग असम्बन्धित रिपोर्ट समाचारहरू नछाप्नुहोला।
  • अन्य पाठक तथा लेखकहरूलाई आँच आउन सक्ने किसिमका लेखहरू र प्रतिकृयाहरू प्रकाशन नगर्नुहोला।
  • रचनाहरू मझेरीमा राख्नु अघि भाषिक सुद्धता, ह्रस्वदीर्घ, आदिलाई पुन: एक पटक नियालेपछि मात्र प्रकाशन गर्नुहोला। लेख लेखिसकेपछि व्यक्त गर्न खोजेको भाव प्रष्फुटन भएको छ कि छैन, पून: एक पटक जाँच गरेर, आवश्यकता अनुसार परिमार्जन गरेपछि मात्र प्रकाशन गर्नुहोला।
  • रचनाहरू युनिकोडमा मात्र राख्नुहोला। कान्तिपुर, प्रीति आदि फन्टमा लेखिएका लेखहरू मझेरीमा पढ्न मिल्दैन। नेपाली लेख्नको लागि मझेरीको वायाँ भागमा राखिएको “नेपाली टाइपिङ् (एक्स् नेपाली)” लिंकमा लेख्न सक्नुहुनेछ। अथवा
    युनिकोडमा लेख्न यहाँ जानुहोस्।

    कान्तिपुर, प्रीति फन्टबाट युनिकोडमा परिणत गर्न यहाँ जानुहोस्।

    नेपाली शब्दकोषमा शुद्धाशुद्धी हेर्न यहाँ जानुहोस्।
  • लेखेको विधाको नियम अनुसार आफ्नो लेख लेखिएको छ कि छैन राम्ररी चेक गर्नुहोला। विशेष गरी गजल, छन्द कविता, हाइकु लेख्ता नियम पालन भएको नभएको राम्ररी हेर्नुहोला।
  • प्रतिकृया लेख्ता सकेसम्म अतिथि नभई आफ्नै नाममा लगइन गरेर मात्र प्रतिकृया दिनुहोला।
  • अरू लेखकको रचना आफ्नो नाममा पोस्ट नगर्नुहोला। यदि यसो गरेको फेला परेमा, सम्बन्धित लेखकलाई मझेरीमा प्रतिवन्ध गर्न वाध्य हुनेछौं।
  • मझेरीको “नीति” अनुसार एकै लेखकको धेरै लेखहरू तथा एकै बिधाका धेरै लेखहरू लगातार रूपमा एकै पटकमा मझेरीको गृहपृष्ठमा राखिने छैन। यस्ता केही लेखहरूलाई आवश्यकता अनुसार मझेरी सञ्चालकले गृहपृष्ठबाट हटाउन सक्नेछ। गृहपृष्ठबाट हटे पनि मझेरीको भण्डारमा अँझै रहने छ। उक्त रचना हेर्न, लेखकसूची, विधासूचीबाट क्लिक गर्दै खोज्नुहोस्।
  • मझेरीमा लेख रचना प्रकाशन गर्न सहयोग चाहिएमा अथवा केही सुझाव भएमा इमेल पठाउनुहोस्: [email protected]

6 thoughts on “रचना प्रकाशित गर्दा”

  1. मझेरी सञ्चालकज्युहरु !
    मैले पोष्ट कताबाट गर्ने थाहा पाइन । त्यसैले यही कमेन्टबक्समा निम्नलिखित यो कथा मझेरीमा प्रकाशन गरिदिनुहुनका लागि पोष्ट गरेको छु ।
    ….विजु सुवेदी विजय

    कथा :—गुच्चिने अँखौटा

    कृपया शान्त भएर सुन्नुहोस् कि यो ६ आँखे बयान हो । यसलाई सकेसम्म सत्यताका साथ प्रस्तुत गर्ने कोसिस गरिएको छ । सत्यताको पनि कोसिस ! अचम्म लाग्नसक्छ । यस मानेमा कि यो घटना करिब २८ वर्ष अघिदेखि सुरु भएर अहिलेसम्म जारी भएकाले हो । तर यसलाई ती पहिलेका ६ आँखे यादहरूलाई लिपिववद्ध गर्नुपर्ने दरोकार हुन गयो किनकि यस बारे जसले पनि मनगढन्ते कहानी बनाउन सुरु गरेकाले हो । यसबारे हामी ६ आँखेले गीताको कसम वा, कुरानको कसम वा, बाईबलको कसम वा, दुनियाँका जतिपनि धर्मका महान् व्यक्तिका कसम अनि जतिपनि राता किताबका कसम वा, नास्तिकको कसम वा, विज्ञानको कसम वा, माँ कसम वा, आफूलाई टेका दिने धरती माँको कसम । ल सुन्नुस् ! मैले आफैले बढी आत्मसात् गर्ने सम्पुर्ण ब्रह्माण्डीय कानुनको कसम !!

    ६ आँखेका करामत, ६ आँखे कहिले के कहिले के, ६ आँखेको भयो बेहाल, ६ आँखे अब छुट्टिन्छ, ६ आँखे एक चुनौती, के यस्तै चलिरहन्छ ?, ३ प्राण १ ज्यान, हुनसम्म भएछ नि लौ, ६ आँखे अझै किशोरै, मोहरा मात्रै हुन् यिनीहरू, राज्य पाउन पो लड्ने त यस्तो के बालापन हो, प्रेममा जस्ले जे पनि त्याग्छ , कुत्सित प्रेम आदि थुप्रै शीर्षकमा छद्म नामबाट पत्रपत्रिका, एफएममा समामाचार छाए । टिभीको जमाना आएको थिएन नत्र के के हुन्थ्यो के के । तल ६ आँखेले पाएका उपहारहरूको फेहरिस्तजस्तै ६ आँखे टोलमा जो पनि यौनका दुस्चक्र कुराका झटारो सधैँ फ्याँक्या फ्याँक्यै गर्थे ।

    कृपया ध्यान दिनुहोस् है यतापट्टि । २८ वर्षको कथा हो । पाठकलाई सजिलोका लागि सकेसम्म छोट्याएर लेख्ने प्रयास गरेको छु । नत्र त यसबारे वर्षौँ लेख्न सकिन्छ । अब विषयवस्तु तिरै जाऊँ , त्यो अटल सत्य यहाँ व्यक्त हुँदैछ । यो ६ आँखेलाई मानसिक विरामी भनेर कैर्यौँ ढोँगी डाक्टरहरूले अझसम्म केही पनि नसोधिकनै हिजोफोनिया, सिजोफोनिया मात्रै भनी एकआपसमा खासरखुसर मात्रै गरिरहेका छन् । ल सुन्नुस् ! तिमीहरू मानसिक डाक्टरहरू पनि । यसलाई एकप्रकारको भर्चुअल पत्रकार सम्मेलन नै सम्झिनुहोस् । अरूका गुनासाहरू त धेरै उजागर गरेँ, गरेँ । समाधान गर्न गज्जपले दवाव दिएँ , मान्न कर पनि भए , समाधानहरू पनि निस्किए । मेरा लागि कोही आएनन् । ल हेनुहोस् न आँटै गर्दैनन् कोही पनि ।

