गजल
हजार हजार पर्बतहरु छेक्दै छेक्दै आए
पाईलाभरि हाम्रा प्रीत लेख्दै लेख्दै आए

तिम्रो मेरो तनको दुरी सयौ कोष छ
आखाभरि तस्बिर तिम्रै देख्दै देख्दै आए

बाटोभरि भेटिएका बर पिपल र चौतारीमा
बिस्रामलिदै बियोगको घाऊ सेक्दै सेक्दै आए

खानेमुख लाई जुँगाले कहिले छेक्दो रहेनछ
च्वास्स घोच्ने काडा माथि टेक्दै टेक्दै आए

पिछा गर्दै आए कति "कन्चन" लाई पछी तान्दै
खोल्दै आफु पस्दै धोका ढेक्दै ढेक्दै आए

प्राण भन्दा प्यारो मेरो जन्मभूमी नेपाल ।
दुःख गरी आर्जेका पुर्खाले कर्मभूमी नेपाल ।

सार्वभौम र अखण्डता उदारण बनी रहोस्
मठ मन्दिर देवी देउता पुन्यभूमी नेपाल ।

सयौं थरी जातजाति बोक्छन आफ्नैं पहिचान
बलि रहोस् हैं शान्तिदिप स्वर्गभूमी नेपाल ।

हावा पानी देशको मिठो गर्दा सधैं लेकबेशी
बेजोड छ मानचित्र देशको शान्तिभूमी नेपाल ।

दाग छैन कहीं यहाँ न त कसैको हस्तक्षेप
पूज्छु सधैं आफ्नैं देश मातृभूमी नेपाल । .......दर्पण

सपना हजार देखाएर उता नाता जोड्यौ किन
मुटु लगी आखिर घाईते बनाएर छोड्यौ किन ।

तिम्रो बाटो पर्खिएर जिन्दगी नै काट्छु भनी
वारी आउँदा बेँसीबाटै, बाटो अन्तै मोड्यौ किन ।

दुःख पीडा दर्शन गर्दै जीवन-रोटी बेल्दै आएँ
संसारमञ्च नाटककारकै इशारामा खेल्दै आएँ

हिँड्दा हिँड्दै गोडेटो त्यो टुङ्गिए झैँ लाग्दा पनि
एक्लो यात्रा थाकेँ तर बलैसँग ठेल्दै आएँ

न प्रेमको पुरस्कार मैले हात पार्न सकेँ
न तिमीले हार्न जान्यौ न त मैले हार्न सकेँ

भेटी रहेँ यात्राभरि कति कति भेलहरू
समातेर हात न त सँगै खोला तार्न सकेँ

देश हाम्रो एउटै हो हिमाल होस् या पहाड तराई
हामी सबै नेपाली हौं कोही छैन यहाँ पराइ

थरि थरि जात जाति छन् थरि थरि भेषभुषा
रगत हाम्रो एउटै हो गुरुङ हुन् या थारु, दराई

मै हुँ भन्दै आफैलाई ठुलो ठान्न छोड तिमी !
लड्नेछौ है कुनै दिन खुट्टा तान्न छोड तिमी !

सधैँभरि झुठो कथा रच्दा आफैँ फसौला है
इर्ष्या गर्दै अरुमाथि जाल हान्न छोड तिमी !

कहाँसम्म पुगिएला यसैगरी खोच्याएर
छोट्ट्याउँनु पर्ला बाटो पुग्ने ठाउँ सच्याएर ।

आवारा झैं भएपछि डुलुवा यो मन बोकी
आकाशलाई ओढेको छु धर्तीलाई ओछ्याएर ।

तिमीसित बोल्नुको मज्जा अर्कै छ
तिमीलाइ रोज्नुको मज्जा अर्कै छ

गोरू र गाई नारेको लौ हेर
सत्य बसाइँ सारेको लौ हेर

खुशी कसैको सहन नसकी
चरा बटाई मारेको लौ हेर