Skip to content

भाष्कर ढकाल

मुस्कान

ती बत्तीस दन्त लहरा
जब खुल्छन् आहा
धपक्क बल्छौ तिमी
खुल्दछ संसार यहाँ

ओठलाई तन्काउँदै तिमी
जब आँखाले गर्दछौ इसारा
भुतुक्क हुन्छु म
भुल्दछु संसार सारा

लठ्ठ परेर म, जब
तिमीलाई हेर्छु निरन्तर
एक पोको लाज फुकाई
निहुराउँछौ आफ्नो शिर

चिहाँउछन् मलाई फेरी
उफ! तिम्रा अस्थिर नयन
मिठो मुस्कान डुलाउदै
लुट्छौ मेरो चयन

केहि भन्न खोज्छौ
तर सक्दैनौ पनि
तिम्रो जस्तै यहाँ
हाल छ मेरो पनि

मेरा यी चोर आँखा
हेर्छन् तिमीलाई लुकी
सारा बोझ बिसाई
उड्न चाहन्छु फुकी

तिम्रै यादमा डुबेर
मेटाउँछु मेरा थकान
केहि चाहिन्न मलाई
देऊ एक मुस्कान
देऊ एक मुस्कान 🙂

मुटु

हरेक पिंडा सहने
एउटा यस्तो ठाउँ बनायौ
दह्रो बनाएको भए हुन्थ्यो
प्रभु!
मुटु त बनायौ
तर हल्लिने बनायौ

सबै दर्द, सबै बेदना
अनि सब व्यथाको
बास स्थल मुटु नै बनायौ
दह्रो बनाएको भए हुन्थ्यो
प्रभु!
हल्लिने बनायौ

माया प्रेम पनि भगवान
यसै बाट सुरु गरायौ
कसैको लागि भावना पनि
यसमै कैद गरायौ
यसको पर्खाल दह्रो हुनु पर्ने
प्रभु!
हल्लिने बनायौ

मानव शरीरको महत्वपूर्ण अंग
मुटु नै बनायौ
प्रत्येक ढुकढुकी संग रगत मात्र होइन
भावनाहरु पनि प्रवाह गरायौ
निडर, अडिग अंग बनाएको भए हुने
प्रभु!
हल्लिने पो बनायौ

सानो ठुलो आपत बिपतमा
मुटु नै काम्ने बनायौ
फेरी सानो-तिनो सुखमा पनि

भारी बर्सात र प्रियसीका यादहरु

चर्को ढोल बजाई
कालो रुप लिई
गगनले गर्यो
सिंहनाद,
ठूला भूमरी बनी
स्वाँस्वाँ र फ्वाँफ्वाँ गरी
बतासले आफैंलाई गर्यो
आजाद ।