    अब यस सत्यका बारे “यिनीहरू मच्चिए” भनी आफूले लेखेको “६ आँखे कथा”मा मसला थप्न माहिर छन् सबजना । जब मैले ६ आँखे पुस्तकका लागि यी कुरा समेटिएका “बिचरा ! ६ आँखे” कथा छपाउन अनेक प्रकाशन गृहबाट प्रकाशित गरेँ, किन यी मिडियाहरूले “४ आँखा र २ आँखाको भेट भयो” भन्ने ठाउँमा यिनीहरूको “कैयौँ पटक मच्चिएर भेट भयो” भनी सम्पादनका नाउँमा त्यस्ता कुरा थप गरीगरी बेसर्मी सत्यले विकाउपनमा जनता ठगी क्यास गर्न तल्लिन भए ? अनि जनता त्यही सत्य हो भनी ६ आँखेसँग यस्ता दुश्चक्रहरु फैलाउँदैनन् ? हँ ! अब म ती पलहरू उजागर गर्दैछु किनकि यहाँहरूले तथ्य जान्न सकुन् अनि नरुमल्लिउन् , नउल्लिनुस् भनेर नै हो । आखिर सत्य त सत्य नै हुन्छ । सत्य बताएपछि मेरो मन पनि हल्का हुन्छ । तपाईंहरूलाई पनि खुलस्त हुन्छ । कति धेरै वर्षपछि यो विष्फोट भएको छ । मात्र तपाईहरू यी आँखाका मात्रै कुरा सुन्नुस् ।

    हामी आँखीझ्यालमा देखिने वारपारका ६ आँखा हौँ । एकापट्टि २…२ आँखाका २ मुखौटा आँखा छौँ भने अर्कापट्टि २ आँखाका एक मुखौटा आँखा छौ । सुरुमा बज्यैआमा साक्षी नै राखेर छाला रङ्गको स्लाक्स किनेर ६ आँखा भएको थियो । त्यो अचूक मुस्कान आँखै आँखैमा निकै खुसियालीमा भएको थियो । त्यतिबेला जब नेपाली सिनेमा पनि त्यति बन्दैनथ्यो । हिन्दी सिनेमा भरमार बन्थ्यो । सबै युवायुवतीको रोल मोडल हिन्दी सिनेमाका हिरो हिरोनी नै हुन्थ्यो । हाम्रो त केही थिएन बस् त्यही ६ आँखै त थिए । मानिसहरूले एकापट्टिका ४ आँखालाई स्त्री बनाइदिए अनि अर्कापट्टिका २ आँखालाई पुरुष बनाइदिए । हामीलाई केन्द्रविन्दुमा राखियो । बलिउड सिनेमा जगतले नेपाल पल्टाउन अनि उनीहरूका प्रेम कहानी हिन्दी सिनेमामा दाग्न हरेक सिनेमामा घुसाइदिए । हरेक गानामा पनि घुसाए । यसरी नेपालीहरूलाई ती ६ नेपाली आँखाका खुल्दुली मेटाइदिन्थ्यो ती हिन्दी नौटङ्कीहरूले । जब भेट्न अनेक बहाना बनाउनुपर्ने भयो तब बज्यैआमैका अगाडि ४ आँखाले स्लाक्स किन्नलाई ५० रुपियाँ दिइन् अनि २ आँखाले स्लाक्स र ५ रुपियाँ फिर्ताए अनि ४५ रुपियाँ आफुलाई लिएर स्लाक्स ४ आँखालाई दिए । ४ आँखालाई जतिबेला पनि आँचल मिलाउनुपर्ने भएकाले त्यो बेलै उनको नाउँ दुनियादारीले “आँचल” राखे । त्यतिबेलादेखि पलपल ४ आँखाको हेराइको लालसाको मात्र प्रतिक्षामा बसेकोले २ आँखाको नाउँ दुनियाँदारीले त्यही बेलादेखि नै “पल” भनी राखिदिए ।

    अब आँखाले कसरी स्लाक्स किन्यो भन्नुहोला त्यो कसरी भन्नुहुन्छ भने जब ती आँखाले कल्पना गर्ने वितिकै जसको आँखामा पनि उनीहरू गुच्चिन सक्थे मतलब उनीहरूको आँखाको गुच्चा हुन सक्थे । त्यसरी उनीहरूले दुनियाँदारीलाई छकाएर उनीहरूको मित्रताको अप्रतिम उदाहरण क्रेता र विक्रेताको रङ्गमञ्चमा आउटसाइडरहरूलाई दिएका थिए । अझ भनुँ उनीहरू मात्र आँखै मात्रका ज्यान थिए । त्यो गुच्चिने सामर्थ्य त्यस पृथ्वीमा ती ३ अँखौटामा मात्र थिए । अँखौटा यस मानेमा कि उनीहरूको मुखौटा नै मात्र आँखाका थिए । तब अँखौटाको गुच्चिने खेल जहीँतहीँ उनीहरू गर्ने गर्थे । युनिभर्सका बाहिरका विकसित जीवहरूलाई त यो थाहा हुन्थ्यो तर यस पृथ्वीका मनुवाहरूलाई यो पटक्कै थाहा हुँदैनथ्यो । सधैँ नै रातको सन्नाटाको संसारै रातको कालामोसोेमा सुतेको निष्पट्ट चकमन्नतामा एकातिर ४ आँखा त अर्कातिर २ आँखा पिलपिल पिलपिल मात्रै उज्यालोको रुपको दखिन्थ्यो ।

    जब ती मनुवाहरूले थाहा पाए उनीहरूका भए भरका विज्ञानका प्राविधिक मेसिनहरूले त्यसैले ६ आँखा भए पनि ४ आँखा एकापट्टि हुनुपर्ने र २ आँखा अर्कापट्टि हुनुपर्ने कडा सामाजिक रूढले घेरिदिए । त्यहाँ एकजना टोले दादा यति भयङ्कर राक्षस जस्ता थिए कि उसको शरीर फलामका भारी वेटलिफ्टिङ गरेर बर्षौ लगाई कुँदिएर कामीदाइले फलामको बनाएका जस्ता, फाँटिला छाति, तिघ्रा झैँ वलिष्ठ पाखुराका ठूलै बलका धनी । ऊ जब हाम्रो ६ आँखे टोलमा आउँथ्यो डरले थरथरी भएर हाम्रो त आँखै बन्द हुन्थ्यो । हामी सधैँ उसलाई खलपात्र देख्थ्यौँ । प्रहरीको भ्यान आएर उसको दादागिरी सोत्तर पार्न १०..१२ प्रहरी आउँदा पनि उसैले भ्यानसुद्ध कच्याककुचुक पर्ने गरी मुड्कीले हानेर प्रहरी भगाइ दिन्थ्यो । यसरी भगाएको समयमा हामीले उसलाई धन्यवाद दिनैपर्ने भयो । हाम्रो भेट उसैले जुराइदियो । प्रेमलाई धेरै सम्मान गर्ने मसिहाजस्ता ऊ त राक्षश होइन ! ओहो ! ऊ त हाम्रा लागि मनकारी देउता पो भए । गाईको गोबरै गोबरले भित्ताभरि टाँसेको भेडासिंङ भन्ने ठाउँका अगाडि प्रहरीसँग जम्काभेट भएको थियो उसको । हाम्रो ६ आँखे अप्रतिम मुस्कान पनि त्यहीँ एकसाथ भएको थियो । अनि त जताततै सुगन्धित महसुस भएको थियो ।

