जोवन
बगिरहेको खोला सरी गैरहेछ जोवन
फेरी पनी प्यारी तिमी नगरे है दोमन्
नासिएर जाने मान्छेको चोला यस्तै छ सृष्टिको चलन
माटोमा जिउनु छ माटोमा मिल्नु छ माटैमा छ जीवन
सत्यलाई बुझ आफैलाई सम्झ मिलेर गर्नुछ
मिलन अब टाढा त छैन तत्पर हुनुछ
बेलाको बोली बोल्ननै पर्छ बोलेर हेर न
एकबार प्यारी मेरा नयन बाट संसारलाई देख न