तिम्रो चोखो पिरतीले साथ दिने गर्थ्यो मलाई
तिम्रै मिठा भावनाले उर्जा थप्ने गर्थ्यो मलाई
सँङै पिउ, सँङै जीउ भावनाको उर्जा भर्दै
लड्खडाउदा नाजुक यो मन गन्तब्यमा लग्थ्यौ मलाई
मलाई त्यगी पराइको अङगालोमा सर्यौ आज
बिश्वासमा धोखा धडी मलाई घात गर्यौ आज
छोडी माया जङ्घारमा एक्लै नदी तर्यी आज
मेरा सारा खुशी जलाई नयाँ दियो बाल्यौ आज
भीडै भीड, कोलाहालमा सप्तरङी फूल फूल्यो
अस्ताचलको निशाभित्र तिम्रो यादको दियो बल्यो
कल्पनामै हराइदिन्थे आस्था विश्वास गौरव बड्थ्यो
संगीत-ताल, फेर्ने स्वास तिम्रै छाया पछ्याइदिन्थ्यो
एक्लो पन्लाई टाढा फाली आफैलाई फैलाइरहे
तिम्रो यादमा हराउने- रोगलाई बल्झाइरहे
टोलाउने लोलाउने बिबश्ताको अन्त्य गर्न
चिट्टै आउन मेरो समिप सुख दु:ख भाव साट्न
क्याम्पसबाट थकित अनि भोकी शोभना आफनो कोठामा प्रवेश गर्नासाथ झोला फ्यात्त टेबलमा राखेर आफ्नो पलङमा डङ्गरङग पल्टिन्छिन् पुरै जीउ छाडेर । मानौ पलङले उसलाई सम्हाल्न आउँनेछ र आफ्नो काखमा राख्नेछ थकाइ मेटाइदिनको लागि । उसलाई आफ्नो कोठा यति प्यारो लाग्छ कि कुनै कुरासँग सम्झौता गर्न चाहदिनन् । शोभना, ए शोभना ! हैन यो कलेजबाट आएकी जस्तो लागेको थियो । हैन कि कया हो? ए रामु ! हेर त, दिज्यू कोठामा हो कि हैन? आमु दिज्यू त यही आइसकिस्यो रामु भन्दै थियो ।
शोभना के भयो तँलाई? अनुहार मलिन छ नि ! किन सन्चो भएन कि? प्रश्न माथि प्रश्न राख्दै हुनुहुन्थ्यो आमुले । तर शोभना भने मलिन रुपमा नै जबाफ दिदै थिइ- हैन आमु त्यस्तो केही हैन । मात्र थकाइले हो । तँलाई मन पर्ने तरकारी पकाएकी छु-मटन पनिर, मासको दाल र गोलभेंडाको अचार । आज किन हो कुन्नि, शोभनामा कुनै उत्तेजना नै छैन । सबैलाई खाना तताएर थालमा पस्केपछि मात्र खान आउँछन् । तर शोभना भने सकेसम्म आफ्नो काम आफैं गर्न रुचाउने स्वभावकी भएकीले सबै आफैंले तताइन् अनि टेबलमा खान बसिन् ।
शीशीरको मध्य दिन । न्यनो घामको ताप वरपर चराचूरुङ्गीले गीत गाइरहेका छन् । नजिकैको सानो खोल्सोमा वगेकी सानो तर स्वच्छ तथा पवित्र नदीले ठूलै स्वरुप लिएर रिसाएझैं आवाज निकाल्दै वगेकी छन् । छेवैको चौरमा बाख्राहरु आफ्नो भोकको ज्वला मेटाउन ससाना दुवोको मुन्टा पनि नछोडी मेलैले चरेको दृष्यहरु वीचमा भर्खर जवानीमा पाईला टेक्न लागेकी किशोरीको एकाग्रतामा हराएको निष्कपट उपस्थितीले जो कोहीको पनि ध्यान नखिचीरहन सक्दैन थियो ।
