लक्ष्मण प्रसाद खतिवडा

बन्द भयो आम्दानी के खाने होला
सताइरह्यो महङ्गीले बाँच्ने कसोरी होला ।
सह्यौँ हाम्ले भूकम्प सह्यौँ नाकाबन्दी
कोरोनाले बनायो हाम्लाई घरमा नै बन्दी ।।

छोराछोरी भन्छन् हाम्लाई लाग्यो भोक
रोजगार छैन कही चारैतिर शोक ।
जग्गा जमिन केही छैन उत्पादन कहाँ गर्ने
बन्द भयो मजदुरी कसरी पेट भर्ने ।।

उद्योगधन्दा बन्द भए रोजगारी गयो
विदेशका छोराछोरी पनि फर्की घर आए ।
रोगलेभन्दा पनि हाम्लाई भोकले मार्ने भयो
खेतीयोग्य जमिन सबै कङ्क्रिटमय भए ।।

न बिउ छ यहाँ न त मल पाइने
पेट भरी खाने दिन कहिले आउने ।
कति ठाउँको उत्पादन त्यसै खेर गए
मर्थ्यो होला भोक बरु खान त्यही पाए ।।

पवित्रताको प्रतिक प्रेम
अनुभूतिको माध्यम हो ।
जन्मको मूलस्रोत प्रेम
जिवन जिउने आधार हो ।।

जीवनको अभिन्न अंग प्रेम
भावनाको मिलन हो ।
दुख र पिडा भुलाउने प्रेम
सुखदुखको साथी हो ।

इमान्दारिता र विश्वासरुपि प्रेम
प्राणी मात्रको कला हो ।
न बाँध्न न जाँच्न सकिने प्रेम
सबैप्रतिको माया र सत्कार हो ।।

कसैलाई कष्ठ नदिने प्रेम
एक प्राकृतिक शक्ति हो ।
क्षणिक आकर्षण होइन प्रेम
एक विश्वासिलो आधार हो ।।

निश्वार्थ हुन्छ प्रेम
अजर अमर हो ।
पूर्ण स्वतन्त्र हुन्छ प्रेम
खोक्रो आदर्शभन्दा भिन्न हो ।।

न बेच्न न किन्न सकिने प्रेम
पाउनु मात्र होइन गुमाउनु पनि हो ।

अलौकिक शक्तिको धनी तिमी
तिम्रै वशमा छौं आज हामी ।
तिम्रै शान्त वातावरण पाएर
चुस्त, फुर्तिलो भएका छौं हामी ।

तिम्रो सुन्दर र अनुपम स्वरुपमा
खेल्दै, रमाउन पाएका छौं ।
तिम्रै काखमा लडिबुडि गर्दै
अथाह ज्ञान सिक्न पाएका छौं ।।