Skip to content

“ए.पी.” सुमन

‪जरुर पुग्नेछु आमा‬

जगदीश घिमिरेको अन्तर्मनको यात्रा गर्दागर्दै,
ब्रजेश खनालको यायावर झैँ
तरुणी प्रसाद कोइरालाको अग्निबाटिका हुँदै
म वि.पी.को यस्तो घुम्तीमा आइपुगेको छु आमा,
जहाँ सञ्जीव उप्रेतीका घनचक्करहरू
दौलत विक्रम विष्टका चपाइएका अनुहारहरू बोकेर
मेरा मुस्कानहरूलाई
मध्यरातमा टक्कर दिन तम्तयार भएका छन्,

नखाऊँ कसरी (गजल)

नखाऊँ कसरी आफ्नो त दिनभरिको शिकार हजुर
खाऊँ त के खाऊँ कान्छा बाको अनुहार हजुर

पुच्छर समातेर गधाको, बैतर्नी यहाँ तर्न खोजेँ
जिन्दगीमा यही गल्ती गरिरहेँ बार बार हजुर

न्याय नपाए गोर्खा नजानू यो रामशाहको पाला हैन
अचेल त अन्धो छ कानून लाटो छ अख्तियार हजुर

पहिला म बेरोजगार

पहिला म बेरोजगारहरूको लाम लगाउँछु
अनि सबैलाई एकुन ओटा काम लगाउँछु

तिमी याद बिर्साउने औषधी पत्ता लगाउँ
म बस् त्यसैमा भएभरको दाम लगाउँछु

आऊ जाँची हेरौँ स्वर कस्को बुलन्द हुन्छ
तिमी सुन लगाऊ म फलाम लगाउँछु

फरक ः तिमी र म ………


म वेचिएँ तिम्रो प्रेमको नगरमा,
जुवाको दाउमा, कवाडीको भाउमा,,
मेरा रहरहरु वेचिए, चाहानाहरु वेचिए,,
तिमीलाई माया गर्ने, वाहानाहरु वेचिए,,
बेचिए मैले तोडेका आदर्शहरु,
जो वर्षौ पहिले शहिद भएका थिए,,
बेचिए तिम्ले जोडेका स्पर्शहरु,
जो वर्षौ पहिले कैद भएका थिए,,
यी धमिनीहरुभित्र, शिराहरुभित्र,,
मुटुका प्रत्येक चिराहरुभित्र……………..।।।

तर अपसोस,,
तिमीलाई कसैले किन्न सकेन,,
हिजोकी मालती आजकी म्यारी भएपछि,
राजा महाराजाकी तिमी प्यारी भएपछि,,
केही नहुनेहरु थुक निलेर चित्त बुझाए,

मेरा घरका भित्ताहरु

बराजु देखि बाजे हुँदै
बाजे देखि बा हुँदै,
पुर्खौली सम्पत्तिको नाउँमा
मेरा काँधमा आइपुगेका
२/४ कित्ताहरू,,
त्यसैमा बलजफ्त्ती उभ्याइएका
जीर्ण घरका जीर्ण भित्ताहरू,
मलाई सिन्दूर पुछिएका
विधुवा जस्ता लाग्छन्,
जो शताब्दी पहिले वराजुको मृत्युमा

मेरा गाउँका नानीहरू

सवेरै झिसमिसेमै दाउराघाँस गरेर,
अरुले झैँ क, ख, ग, घ, पढ्ने आश गरेर,
आमाले सिलाइदिएकी,
जसोतसो मिलाइदिएकी,

कुनै १९औँ शताब्दीको
झोला भिरेर
मुटु भरि उत्साहको खोला भिरेर,
भर्खरै स्कुल जान थालेका,
मेरा गाउँका नानीहरू
मीठो सपना पालेका,

फरक : तिमी र म

म बेचिएँ तिम्रो प्रेमको नगरमा,
जुवाको दाउमा, कवाडीको भाउमा,
मेरा रहरहरू बेचिए, चाहनाहरू बेचिए,
तिमीलाई माया गर्ने, वाहानाहरू बेचिए,
बेचिए मैले तोडेका आदर्शहरू,
जो वर्षौ पहिले शहिद भएका थिए,
बेचिए तिम्ले छोडेका स्पर्शहरू,
जो वर्षौ पहिले कैद भएका थिए,
यी धमिनीहरूभित्र, शिराहरूभित्र,
मुटुका प्रत्येक चिराहरूभित्र…।

APSuman

गजल

जब मेरो खल्तीमा नि, अलिकति दाम हुछ
बगलीमा छुरै होस्, मुखमा रामराम हुन्छ

ऊ हड्डी घोटेर आफ्नो, पसिना निकाल्छ
तैपनि उसको झुपडीमा, न कहिल्यै माम हुन्छ

युद्धमा ढलेको सिपाहीलाई, प्रियसीको तस्विर
अन्तिमपल्ट छातीमा, बेस्सरी लगा म हुन्छ