Skip to content

कृष्ण घिमिरे

“चाँदनी”

जून जस्तो मुहार छदै छ,चाँदनी पो किन चाहियो
हरेक रातहरु मधुमास भए,बिहानी पो किन चाहियो?

विश्वाश गरि सुम्पीदियौ,लाली जोबन एक अर्कालाई
दुबैको मन एउटै भए,मनोमानी पो किन चाहियो?

‘आएँ म’

तिम्रो लागि सारा दुनियाँ, छोडेर आएँ म
बा-आमा र संगीको विश्वाश, तोडेर आएँम।

थाहा छैन तिमीलाई पाउनु, हार हो कि जीत मेरो
जीवनका लक्ष्य तिमी तिरै, मोडेर आएँ म।