Skip to content

पशुपति अबिरल

साँझा

चिसो बतासमा, चिसै दुबोमा बिताएको त्यो साँझ

समयले धेरै बसन्त पार गराए पनि

मेरो मनबाट पुरानो हुन सकेको छैन

अनायसै बिझेको कँडा झिकि फुत्त फ्केझै

मेरो मनबाट त्यो साँझ निस्कन सकेको छैन

तिम्रो ओठको दबाबले भीजेका ओठ

अझै आलैबनेर लिबिस्टिकको बास्ना आउछ

हो ,प्रिया तिमिलाई अंगालोमा बेरेका हात

अझै ताजा बनेर मेरो मन सजाउछ

तिमिलाई मैले बारम्बर सम्झन खेजेर हैन

बिर्सन नसकेर त्यो सँझको चित्र

त्यै साँझ बनेर आईदिन्छ

स्र्णीम आन्दमा बिताएको त्यो साँझले

बरम्बार मलाई ताजकी दिन्छ

निस्पटक अध्यारोमा बिताएर होला

तिम्रो छातीमा छिर्के हानी काखमा सुताएर होला