तिर्सना मोक्तान

मेरो साथ बिनानै आमा तिमी बन्छु भन्छ्यौ ।
सहवास नै नगरी महिनाहरू गन्छु भन्छ्यौ ।

जिन्दगीको सहारा जन्माउनुछ छोरा हामीले
चाहिदैन रे मेरो नाम आफै ठुलो हुन्छु भन्छ्यौ ।

हँसिलो चेहेरा, बिचमा सलक्क परेको नाक,दाँया बायाँ मृगनयनि आखाँ ,जहाँ अनगिन्ति सपनाहरू सजिएका छन् । जुनआखीँभौहरूको पर्दाका कारण देख्न असमर्थ छौ । संगसंगै ती गुलाबी ओठभित्र हिमालझै चम्केका सेता दाँतहरूबाट निस्किएको मुस्कान, बयान गर्नका लागि शब्द भण्डारहरू रित्ता छन् ।

शारीरिक रुपमा अग्लो , बाटुलो शरिर, कस्सिएको कम्मर । छाती, हिप सबै अनुपातीय रुपमा मिलेको । झन् ती लहराउने कालो केस बतासमा उडेका ती आँचल जस्तै । उमेरले भर्खरै यौवन अवस्थमा प्रवेश गरेकी उनी, माध्यमिक शिक्षा मात्र लिन भ्याएकी,चञ्चल मिजासिलो व्यावहरका धनी थिई । कोकिलको स्वर मिश्रित बोलीका साथ मधुर मुस्कानका लहरहरू छर्दा, अध्यरो रात्रिमा चन्द्रमाको प्रकशीय चमक जस्तै लाग्थ्यो ।

दिएका ती साथ छोड्यौ किन
आज अन्तै बाटो मोड्यौ किन