हेमराज शर्मा

लघुकथा ः राहत
“आमा आज चामल र दाल ल्याउने हो नि ?” राजनले आमालाई सोध्यो ।
“खै बाट्ने भनेका हुन् क्या र मालतीले जवाफ फर्काइन् ।”
राजनलाई दाल र भात औधी मन पर्छ । दश बज्नै लागेको थियो, मालती छिमेकीले हिजो छाक टार्नलाई दिएको चामल पकाउने तयारी गर्दै थिइन् । वडा कार्यालयले राहत स्वरुप केही खाद्यान्न दिने भनेपछि उनीलाई आज वडा कार्यालयतिर जान हतार थियो ।
श्रीमाङ्को मृत्यु पछि मालतीका सुखका दिनहरू कहिल्यै फर्किएनन् । घरको छाक टार्न उनी मजदुरी गर्दथिन् तर सरकारले गरेको लकडाउनले सबै काम ठप्प थिए । अब त सबै घरका भाडाहरू खाली छन् । साँझ खाए बिहान के खाने भन्ने कुराले पिरोल्छ उनलाई ।

रातभरि कामको थकाईले बिस्तारामा भर्खरै पल्टेको थिए । म्यासेजको घण्टी बज्यो । हेरेको म्यासेञ्जरमा रहेछ ।

“अतित कता हो तिमी ?” समिक्षाले म्यासेज गरेकी रहिछ । समिक्षा र मेरो कुराकानी हुन थालेको करिब २ वर्ष जति हुँदै थियो । कहिले फोन कल हुन्थ्यो भने कहिले म्यासेञ्जरमा । अँझ भन्नु पर्दा हामी दुवै एक अर्कालाई माया गर्दथ्यौ । कलेजमासँगै भेट भएको हामी दुवै ।