मीलन एस.डी. “गुरु”

विवाह पछिको प्रेमको रंग बदलिएको छ
निस्वार्थ भावहरु स्वार्थले लतपतिएको छ
आफनै वाचा कसम पनि वेकार भएको छ
जीवनसाथी कै हातवाट आफनै पृष्टभुमी च्यातिको छ
हो मेरो प्रेमको सुभाष दुर्गन्ध भई फैलिएको छ
ममाथी राखेका आमा वुवाको सपना भताभुग भएको छ
आफनै जन्म दिने आमा वुवावाट पनि ढाढिएको छ
विवाह पछिको प्रेमले मलाई एकलो बनाएको छ

तिनको मधुर शब्द पनि तितो भई बदलिएको छ
तिनमा वर्तमान भन्दा पनि भविष्यको चिन्ताले छाएको छ
अरुलाई देखाउने भए पनि पहिरन र सृगार चाहिएको छ
मेरो प्रेमको दिप लाग्छ आज भोली निभएको छ
म र मेरा घर भन्दा पनि माईत र अरुकै चिन्त छ

मैले एकहोरीएर हेरी रहे,
तीनले पनि मधुर मुस्कान ओठमा लिदै
मलाई कर्के नजरले हेरीरहे
तीनको नजरमा मैले हेर्न थाले
तीनको नजरमा चोखो प्यार पाए
त्यही नजरको गहिराईमा आफै हराए

त्यो नजरको गहिराइर्ले ह्दयलाई छोएछ
ह्दयमा बस्ने सानो ठाउ पो मागेछ
त्यो तन होईन मलाई मधुर मुस्कान देउ
दुई हातको स्पर्ष होईन साथीत्व बनाउने विस्वास देउ
यी हात अरुकै नाम भए पनि नजर भरीको प्यार लेउ
मायाले भरिएको ह्दय भरिको संसार लेउ

तिमीले देखेका हातहरु अरुकै भए
यो तन अरुकै धन भए
तिम्रै लागि भनिएको सिउदो पनि अरुकै भए
यी पाईलाहरु पनि तिम्रो बस्तिलाई छोडेर गए

वियोगको पिडाले भौतारिदा भौतारिदै
आफनै हासो पनि विर्से छु
वैगुनीको वैगुनमय छायामा हिडदा हिडदै
आफनै संसार पनि अन्तै पो छोडेछु

सुन्दर संसार बनाउने सपना बुन्दा बुन्दै
आफनै संसारलाई भुलेछु
मायाको संसारमा खेल्ने आश गर्दा गर्दै
निराश र विछोडको दुनियामा पुगेछु

कथाको असल पात्र बन्ने चाहाना लिदा लिदै
एकलो पात्र पो बन्न पुगेछु
मायाको सागरमा पौडिन खोज्दा खोज्दै
आफनै संसार पो डुवाए छु

उनको मायामा प्रितको भाव खोज्दा खोज्दै
आफै अभावमा बाचेको छु
यौवनकालको एकलो यात्रा हिडदा हिडदै
मातापिताको पनि साथ गुमाएको छु

नदेखीने मायाको छाहरीमा बस्दै बस्दै
उठनै नसकने गरि निदाएको छु

नेपाली रगतको थोपा थोपामा छ सम्बन्ध र नाता
सागरको शिर झै देखिने हाम्रो सागरमाथा
बनेर बसेको छ विस्वमै शिखरमय एउटा छाता
विस्वमै नेपालीको शिर उच्च राख्ने मेरो प्यारो सागरमाथा

विश्वलाई ल्योभ्यादै शिरले आकाशलाई छुन खोजछ
फेदवाट मुल फुटाई सागरमय गरिहाई नापन जान्छ
सप्तकोशी, कर्णाली सगरमाथाकै फेदवाट वग्दछ
बुद्धभुमी नेपाल, सर्वाेच्च शिखरको देश, सवले चिन्दछ