    यो दोस्रो ६ आँखे हेराइ ! :— फेरि हामी दुई…चार मिनेट पछि ६ आँखा मै वारपारमै सीमित भयौँ । एकपटक ठूलो आन्दोलन चर्कियो । मानिसहरू भागाभाग हुनेगरी प्रहरीको दमन हुनथाल्यो । वातावरण पुरै धुलाम्मे भएर धुमिल धरहरा मात्र देखिएको थियो । त्यतिबेला प्रहरीको ध्यान अन्तै मोडिएकाले हाम्रोमा बन्देज अलि फितलो भयो । सबै भागाभाग थिए भने हामी सुखद क्षण देखेर अभिव्यञ्जनामा रमिरहेका थियौँ । त्यही बेला हामी फेरि धरहरानिर ६ आँखे भई रत्तियौँ । २ आँखाले घडीको त्यो मुग्ध समय आनन्द समाउन हेरेको थियो भने ४ आँखाले रातो आँचल हल्लाएको थियो र प्रेम समाएको थियो । फेरि नागरिकका अलिअलि माग सरकारले सुने । माग पुरा गरेको कागजमा देखाए । आन्दोलन समाप्त भयो । कार्यान्वन चाहिँ भएन । फेरि हामी अँखौटामै गुच्चिनमै सीमित भयौँ । फेरि यो आँखैका मात्रै खेल थियो पात्र अर्कै भए पनि हामी गुच्चिन माहिर भइसकेका थियौँ ।

    यो तेस्रो ६ आँखे हेराइ ! :—जहाँ हामी एउटा उकालो बाटोमा ६ आँखे भयौँ । आकाशै रिसाएको जस्तो भयो । उज्यालो निस्फिक्री हुनथाल्यो । जाडोको समय थियो । हिउँ पर्ने जस्तो जाडो अलि छिटै भयो भन्दैथ्यो तर प्रचण्ड रापको तापले हाम्रो मिलन गराउने साइत जुराइदियो । रापको तापलाई भन्तेले हात थापेपछि ससाना बारुदका तापका क्युबहरू आकाशबाट तलतिर धर्तिमा रस्सिएर आउँदै गर्थे अनि जब भन्तेले हात पृथ्वीतर्फ खन्याउँथे तल ती रापिला क्यूबहरू झर्दथ्यो, पृथ्वीलाई तताइदिन्थ्यो, जनतालाई राहत हुन्थ्यो । फगत हामी मिलिभगतका आँखै मात्र त थियौँ । झन् खुसीयालीको तिरिमिरी मिलन गराइदियो । हामीले त यी मनुवाहरूले देख्न नसकेका कुरा उजागर गरेका मात्र । हामी अँखौटामै गुच्चिएर खुसीले मच्चियौँ । त्यो ठाउँ पहिलेको जमानाको क्यासेट चक्का बेच्ने पुरानो माटोको घरको अगाडि भित्ताले लम्बेतान आँ गरेको माटोको घरको अगाडि जहाँ मोटरसाइकल र साइकल मात्रै बिसाउने सार्वजनिक ठाउँ थियो, त्यहीँ हाम्रा अँखौटा गुच्चिएका थिए । त्यो ठाउँको नामचाहिँ थाहा भएन । भीमसेनस्थान र काष्ठमण्डपको बीचनिरको त्यो घर अहिले पनि बनेको छैन । भूइँचालोले पनि भत्किएको पनि छैन । सायद त्यो हाम्रो अँखौटाको गुच्चाइको जब्बर साक्षी देवता होलान् । साधुवाद छ तिनलाई !

    यो चौँथो ६ आँखे हेराइ ! :— प्रेम दिवस भनेर फेब्रुवरी २८मा सबजना जोडीका जोडी बाधेर जाँदैथ्यो । सबजना बाटोमा घम्साघम्सीमा रमेर फुर्तिला भई उन्मादमा अचाक्ली रत्तीरहेका थिए । उनीहरूका त सम्पूर्ण अङ्गहरू थिए तर हाम्रा त ६ आँखा त्यो पनि २ र ४ मा विभाजित । हामी पनि त्योबेला अँखौटामै गुच्च्यिौँ तर त्यो बेलाको गुच्चाइ बेग्लै भयो । हामी धेरै उदासीयौँ । नेपाली समाजमा पप गीत पनि भित्रिइसकेको थियो । फेरि उनीहरूको पप गीतको कहानीमा हाम्रो गुच्चाइ नै हुन्थ्यो । हामी सन्ध्यामा गुच्चिए, ….जब सन्ध्या हुन्छ पप गीत हिट हुन्थ्यो । हामी पर्दामै भएर नहेरी विनापरीक्षा एक आपसमा आँखैटामै गुच्चिँदा पनि …. …यस्तो मिल्यो कि पर्दाको पिँधबाट भन्ने पप गीत हिट हुन्थ्यो । सायद ! त्यो ठाउँ २ शाक्य थरीकी केटी तह्री थकुँ र चिरी थकुँ नमिलेर बेहाल भएका ६ आँखे पुरुषको बेहाल भएको ….राजमति कुमती नेवारी लोक गीत जुन जङ्गबहादुरले धुन मनपरेर बेलायतमा राष्ट्रिय गीत भनी टाँइँ देखाइदिएका थिए । आदि इत्यादि जतिपनि त्योबेला पप गीत बनिए , हाम्रै इर्दगिर्द घुमिए । त्यो ठाउँ काठमाडौँको देशमै नभएको नरदेवी भन्ने स्थानमा झ्याल भएको ठाउँमा थियो ।

    त्योबेला हामीले २ आँखासँग ४ आँखा ६ भएका फोटोहरू नयन दृष्टिबाट खूब खोज्यौँ । बन्देजै थियो त्योबेला । हाम्रा अँखौटा गुच्चिएर ६ भएका थिए भनेर सावित गर्न अनेकौँ हतकन्डा अपनायौँ । कडा निगरानी दिनेवालाहरू टसका मस भएनन् । अहिले पनि हामी ६ आँखेका हाल यस्तरी बेहाल बनाइएका छन् कि त्यो बयान गरी साध्यै छैन । ती हाम्रा अँखौटामा गुच्चिन नदिन टसको मस नहुनेहरू सम्झिँदा पनि ती दानवभन्दा पनि महादानव रहेछन् भन्ने सावित भयो, अझै भइरहेको पनि छ ।

