उमेशलाई अचेल सबैले पागलप्रेमी भनेर चिन्छन्। हुन पनि प्रेममा असफल भएपछि अचानक ऊ साहित्यकार भएको छ। पहिलो प्रेमको यादकै सहारामा जिउने, जिन्दगीमा कहिल्यै माया नगाँस्ने र बिहे नगर्ने कसम खाएको छ। जो भेटे पनि केही न केही साहित्यिक रचना सुनाइहाल्छ। उसको रचनामा प्रेमपछिको बिछोड झल्कन्छ। संयोगान्त रचना उसलाई खासै मन पर्दैन। कहिलेकाहीं त ऊ आफ्नै रचना सुनाउँदा-सुनाउँदै धुरु-धुरु रुन्छ। त्यतिकै उसलाई मान्छेले पागलप्रेमी भनेका होइनन्। अचेल उसले एउटा अन्त्यहीन यात्रा थालेको छ।
सँगै कलेज पढेका एक जना मेरो जिग्री साथी कलेज सकिएपछि निकै कम भेट भयो । भेट हुँदा धेरै दर्शन र दार्शनिकका कुरा गर्थ्यो । धेरै उसले ओशोको बारेमा यस्तो र उस्तो भनिरहेको हुन्थ्यो ।
एकदिन म गाउँकै स्कुलमा गएको थिए कुनै काम विशेषले । म छागोबाट खसे झैं भए जब मेरो जिग्री साथीलाई दुवै हात पछाडि बाधेर दुई चार जनाले बजारतिर लैजादै थिए । म कौतुहल हुँदै हतार-हातेर दौडेर उनीहरूको नजिक गए तर मेरो साथी लगायत कसैले मलाई चिनेनन् । म पछि-पछि पछ्याउँदै निकै परसम्म गएर उनीहरूको बातचित सुन्न थालेँ –
