पुष्पा खनाल

मैले माया गरिसकें, तिम्रो छ कि बाँकी
के मिल्छ र भन प्रिय, आफैंलाई ढाँटी

हृदयको ढोका खोली, बस्न देऊ बास
चाहेको छ यो जीवनले, केवल तिम्रै साथ
बोलिदेऊ मनका कुरा, नराख है बाँकी
के मिल्छ र भन प्रिय, आफैंलाई ढाँटी

पैसाको बजारमा रहर बिक्ने ठाउँ हो यो, मेरा मूल्यहीन रहरहरूको पसल म किन थापुँ ? अब म चाहन्न दानस्वरुप प्राप्त भिक्षा थापेर बाँच्न । किनकि जिन्दगीका हर भोगाइहरूले बाँच्नुका सार्थकता बिसाइदिएको छ । अब मेरो जिन्दगी उजाड भैसकेको छ; डढेलो लागेको वनझैं जहाँ वर्षौंसम्म पनि हरियालीको आशा गर्न सकिंदैन ।

न पूजाको थाली न कोही अक्षता भगवान तिम्रो शरणमा आएँ
तनमन तिमीमा अर्पण गर्दै मनको चोखो श्रद्धा चढाएँ

तिमी नै मेरो सुख दुःखको साथी तिमी नै मेरो जीवनको सहारा
तिमीलाई पाएँ मनमन्दिरमा खुल्यो मेरो मनको द्धार

मनको जेलको प्रेमकैदी म
टाढा जान मन लाग्यो फरार भएर
उसको यादबाट बच्न सकिन
जिन्दगी नै सुम्पिदिउँ कि करार गरेर

पल्टाउँछु एक एक पाना यसकै नाम लेखेको छ
हृदयको ऐनाभरि यसकै तस्वीर छिपेको छ

बन्द आँखा एकै पलको देख्यो किन आइदिने
कस्तो बानी, साह्रै बेइमानी
हेरौभन्दा एकै झल्को आँखाभित्रै हराइदिने
कस्तो बानी, साह्रै बेइमानी

कति कति आँखाहरु प्यासी होलान् तिमीविना