    अहिले पनि हामीलाई मान्छेइदेखि घृणा लाग्छ किनकि उपहार दिने यी मनुवाहरू हामी आँखाको संसारमा मात्र रमेका थियौँ भन्ने बुझ्दैनन् । उनीहरू यौनका भाषा मात्र जान्दछन् । सुरुमा उनीहरूले हाम्रो ६ आँखे टोलमा २ केरा र ४ वटा स्याउ चढाएर गए । अर्कोले दुईटा मैनवत्ती । अर्कोले दुईटा टुटी भएको ज्यापु करुवा । अर्कोले दुईटा स्केल । अर्काले दुइटा मास्क । अर्काले दुइटा दाँत माझ्ने बुरुस । अर्कोले दुईटा चम्चा । अर्कोले दुइटा नलेख्ने कलम । सबभन्दा बढी दुईटा कुहिएको, ढुसी परेको, काँचोआधि जस्तो पनि केरा चढाउनेको जमात बढी थियो । कसैले त दुईटा लौका पनि चढाउन आए । कसैले भने दुईटा भिन्डी अर्थात् रामतोरिया । कसैले भिटामिन बढी हुन्छ भनी बिहेको मसलामा भित्र लुकाएर दुइटा छोकडा दिए । भरखरै बज्यैआमाले दुईटा बोक्रा नछोडाएको उसिनेको पिँडालु दिए । कसैले सुन्तलाका दुइटा विजुला दिए । कसैले लाम्चेलाम्चे दुई चकलेट दिए । कसैले जुनसुकै फलफूलका पनि दुइटा केस्रा दिए । कसैले ससाना दुईटा लठ्ठी दिए । कसैले पानीका धारामा पानी थाप्दा दुई फोहोरा बनाएर देखाए । थुप्रैले अनेकौँ किसिमका दुईटा माटाका चरा उपहार दिए । कसैले डल्ले खालका तीनता तरकारीबाट एउटा तरकारी छुट्याएर चढाएर देखाउने अनि शरीरको बीचमा छोएर दुई पटक नमस्कार ! गरी आतङ्क मच्चाउने अनि सबैले भन्थे कि अब हल्ला नगर चुप लाग खाइहाल । अनि बिर्सिदेऊ । घाउ पनि उनीहरूले नै बीभत्ससँग लगाए अनि फेरि यस्तरी उपहार दिएर घाउ कोट्याउन आउन छोडेका छैनन् । यो क्रम अझै रोकिएको छैन । जो पनि आउने औँला आकारका दुईटा उपहार दिएर जाने !

    जनताका मागका जनमत सङ्ग्रहका ठाउँमा मेरा लागि यस्ता अचाक्ली बेसरम जनमत सङ्ग्रहहरू भए , भइरहेका छन् । यो सुन्ने ठाउँ कतै देख्दिन त ब्रह्माण्डीय कानुनलाई देखाउन बाध्य भएँ । यसबाट अब ब्रह्माण्डीय कानुनबाट तिमीहरूलाई नसिहत दिएमा मैले रोक्नुपर्छ है ! भनी प्रार्थना गर्ने पनि छैन । अब तपाईहरू नै भन्नुस् यस्ता जनमत सङ्ग्रहबाट आउने देशको नतिजा के होला ?

    आँखै मात्र त थिए हाम्रा । त्यो किन उनीहरूलाई पचेन । आँखैमा रमाएका थियौँ । आँखै संसार थियो । आँखैलाई संसार बनाउँछु भन्दा पनि बनाउन दिइएन । जतिबेला हामीलाई चर्चाको अँखौटा गुच्चिने हुन्थ्यो त्योबला बन्देज लगाए । अहिले जब हामी २…२ आँखाहरु अर्कै लोकमा पुगिसक्यौँ । उनीहरूले पछ्याएर यसरी उपहार दिएर घाउ कोट्याउनमा रमाइरहे । मेरा कोठामा उनीहरूका यी यस्ता उपहारहरूले भरिभराउ भई सजिएका छन् , रङ्गीएका छन् । हेर्दा तपाईँहरूलाईं भव्य लाग्ला तर जति सफा गरे पनि जति नै अरूले कोठाको सज्जा अति राम्रो भनेता पनि ती उपहारहरू सबभन्दा फोहोर देख्ने रोग लागेको छ । आँखै त थियो संसार ! हेराइमा हामी ६ आँखेका आँखा जति नै सुन्दर देखिए पनि इन्भिजिबल रुपमा आँखैमा कसिंगर, चिप्रा बढी देखा प¥यो । यो धब्बा कहिल्यै मेटिएन । झन् झनै बल्झिँदै गयो । बल्झिरहेको छ । बल्झाउनेहरू अझ हौसिरहेका छन् । आँखा चिम्म पार्दा पनि सुतेको बेला पनि जबर्जस्ती गाँजल लगाउन आइरहेका छन् ।

    २०७८ मङ्सिर ३
    बिजु सुवेदी विजय

  2. हे पृथ्वीनारायण एकताका
    प्रतीकका सूत्र अनेकताका
    अखण्ड नेपाल छँदैछ तिम्रो
    उत्कर्षमा राख्छ ध्वजापताका ।।

    ऐले यहाँको सूचना म दिन्नँ
    दिएँ भने लाग्दछ भित्र खिन्न
    दुख्नेछ तिम्रो मनभित्र घाउ
    जहाँ तिमी छौ त्यहीँ नै रमाऊ ।।

    यो मृत्तिकाको कणमा तिमी छौ
    हाम्रो मुटुमा प्रणमा तिमी छौ
    पवित्र तिम्रा नित पाउ पर्छौँ
    सम्मान साथै जयगान गर्छौं ।।
    (होम सुवेदी

  3. मझेरी सञ्चालकज्युहरु !
    मैले अहिले पनि पोष्ट कताबाट गर्ने थाहा पाइन । त्यसैले यही कमेन्टबक्समा निम्नलिखित यो लेख मझेरीमा प्रकाशन गरिदिनुहुनका लागि पोष्ट गरेको छु ।

    विजु सुवेदी विजय

    तेस्रो लहरबाट सचेत बनौँ ।

    विश्वमा अहिले कोरोनाको तेस्रो लहर व्याप्त छ । त्यसैले सबैले यसलाई साम्य पार्न आआफ्नो ठाउँमा कर्तव्यपरायण हुनु आवश्यक छ । मुख्यतः राजनीतिक दलहरूले अहिलेको परिस्थितिको सामना गर्न, सचेतना जगाउन आफ्ना राजनैतिक क्रियाकलाप यो लहर साम्य नभएसम्मका लागि स्थगित गरी जनतालाई यो सङ्क्रमणबाट जोगाउन आआफ्नोतर्फबाट जोडतोडका साथ पहल हुनु आवश्यक छ । अझ सँयुक्त प्रतिबद्धताको घोषणा आएमा जनताले सह्राहना गर्नेछन् । जुनसुकै कुरा पनि हामीले अनलाइनबाट, भर्चुअलबाट गर्न सकिन्छ भने किन नगर्ने ? यसरी सबै सम्वेदनशील भइजाने हो भने छिमेकी चीनले जसरी अति सम्बेदनशील अनि सजक भई हामीले पनि कोरोना विरुद्धको लडाइँमा सफलता हासिल गर्दै जान सफल हुनेछौँ । चाहिने कुरामा हामी कडा पनि हुन सक्नुपर्छ अनि मात्रै सफलता प्राप्त हुन्छ अनि जनतालाई सु्विधा हुन्छ । विश्वका हरेक ठाउँमा भएका यस्ता क्रियाकलापहरूबाट हामीले सिक्न सक्नुपर्छ ।

