लेखिएको गजलै हो रहरमा लेखेँहुँला,
ठानीराथेँ आफूले त बहरमा लेखेँहुँला ।
ठूलै मान्छे हुनलाई गाउँबाट हिँडेको म,
लेख्नेजति सबैकुरा शहरमा लेखेँहुँला ।
शब्दहरु खडेरीमा लेख्नुपर्ने हुँदाखेरी,
गजल नै ठीक भन्ने ठहरमा लेखेँहुँला ।
कोहीले त कसैसँग प्रेम पर्दा लेख्छन् रे,
विनासित्तै मैले कुन कहरमा लेखेँहुँला ।
लेखिएको गाइएको खुब देखे सुनेपछि,
मैल पनि सोही लाम लहरमा लेखेँहुँला ।
धेरै वर्ष पहिलेको कुरा हो, हुंगुखोला किनारतिर किरात वंशको एक समुदाय बसोवास गर्ने गर्दथे । उनीहरु जंगली जीवनबाट कृषि युगतिर विकसित हुँदै गइरहेका थिए । तथापी उनीहरु जंगली जनावरको शिकार गर्ने तथा सोको मासु खाने चालचलन भने कायम नै थियो । यो किराती वंशको समुदायभित्र पनि वंशजीय रुपले फरक फरक वंशका समूह थियो । ती समूहहरुमध्ये खप्दुलुका सन्तानहरु हालको बुङको पिल्मो गाउँमा फैलिएर रहन थाले ।
Read More »कसरी छुटे पिल्मोस् र नाम्लुवासएक अनिदो सपना
‘कोलाम’मा साइबर क्याफे
अनि भ्यू टावरको,
अहँ, निदाउँदैन सपना
एक पल पनि,
कसरी निदाउँछ देखेर त्यो,
नेचादेखि मुग्ली डाँडासम्मको सुन्दर दृष्य,
अझ, भन्नेले भन्छन्
यहाँबाट देखिन्छ, माली डाँडा,
ती त परैका कुरा,
भन्नेले भनेका ‘स्वर्गीय आनन्द’ दिने ठाउँ,
यहि त हो,
नभए त्यो तलको महासुन्दर हँुगु खोला,
सुन्दर हुँगु उपत्यकालाई सोधिहेरौँ न
‘अनुपम दृष्य’ शब्द
यहिको सुहाउदो
वर्णन गर्न त हा नि
बनाइएको, बनेको
पूmर्गेल्जे बुढोको घोषण,
सुन, सपना मेरो,
एक सुन्दर साइबर क्याफेको,
कोलाम साइबर क्याफेको,
जहाँ हुनेछ, एक साइबर,
हुनेछ क्याफे,
कफी र नेटको
मजा आउनेछ,
सुन्नेले नदेखेको
सपना बेचेर सपना किन्न हिँडेको कान्छो,
निरन्तर यसरी नै, बर्षौंदेखि
किन्दो छ सपना भारीसँगै,
बेच्दो छ सपना भारीसँगै,
हरियो जिरी जुत्ता
कहिले खाली खुट्टा
पाँच हजारको उचाइमा
नहिँडे त कुइरेको भारीसँग
खोसिन्छ गाँस
गाँससँगै खोसिन्छ
पाँच भाई छोराको भविष्य,
अस्ति नै हिँउदमा,
जेठा दाईको ‘नाघि’मा
दाजुभाईको झगडामा
घुक्र्याएको थियो
बडा बा को छोरालाई, भाईलाई
‘तँ अपुताली, छोरीहरुका खानी
म सन्तानपाला, मलाई कुटिस हैन?
मेरा छोराहरु छन् तँलाई ठिक पार्ने’ भनेर,
त्यो वचन त छोराहरुको पढाईले पो
पूरा गर्ने हो,
अनि? हुन्छ नबोकी?
हुन्छ त सयौँ कष्ट नसही?
यस्तै सोच्दै,
सानीवामी नाक्का मान्तुप छुये होगो हेप्लो,