-कौशल किरण

जुनले शितल दिन्नन् अचेल ।।
जरुवाले जल दिन्नन् अचेल ।।

जता जाउँ झुटै झुटको खेती
खेतले फसल दिन्नन् अचेल ।।

बरु विष देउ मार, झुट सहन्न म।
मागी हेर ज्यान दिन्छु, लुट सहन्न म।।

खै समयले कस्तो हुरी लिएर आयो।
टाढिनु पर्ने मज’बुरी लिएर आयो।।

अनायसै प्रेम फाट्दाखेरि सानु
हाम्रो अविश्वासको धुरी लिएर आयो।।

केहि कोरा सपना
केहो विगतहरु
जलिरहेछु ५० डिग्रीको घाममा
अहँ कत्ती पर्वाह छैन
तर जलिरहेछु भित्र भित्र दन्केको ज्वालासँगै …

जब टाढिई जान्छौ बल्ल मायाको आभास पाउँछ्यौ
हर रात सपनीमा उही तिम्रो “उदास” पाउँछ्यौ

(सुनै सुनको महलभित्र सुखसयल रोज्यौ भने) २
सम्पत्तिले ढाकिएको मायाविहीन बास पाउँछ्यौ
(हर रात सपनीमा उही तिम्रो उदास पाउँछ्यौ)

सुस्त सुस्त बग्ने मनको आज, छाल बेग्लै भो!
कहिले आँधि कहिले पवन, चाल बेग्लै भो!!

[वसन्तमा रम्न खोज्दा, तुसारोले ढाक्यो आज]२
दिन एउटै महिना एउटै, साल बेग्लै भो!!
[कहिले आँधि कहिले पवन, चाल बेग्लै भो!!]

[खै कस्तो कोरिएछ आफ्नै जिन्दगीको गित पनि]
शब्द उहि संगित सुर उहि, ताल बेग्लै भो!
[कहिले आँधि कहिले पवन चाल, बेग्लै भो!!]

[सपनाको खेति गरी झुटै झुटमा सत्य खोजेँ]२
चोट उस्तै मनको पिडा उस्तै, जाल बेग्लै भो!
[कहिले आँधि कहिले पवन, चाल बेग्लै भो!!]

सुस्त सुस्त बग्ने मनको आज, छाल बेग्लै भो!
कहिले आँधि कहिले पवन, चाल बेग्लै भो!!

“अधुरो जिन्दगी, अपुरो मान्छे [मिस्टर उदास]”

पर्खी बस है म तिम्रो लायक बनी आउनेछु
सुन्दर त्यो जिन्दगीको नायक बनी आउनेछु

सँगै बाँचौँ सँगै हाँसौँ दुखसुख साटी
हरेक पाईलाको स’हायक बनी आउनेछु
[पर्खी बस है म तिम्रो लायक बनी आउनेछु]

मरेपछि पनि मेरो माया यु’गिन हुनेछ!
तिम्ले कहिल्है तिर्न नसक्ने रिन हुनेछ!!

तिमी छौ र त हरेक पल हाँसेको छु
तिमीबिना यो मुटु धड्कन वि’हीन हुनेछ!!

साथ छौ र त बाँच्नुको अर्थ छ यहाँ
वियोगमा प्राण माटोमुनी बि’लीन हुनेछ!!

निश्चित छ हामी एकदिन छुट्टीनुपर्छ
र त्यो मेरो जिवनको अन्तिम दिन हुनेछ!!

मरेपछि पनि मेरो माया यु’गिन हुनेछ!
तिम्ले कहिल्है तिर्न नसक्ने रिन हुनेछ!!

जिन्दगीको रंगमञ्चका नाटकीय पात्रहरू
न कुनै स्कृप्ट छ न कुनै संवाद नै
कथाबिनाका पात्रहरू
एकोहोरो कराईरहेछन चिच्याईरहेछन!

मेरो मन,
सम्झनाले आकुल व्याकुल भएको मन
सधैँ सम्हालेर राख्न खोज्छु
यसै यसै बरालिन्छ
उडिदिन्छ हावासँगै!

मेरो बशमा भएको भए, तिमीलाई चोरेर आफ्नो बनाउथेँ!
ज्यानमा बहने रगतले, तिम्रो नाम कोरेर आफ्नो बनाउथेँ!!

तिमीलाई मैबाट चुँडेर लगे लाचर म, विवश भई हेरिरहेँ
के गर्नु माया डोरी हैन रे, नत्र फेरि जोडेर आफ्नो बनाउथेँ!!