सानु पाण्डेय

सुगन्धित पुष्प खोज्छौ कोपिला नै झारेपछि
के अर्थ भो फूल छरी हिड्ने बाटै बारेपछि

यो जुनिमा तिम्रै हुँ म भन्थ्यौ शिरमा हात राखी
व्यर्थ भयो कसम खाको आज एक्लै पारेपछि

मनमा रहर साँचेर आएँ
साहस आफ्नो जाँचेर आएँ

सुनौलो जीवन बनाउन भनी
आशाका थुङ्गा गाँसेर आएँ

तिमीसँग जिन्दगी यो बिताउने रहर हुँदा
बाचेर नि मरे झै छु त्यही रहर जहर हुँदा

भुल्न खोज्छु जति झनै ताजा बन्छौ स्मृतिमा
बस्ती छोडी गए पनि उही पुरानै शहर हुँदा

मै मरूँला बरु तिमी जिएर गए हुन्छ
मेरो साथले पीडा भए तर्किएर गए हुन्छ

सम्बन्ध नै तोडेपछि प्रेमका सौगातहरू
अब केलाई चाहियो र लिएर गए हुन्छ

भन्छौ तिमी मलाई मेरै काली चाहियो
सधै यस्तै माया गर्ने दिलवाली चाहियो

उराठ भाछ मन भन्छौ खडेरीको बनसरी
ढकमक्क माया फूल्ने डाली चाहियो

हामी दुईको माया फूल्ने बनाउँछु फूलबारी
मलजल गर्नलाई माली चाहियो

हार्नेछु म तिम्रो सधै जीत भए पुग्छ
जीवन-साथी होइन तिमी मित भए पुग्छ

लेख्छौ अरे मेरो नाउँमा प्रणयका काव्यहरू
तर मलाई एउटै सानो गीत भए पुग्छ