    कोरोनाको तेस्रोे लहर आइरहेको छ । लकडाउनभन्दा पनि स्मार्ट लकडाउनको कन्सेप्ट विकास हुँदै गइरहेको छ तरै पनि आम जनतामा हुलमुल बाँध्न नहुने भन्ने सचेतनाको कमी छताछुल्ल देखिन्छ । एक जना मानिस कतै जानै नहुने के गर्यो कसो गर्यो चासोले त्यतैतिर झुम्मिन जाने हाम्रो बानी छ । बजारमा यस्तो प्रायः देखिन्छ । नानीदेखि लागेको बानीले गर्दा अलि सस्तोमस्तो पाइएला कि भनी जसको पनि यसरी झुम्मिने बानी छ । यस्तो महामारीमा कसैले गफ गरेको सुनेमा त्यतै गुलियोमा झिँगा भन्केजस्तो केही रहस्य फुत्केला कि भन्ने आश अझै त्यतै उर्लेका जनमानसमा व्याप्त देख्न पाइन्छ । अब हामी यसबाट टाढा रहनुपर्छ , सबैले यस्ता बानीहरू हटाउनु पर्छ । यो हाम्रै लागि हो भन्ने हामीले बिर्सिनु हुँदैन । यो बेला दूरी बढाएमा झन् हामी जिम्मेबारी हुन्छौँ, मायाप्रेम यसरी पनि बढ्छ ।

    जनताले सबै एसएमएसका नियम अर्थात् सफाइ, मास्क, सामाजिक दूरी कडाइका साथ पालना गरेमा दोस्रो र तेस्रोमा जस्तो झेल्नुपर्ने छैन । महामारीले उग्र रूप लिन पाउने छैन । थुप्रैलाई अकालबाट यसै गरी जोगाउन सकिन्छ । यता राज्यका सञ्चालकहरूमा पनि लकडाउन कडा पार्दै लानेबाहेक त्यति राम्रो प्राविधिकताको सुझबुझता देखाउनु आवश्यक छ । पहिलेजस्तो अब लकडाउनको बिकल्प अझ कडा लकडाउन होइन । सुझबुझपुर्ण एसएमएस पालना हो । बरु अझ सुव्यवस्थित जीवनस्तर नै हो । पहिलेजस्तो सर्वसाधारणको कमाउ धन्दाको विकल्प कदापि हटाउनु हुँदैन, सबैले यो पनि बुझ्नु आवश्यक छ ।

    पहिलो कोरोनाको लकडाउन २०७६ चैत १२बाट सुरु भयो । जनता पनि सचेत थिए । हट्छ कि भनी सबैले हदैसम्म झेले तर केही भएन । कोरोना पनि वान म्युटेड भ्यारिएन्टका थिए । भ्याक्सिन सुरु गरे सँगसँगै अहिले डबल अनि त्रिपल म्युटेड गरी विकसित भई मानवलाई चुनौती दिँदैछन् । अनि ओमिक्रोन, डेल्टा, अल्फाको रूपमा आइसकेको छ । यसले गर्दा धेरै गुणा फैलिँदो छ । महामारीले उग्र रूप लिँदैछ । यसैबीच २ महिनाजति जनताले खुलारूपमा आफ्ना व्यवसाय रोजगारहरू गर्न पाए तर फेरि दोस्रो चरणको लकडाउन २०७८ बैशाख १६ देखि हामी सबले झेलिसकेका छौँ । अबको यो तेस्रो लहरका लागि लागु गरिएको स्मार्ट लकडाउनलाई पहिलेकोजस्तो कडा लकडोनले जनजीविका नै थिलथिलो पार्नु कदापि हुँदैन । यसले भोको पेटमा बस्न वाध्य सर्वसाधारण जनतालाई घाँटी थिचाइ गर्ने काम हुन जान्छ ।

    अझै पनि सर्वसाधारणले काम गर्ने रोजीरोटी खोसिएको छ । निर्वाह गर्न नसकेकाहरूको तत्कालै लगत सङ्कलन गरी राहत दिन इमर्जेन्सी नै भइसक्यो । अहिले राज्यलाई विदेशी सहयोगको ऋण एसियाली विकास बैङ्क, विश्व बैङ्क अनि अन्य दातृ निकायबाट गरी ३१ अरब आउने स्वीकृति भइसक्यो । एकातर्फ राजतन्त्रले लुटेको सम्पत्ति सरकारीकरण गरी ट्रष्टमा लाने काम अझै भएको छैन भने अर्कोतर्फ यस्तो कार्य गरेमा नेताहरूकै सम्पत्तिको सीमाङ्कन भई गुमाउनु पर्ला भन्ने उनीहरूलाई डर छ । जेहास् यस्ता राहतहरू सर्वसाधारणको तहसम्म आउनु जरुरी छ न कि भ्रष्टाचारीहरूकहाँ मात्र ।

    अहिले कोरोनाको सङ्क्रमण २देखि ३ दिनमा दोब्बर हुने क्रममा छ । त्यसको अनुमानित प्रक्षेपणआँकलनका अनुसार पुर्वतयारी हुनुपर्ने बेला आएको छ । ज्वरो आउने, शरीर कटकटी खाने गरी गल्ने अनि दुख्ने, घाटी खसखस गर्ने, सामान्य चिलाउने खोकी लाग्ने यो तेस्रो लहरको कोरोनाका लक्षणहरू हुनु । पहिलो र दोस्रो लहरमा जस्तो यसबेला सास फेर्न गाह्रो हुने लक्षण अहिलेसम्म देखा परेको छैन, यीबाहेक भाइरसका रूप अनुसार अन्य लक्षण पनि नदेखिएला भन्न सकिन्न । तैपनि सामान्यदेखि सघन उपचार गर्नुपर्ने विरामीहरू देखापरिसकेका छन् । यसका लागि सामाजिक दूरी कायम राख्नु एकदमै जरुरी छ ।

    त्यस्तै पहिलो नम्बरमा सङ्क्रमण हुने स्थान सार्वजनिक यातायात भन्ने पुष्टि भइसकेकोले यो स्थानमा सबैले ध्यान पु¥याउनुपर्ने नितान्त आवश्यक देखिन्छ । एसएमएस पालना गराउन सार्वजनिक सवारी राम्रो सरसफाइमा राख्ने, मास्क अनिवार्य गर्ने अनि सामाजिक दूरी कायम हुने गरी यात्रुहरूलाई सिट क्षमताअनुसार मात्रै राख्ने कुरामा ध्यान पु¥याउनुपर्ने देखिन्छ । त्यस्तै पसलमा, भीडभाडआदिमा अब हुलबाँधेर बस्नु हुँदैन । खोपले प्रतिरोध शक्ति बढ्दछ भने सामाजिक दूरी कायम गरी आइसोलेशनमा बस्दा विस्तारै सङ्क्रमण हट्दै जाने देखिन्छ । तसर्थ अहिलेको समयमा अब कसैले पनि सभासमारोहजस्ता जमघटका कुनै पनि कार्य गर्नु हुँदैन । यो भाइरसले जुनसुकै बेला जुनसुकै रूप लिनसक्ने कुरालाई पनि मनन गर्नुपर्ने देखिन्छ ।

