म कुनै अत्यास लाग्दो दिनमा,
तिम्रो स्पन्दनको प्यासमा,
यताउती भौंतारीदा,
सुदुर क्षितीजमा तिम्रो मृगतृष्णा देख्छु ।
अनि पछ्याउदै मरुभुमीका पाइलाहरु,
रुमरिल्छु आफ्नै छाँयाका डरलाग्दा भुमरीहरुमा ।
अनि सुन्छु तिमीले कसै सँग
मिठो साउती मारेको ।
म विछिप्त बन्छु ।
अनि आत्तीन्छु,
सपनाका हरेक तरङ्ग टुक्रीदा ।
तिमीलाइ खोज्दै मरुभुमीमा हराएको म,
शायद कहिं कतै कहिल्यै,
फेला पर्दिन होला…..
प्रिय ! मलाइ खोज्ने कोसिस नगर्नु ।
हे पृथ्वी !
तिमीले गाँसेको धर्तीलाई
रगतले धोएको देख्दा,
मेरो हृदय क्षतविक्षत हुन्छ ।
तिम्रा सिंगा भूमिहरुमा सिंगा सपनाहरुमा
विभाजनका दुर्गन्धहरु सलबलाउदा,
म भक्कानिन्छु ।
तिम्रो हरेक सीमारेखालाई गिद्धहरुले रातदिन लुछ्दा,
मेरो आंङ जिरिङ जिरिङ हुन्छ ।
अनि म एक्लो रातमा लामा लामा
रुवाइ रुन्छु ।
तिम्रा ति कोमल सपनाहरु
विदेशी मुद्रामा विनिमय भएको देख्दा,
मेरो पैतालाको जमिन भासिन्छ ।
तर म अर्धमृत, अशक्त, अवचेतन
केहि पनि गर्न सक्दिन ।
तिमिलाई म कुन मुख देखाँउ ?
आज आमाको लाज ढाक्न सकिन,
दिदिबहिनीको अस्मीता जोगाउन सकिन,
म दुस्मन भन्दा खराब,
