कलाधर काफ्ले

एकदिनको कुरो हो । मलाई एकाबिहानै नारायणगोपाल चोकसम्म जानुपर्ने काम पर्‍यो । यसैले म नयाँ बानेश्वरको बस बिसौनीमा गएँ र नेपाल यातायातको डल्ले बस चढेँ । देख्नमा डल्लो भए पनि प्रशस्त मानिस कोच्न र यात्रुहरू ओर्लन वा उक्लन नपाउँदै दु्रतगतिमा घुइँकिन अभ्यस्त त्यस बसलाई देख्दा त्यतिबेला मलाई च्यान्टेघोडाको सम्झना आएको हो । संयोगकै कुरा हो, त्यस दिन त्यो डल्ले बस केही होलो थियो । मेरो पहिलो पाइलो जसै ढोकाको खुड्किलोमा पर्‍यो, बस चलिहाल्यो । म भने होर्ल्याङ्पाटा खेल्दै पछाडिको एउटा खाली सिटमा थेचारिन पुगेँ ।

काठमाडौं सहरको मुटुमा गर्जमानको एउटा महल छ, त्यसको एउटा झ्यालको भेन्टिलेसनको माथिल्लो खापा उघारिएको छ । छतमुनि र त्यही भेन्टिलेसनको खापाको माथि परेवाको गुँड छ । त्यहाँ एकजोडी परेवा बस्ने गरेका छन् । पोथी परेवा फुल कोरल्न गुँडमा ओथारो बसेको छ र भाले चाहिँ पोथीकै आडमा कुक्रुक्क परेको देखिन्छ । गुँडको सामुन्ने कोमलको पुरानो घर छ र त्यसमा एउटा सानो कौसी पनि छ । कोमल हिउँदका दिनमा घाम ताप्दै त्यहीँ बसेर मीठो पीठो जे मिल्छ खाने गर्दछ ।