नेपाली गिरिका सुरम्य रचना मेरै नागिच्मा छ नि
पाहाडी वनका सुदिव्य झरना संगै लिए जन्मनी
खुल्ला फाँट तराइका चहुरमा मेची र काली सदा
नित्यै गर्दछु देश भक्ति म यहाँ समृधिको कामना

फूलको थुँगा टिपेर तिमी शिरमा सजाऊ
बैंशालु मन भाकेर माया दिलमा रमाऊ ।

चन्द्रमा जस्तो उज्यालो मुख आउँछ झल्झली
रातमा तिमी सपनी हुँदा पसिना खल्खली ।

संसार कै अति सुन्दर भूमि देवस्थलै हो नेपाल !
चाँदी टल्किएझैँ टलक्क देखिने उत्तरका अग्ला हिमाल !!
कर्णाली, कोशी, गण्डकी र महाकाली, मेची, रापती!
फलनेछं गहु, धान, मास, मसुरो तराइ का फाँट ती !!

बोली उनै हार्दिकता वनाका
बने सरी डोब छिनाछिनाका

कछुवाले अङ्गसरी खुम्च्याई बाह्य वृत्तिका तार ।
भित्र अलिकति हेर्दा अर्कै रसिलो चमत्कार ।।१।।

दुर्गम भै उर्लेकी तलतिर समतुल्य मोहकी गङ्गा ।
फरफर गर्छ उपर यो जीवनमय पातलो चङ्गा ।।२।।

हिलो मैलो हट्दै हटेन,
पानीको रिमझिम छुट्दै छुटेन
साचो मनले पूजा कहा ?
आडम्बरले छोड्दै छोडेन

भगवतीको नाम गरी,
पशुबलि दिने प्रथा
रिन-धन सबै गरी,
दशै मान्ने सबको व्यथा

नौलो भेट भयो नयाँ नजरमा सौभाग्यले कामना
अर्जी सादर यो इलाम भूमिको यो देशको नाममा ।।
स्वागत् शिष्ट सधैँ नयांँ अतिथिको श्रद्धा र सद्भावना ।
गर्नू शिष्ट स्वभावले र हँसिलो मुहारले वन्दना ।।

म बस्ने कोठाकै दलिन-बिचमा गौंथली बस्यो
पिटाएको तन्नाउपर फिर मैला पनि खस्यो ।
मलाई त्यो देखी हृदयबिच लाग्यो किरकिरी
चरी बोल्यो मेरो मन सब बुझी त्यो चिरिबिरी ।।१।।

अहो !! त्यस्ता ताता नजर अति राता विष सरी
तरी तात्यौ बाबा ! किन मनमनै त्यो रिस गरी ।
तिमी धर्मात्मा छौ घरबिच म छू आज अतिथि
तिथी माघे औंसी शहरभर भूकम्प-फजिती ।।२।।

भानुको नाम सुन्दा श्रद्धाको ज्योती बल्दछ ।
रम्घाको डाँडा काँडा साहित्य रस फुल्दछ ।
असार मासको बेला जन्म भो भानुभक्तको ।
उर्लदो खहरे जस्तै शब्द भण्डार ज्ञानको ।।