    किनकि अहिले हामी यसरी सजग भयौँ भने पछिसम्मका लागि सबैका लागि सहज परिस्थिति हँुदै जान्छ । त्यसैले बेलैमा सबैजना सचेत बनौँ । जिउ रहे पछि जे पनि गर्न सकिन्छ । सबै मिलेर सचेत भई सामना गरौँ । अहिले त्यसैले हामी सबैले सबै कुरा झेलेर भए पनि कोरोनाको सङ्क्रमण रोक्न पहिलो प्राथमिकता दिऔँ । प्रत्येक देशका नागरिकको आफ्नो देशप्रति कर्तव्य हुन्छ । त्यसैले हामीले पनि आफू र आफ्ना देशका प्रत्येक नागरिकका लागि आआफ्ना ठाउँबाट कर्तव्यपुर्ण भूमिका निभाऔँ । यसरी आफुले सक्दो समाजका लागि सेवा गरौँ ।

    सत्ता सञ्चालकहरूले पनि अति नै सम्वेदनशील भएर जनताको स्वास्थ्यका साथसाथै पहिलेजस्तो रोजीरोटी खोस्ने गरी होइन कि जनताप्रति अति नै जिम्मेबारीपुर्ण भूमिका निभाउने खालको स्मार्ट लकडाउन कार्यान्वयन गराउनु पर्ने आजको टड्कारो आवश्यकता हो । जनतालाई कोरोनाबाट सचेत गराउन, सतर्क गराउन विभिन्न मिडियारुबाट सामाजिक दूरी, मास्क अनि सरसफाइका लागि निरन्तर हरेक माध्यमहरूबाट ससूचीत गरि नै रहनुपर्ने देखिन्छ । भीडभाड हुने जुनसुकै क्रियाकलाप गर्न पुर्ण बन्देज नै लगाइदिनुपर्छ त्यो यदि राजनैतिक क्रियाकलाप नै किन नहोस् ।

    अहिले पहिलो, दोस्रो डोजको भ्याक्सिन लगाएकाहरूले बुस्टर डोज लगाउन् पर्ने बेला आएको छ । अहिले फ्रन्ट लाइनमा खट्नेहरूले लगाइरहेका छन् । पहिलो अनि दोस्रो लगाउन नपाएका अनि नचाहेकाहरू पनि छन् । नपाउनेहरूलाई सर्वसुलभ गराउन सबैले पहल गर्नु जरुरी छ भने नचाहनेहरूले बेलैमा चेत्नु आवश्यक छ किनकि तपाईं एकजनामात्रै भए पनि राज्यको बचाउने ठुलो कर्तव्य हो । देश अनि विश्वलाई सङ्क्रमणबाट जोगाउनु प्रत्येकको कर्तव्य हो । अहिले सुन्नमा आएको छ कि बुस्टर डोज शुल्क लिएर लगाइरहेका छन् भनेर यस्तो धृष्टता कदापि नगरौँ । एसएमएस पालना गर्ने कुरा जान्दाजान्दै पनि खोप लागाउने ठाउँमा हुल भएर बस्ने यो हामीजस्ता शिक्षितहरूका लागि कदापि शोभनीय कुरा होइन, एसएमएस पालना गरौँ । बुस्टर डोज सबैले पाएपछि कोरोनामुक्त संसार हुन्छ भनी आँकलन गरिएको छ । अवश्यनै यस्तो होस् भन्ने आशा गर्न सकिन्छ । यसका लागि सबैजना एकजुट बनौँ, सबैले कर्तव्यपथमा आफ्नो कदम जारी राखौँ ।

    धेरै व्यक्तिहरू यो कोरोनाको पहिलो, दोस्रो अनि तेस्रो लहर आइरहँदा उदासीन (डिप्रेसन)को शिकार भइरहेका छन् । जुगौँ अगाडि त बुद्धले भनेजस्तै “संसारमा दुःख छ , दुःखको कारण छ र यसको निदान पनि छ ।” तसर्थ हामीसँग चुनौतीका सँगसँगै सम्भावनाहरू पनि सँगसँगै आइरहेका छन् । जिन्दगीमा जुनसुकै कुरा पनि हामीले सङ्घर्ष गर्दै गएपछि सफलता हासिल गर्न पाउँछौ मेहनतको श्रमको फल पाएसरि हामीले आनन्दित हुने समय अवश्य नै आउनेछ । स्वास्थ्य संस्थाहरूले, राज्यले अनि सरकारी निकायहरूले यसपाली लकडाउन नगर्ने प्रतिबद्धता जनाएको कुरा यसका सकारात्मक पक्ष हुन् । त्यसैले सकारात्मक सोचौँ यो समाधान हुने कुरा नै हो, विश्वस्त बनौँ ।

    अहिलेको देउवाको सरकार पहिलेको अल्पमतको केपीको राज्य त झन् कसैको बाउको पेवा होइन मेरै हो अनि आफ्नै वाह्र टक्का गरी ओगटी बसेको अवस्थाजस्तो नहोस् । त्यसमाथि उसको सत्ता टिकाउन जे पनि गर्न पछि नपर्ने क्रम अहिलेको सत्ता सञ्चालकहरू बाध्य नपरुन् । अब बहुमत यस मानेमा चाहिन्छ कि अल्पमतको सरकारले कुनै पनि ठुला कुरा गर्दा बहुमतबाट पास गर्नुपर्छ । यो संविधान सम्मत अनि लोकतान्त्रिक पनि हो । मलाई विश्वास छ यो लोकतान्त्रिक पद्धतिको असल संस्कारबाट आएको देउवाको सरकार हो, जनताहरूलाई अवश्य नै निराश पार्ने छैन । हरेक कुराको यसरी सुझबुझप्र्ण तरिकाले लेखाजोखा एवम् कार्यान्वयन हुने हो भने हामी छिटै सफल हुन कति पनि बेर लाग्दैन ।

    कोरोनाको यो तेस्रो लहरसम्म आइप्ग्दा जनतालाई खानलाई धेरै सकस भइसकेको छ । भोकोपेटको समस्या त झन् पहिलो प्राथमिकता हुनुपर्छ । यस्तोबेला राहतको प्याकेज ल्याएर पहिलेको कोरोनाको महामारीमा जस्तो पिल्साएर होइन सहानुभूतिशील भई राज्यका सञ्चालकहरू लाग्नका लागि मेरो विनम्र अनुरोध एवम् अनुनय छ ।

