विष्णुप्रसाद ढुङ्गाना

थाहा भएन अर्थ मलाई खास जीन्दगीको,
उडी गयो रम्छु भन्दा झकास जीन्दगीको ।

हुरी बतास, आँधी बेहरी तुफान सरी आउँदा,
ठाउँ छैन बस्न कुनै बास जीन्दगीको ।

एकोहोरो काति हिड्नु यी सबै गोरेटोमा,
फिट्नै गाह्रो हुँदो रैछ तास जीन्दगीको ।

टाढा टढा हुँदा सबै पराई बनी अब,
थाम्नै दुःख भयो यहाँ सास जीन्दगीको ।

आऊ हात समाउ कोही छौ भने वरीपरि,
शैयाबाट जगाऊ ज्यूँदो लास जीन्दगीको ।।।