    २०७८ माघ ५ बुधवार

    बिजु सुवेदी विजय

    प्रतिक्रियाका लागि [email protected]

  4. मझेरी सञ्चालकज्युहरु !
    मैले अहिले पनि पोष्ट कताबाट गर्ने थाहा पाइन । त्यसैले यही कमेन्टबक्समा निम्नलिखित यो कथा मझेरीमा प्रकाशन गरिदिनुहुनका लागि पोष्ट गरेको छु ।

    विजु सुवेदी विजय

    कथा:= वसन्त आयो

    अस्तिको एकदिन अगाडि

    बल्खुमा थियो सरलको अफिस । ऊ त्यहाँको वरिष्ठ लेखापाल थियो । उसको अफिसमा ओभरटाइमको पैसा २ वर्ष जतिको पाएको थिएन । जुन हिसाब गर्दा १ लाखभन्दा बढी हुन्थ्यो । कहिलेकाहीँ तलबबाहेक थप एकदुई हजार जुन समय पनि उसले लिनसक्ने सुविधा थियो । काकु वितेको खबर आउनेवित्तिकै उसले अफिसमा क्यासियरसँग १ हजार पेश्की माग्यो तर क्यासियरले दिएन । उसले तत्कालै हाकिमलाई फोन लगायो र आफ्नो काकु वितेको र आफूसँग १ पैसा पनि नभएको बतायो तर उसले पनि केही मद्दत गर्न नसक्ने बतायो न नै क्यासियरले नै कुनै मद्दत ग¥यो । ऊ खाली खुट्टा पशुपतिसम्म हिँडेर गयो ।

    ठिक गौशाला चोकमै काकुको लास उसका भाइहरूले चारैतिरबाट बोकी हिँडेको उसले देख्यो । ऊ तत्कालै त्यहीँबाट खिन्न हुँदै मलामी गएको थियो । सबै जना कठ्याङ्ग्रिने चिसोमा लासको पछिपछि शोक व्यक्त गर्दै गएका थिए । उसलाई उसको काकुको उक्त लासले केही भनिरहेझैँ लागेको थियो । उसको मनमा लासबाट बौरिएर आकाशवाणी भई आएका यही वाणीहरूले उद्वेलित पारिररहेको थियो, ‘पञ्छी बनी जाँदैछु मुक्त भई आत्मा घुम्दैछु , रीत यो हो आउने जाने चोला फेर्न घुम्दैछु । खाली हात आएको थिएँ , खाली हातै जाँदैछु , स्वार्थी पापी संसारलाई बिदा दिँदै जाँदैछु । जति पनि गरेको थिएँ फल लिई जाँदैछु , जति पनि नराम्रो गरेँ भोग्नलाई जाँदैछु । बढे के भो मलामी कर्म ठूलो भनी जाँदैछु , राम्रो काम असल कार्य गर्नुपर्छ भन्दैछु । रहेनछ मरण भन्ने भनीकन जाँदैछु , दूर दूर गएर पनि आफैलाई खोज्दैछु । आफैँभित्र गएर पनि “म” को खोजी गर्दैछु , तन त्यागी ब्युँझँदा अर्को तन प्राप्त गर्दैछु ।’ बारम्बार उसको मनमष्तिस्कमा यही गुञ्जिरह्यो ।

    ऊ कतिबेला कहाँ पुग्यो । कसरी हिँडेर जलाउने ठाउँसम्म पुग्यो, एकाएक भयो तर उसलाई होशै भएन । काकुको लास जलाउने समय भइसकेको थियो । यत्तिकैमा लास जलाए । चिसो मौसम पञ्छाउन नाङ्लोजस्ता कागजले तुषारो मिश्रित हावा बाहिर हम्केर पञ्छाउँदै थिए अनि आगो दन्किन थाल्यो । सबैजना “छोडेर नजाऊ.. छोडेर नजाऊ… मलाई पनि लिन आऊ… ” भन्दै डाँको छोडी रुँदै थिए । घाटे बैद्यले “उहाँ रातो फूल हो । उहाँले यो शिशिरमा हरिया भइसकेका पतझड पञ्छाउन जानुभइसक्यो । यो राम्रो कामपछि उहाँले वसन्तबहार ल्याइदिनुहुन्छ ।” भनी सबैलाई सम्झाए ।

    लास खरानीमा विलीन भइसकेपछि त्यसलाई सत्गतिका लागि बागमतीमा बहाएर चोख्याउन स्नान गरी नयाँ सेतो धोती सबैले लगाए । सबै मलामीहरू बाटोमा सेताम्मे भई फर्किए । मलामी जाँदा र फर्किआउँदा कसैसँग अभिवादन गर्ने चलन कसैको पनि नभएको थाहा हुँदाहुँदै पनि सालोहरूले देब्रे मुठ्ठी कसेर धम्कीका भाषाहरू बोलिरहेका थिए । सबैले “नकराऊ, चूप्प लाग । यसको बदला प्रकृति जननीले दिनेछिन् । हामीले अहिले सहनुपर्छ ।” भनिरहेका थिए र उनीहरू आफ्नो निवासस्थान रातमाटे बाटोतर्फ लागे ।

    अस्ति

    बिहानको कुरो थियो । उसले एउटा ढक्कीमा सानो बच्चालेझैँ एउटा सानो टेबुलटेनिसको बल राखेको थियो, त्यसलाई त्यहाँ एउटा पालामा राखेको थियो । उसको साथीले त्यो चलाउन खोज्दा उसले चलाउन दिएको थिएन ।

    यस्तोमा उसको साथी बसन्तले सोधेको थियो :

    “खान्छौ ?”

    “के ?”

    “यही । यो तिम्रो लागि खाना हो ।”

    “के यो बल अनि पाला, ढक्की कसरी ऊ खाना खानसक्छ ?”

    “ए ! तिमी त पृथ्वीवासी पर्यौ । यो त तिमीलाई ! जुन अर्कै ग्यालेक्सीको तिमीलाई खानका लागि दिएको । यो बाहिरको ग्यालेक्सीका लागि हो । तिमीले बुझ्दैनौ ।”

    “यस्तो पनि हुन्छ र !”

    “हो ! अवश्य हुन्छ । यो खाने तरिका फरक छ । यसलाई ग्रहण गरिन्छ र ऊर्जा निकालिन्छ । तिमीले बुझ्दैनौ । त्यसैले त तिमीलाई नचलाऊ भनेको । यसका बदलामा हामी पृथ्वीवासीले केही पाउँछौँ पनि ।”

    यी सब कुरा पुकारेर उसले सो ढक्की बाहिर खुल्ला बरन्डामा राखिदियो ।

    अफिस गयो । उसलाई सुनाउन काकु वित्यो भनेर एकजना मार्केटिङ सुपरभाइजरले क्यासियरसँग २ हजार माग्दै थियो । उसलाई अफिसको साहूको आदेशमा तत्कालै ४ हजार पेश्की दियो । भन्दै थियो कि “त्यो हिजो नक्कली काकु बनाएर पैसा माग्ने एकाउन्टेन्टलाई नदिएर तैँले राम्रो काम गरिस् त्यसलाई त्यसका हजुरआमाले धेरै बिगारेकी छ ।” मार्केटिङ सुपरभाइजरको गाउँको छिमेकी मिल्ने साथीबाट उसले थाहापाइसकेको थियो कि उक्त सुपरभाइजरको त्यो दिन कोही पनि मान्छे मरेको थिएन । त्यो गाउँलेमा छलछाम केही थिएन र त उसको मिल्ने साथी थियो । ऊ सरलजस्तै सरल थियो । एकाएक बिहानको ११रै बजे रन्थनिएर ऊ तत्कालै कसैलाई नसोधी आफ्ना कार्यालयका सामग्रीहरू थान्कोमुन्को नलगाई आफ्नो निवासस्थानमा फर्कियो ।

    ऊ अलि बेग्लै प्रकारको ! उसलाई मनमा जे लाग्यो त्यही गर्नुपर्ने हुन्थ्यो । कहिलेकाहीँ उसले छिटै सुत्ने पनि गथ्र्यो । ऊ जे कुरामा पनि मनमौजी अनि नामजस्तै सरल पनि । यसका लागि उसलाई कसैको परवाह पनि हुँदैन । त्यो दिन उसलाई साँझैमा सुत्ने मनसुवा भयो । त्यसैले उसले आफूले खाने एक छाक चामल सबै कौसीभरि सेताम्मे पारी छरिदियो । अनि मस्तसँग सुत्यो । उसलाई लाग्योकि त्यो सेतो धरती सेता लुगा लगाएर फर्केका हिजोका मलामीनै हुन् ।

    भोलिपल्ट बिहान उठ्दा कौसी पुरै सेतो थियो । उसको ग्यालेक्सीभन्दा परका लागि ग्रहण गर्न दिएको ढक्कीको बीचमा टेबुलटेनिस बलसमेत टलक्क टल्किने गरी त्यहीँ सेताम्मे भएको थियो भने पाला दबिइसकेको थियो । त्यो ढक्कीको संरचना हेर्दा उसलाई त्यहाँ शिवको, बुद्धको, अल्लाहको, महावीरको, क्राइस्टको आदि यावत् सबै सर्वोच्च शक्तिको मन्थनको निचोड देखिएझैँ लाग्यो । कहिलेकाहीँ विरलै मात्र हिउँ पर्ने काठमाण्डौँ आज सेताम्मे भएको थियो । हिजो उसले परेवालाई चामलका दानाहरू खुवाउँदा छिमेकीले तातो बाफ आउने गरी बाक्लो ढल बगाएर उसलाई अत्याएको थियो तर त्यहीँ त्यताबाट ढल बग्नै नहुने गरी त्योभन्दा बाक्लो बरफका डल्लो म्याग्माझैँ, जमाइदिएकी थिइन् कुदरतका कानूनले ।

    दिउँसो भइसकेको थियो तैपनि मौसम जाडोको तुँवालोले झिसमिसे भई बिहान लागिरहेको थियो । ऊ हिँडिरहेको थियो । शिशिर यामको कट्दो समय थियो । जताततै सुख्खामय थियो । एउटा चिसो कटकटी जाडोको सिरेटोको बहाव आयो । ऊ जहाँ गयो त्यसले उसलाई पछ्याइरह्यो । उसको शरीरभरि जाडोको काँडा उम्रियो । रूखका सुकेका पातहरू हल्लिएर झर्न थाले । एकै छिनमा ती पातहरूलाई त्यही सिरेटोको चाक्लो भुमरीले मन्थन गरेसरि घुमाउन थाल्यो । त्यस घुमाइभित्र राताराता एकाध फूलहरू पनि देखिए । केही बटुवाहरू धुवाँ निकालीनिकाली आगो बचाउन सम्पुर्ण कसरत लगाएर नाङ्लो जस्ता कागजले हम्किरहेका थिए । फेरि ऊ त्यही बाटो भएर आफ्नो निवासस्थानतिर फर्किरहेको थियो । त्यही भुमरी भएको ठाउँमा जहाँजहाँबाट ऊ आएको थियो त्यहाँ धुजाधुजा परेका एकदमै सुकेका पातहरू छरिइएर उसको बाटोमा स्वागत गरिरहेका थिए । अनि पूजा गरेझैँ तारझैँ राता फूलहरू लहरिएर मिलिरहेका थिए तर ती सब हरिया पातहरूसँग पौँठेजोरी खेलिसकेपछि देह त्यागेझैँ सुख्खा देखिन्थे । फेरि अगाडि रातमाटे बाटो देखिन थाल्यो । यसैले उसलाई स्वागत गरिरहेका थिए । प्रकृतिले देखाएका यी सुरम्य दृश्यहरूको दृश्यपान गर्दै ऊ हिँडिरहेको थियो ।

    वास्वबमा ऊ त्यो दिन पनि कार्यालयमा नगई हिँउँ पर्यो भनेर हेर्न निस्केको थियो । हिउँ पराई पनि गजबै भयो उसलाई । असिना जस्तो पनि थिएन । हिउँ जस्तो पनि थिएन । तुषारो जस्तो पनि थिएन अनि शीत परेको जस्तो पनि थिएन । हावाको बहाबमा पानी पनि कठोर चिसो बोकी ल्याइरहेको थियो त्यो स्याँठ बतासले । जब ऊ निवास नजिकै पुग्यो उसलाई सधैँ झुम्म परेर रोक्नेछेक्ने मझौला रुखका पातहरू एकदम हरियो, माझिएर टलक्क्क टल्किएर उसलाई बाटो छोडी भुइँमै स्वागत गरिरहेका थिए । यहाँ पनि राता ससाना फूलहरू झिलिमिली बत्तीका तारझैँ मिलेर एकदम सफा स्पष्ट लालीप्य देखाइरहेका थिए ।

    बसन्त आइसकेको थियो ।

    २०७८ माघ २१

    बिजु सुवेदी विजय

    प्रतिक्रियाका लागि Reply to me at [email protected]

  5. गोपीलाल कँडेल

    मझेरी सञ्चालक ज्यू
    म मझेरी डट कम को नियमित पाठक र फलोअर हुँ । मैले करिव ५ बर्ष अगाडि मझेरीमा एकाउण्ट रजिष्टर गरेर केहि कथा र कबिता अपलोड गरेको थिएँ केहि समय म संग कथा कविताहरु भएनन् । अहिले केहि कथाहरु लेखेको छु र मेरो एकाउण्टमा अपलोड गर्न चाहन्छु । तर मैले धेरै लामो समय सम्म लगईन नगरेको कारणले मेरो एकाउण्ट र पासवर्ड बिर्सन पुगेँ । अब मैले बिर्सेको एकाउण्ट र पासवर्ड रिकभर गर्ने कुनै उपाय छ कि छैन । यदि छ भने कसरी गर्ने हो कृपया सहयोग गरिदिनु होला । धन्यबाद ।

  6. दुर्भाग्य के भो भने मझेरीमा रचनाप्रकाशन गर्न पाउन छाडियो । कुनै उपाय गर्नुहोला ।

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *