मेरो दारी र एक नारीको कथा
मेरो दारी र एक नारीको कथा
दुर-दुर तक हाम्रो कुनै र्साईनो थिएन तर पनि ऊ नजिकिईरहेकी थिई मसँग दिन प्रतिदिन । थाहा छैन किन । जसै म अफिसको लागि निस्कन्थे ऊ ढोकामा बसेर मुस्काईरहेकी हुन्थी, आधा मुख पर्दाले छोपेर । म स्वभाविक नजर ऊ तर्फ दौडाऊथे र अचम्म मान्थे । के तालकी केटी होला सोच्दै म गेट सम्म पुग्थे र अगाडी आफ्नो गन्तब्यतर्फ लाग्थे । अगाडीको घुम्ती कट्नै लाग्दा अनायासै पछाडी हेर्दो रहेछु । ऊ त्यतिवेला गेटमा आएर हेरीरहेकी हुन्थी । क्षणभरमै ऊ ओझेलपर्थि । त्यससँगै मेरो मन मस्तिष्कबाट पनि ओझेल पर्थि अर्थात फेरी फर्केर रुममा नआउन्जेल मैले भुलेर पनि उस्लाई संझिन्नथिए ।
दिन बित्दै थिए । ऊ एकाएक गाएब भई । दुर्इचार दिन त खासै मतलव भएन । तर पछि-पछि न्यास्रो लागे जस्तो लाग्न थाल्यो । ढोकाको पर्दाबाट कसैले चिहाईरहेको जस्तो या भनौ अगाडी बाटोमा नपुगुन्जेल गेटबाट कसैले हेरीराखेको छ जस्तो लाग्थ्यो तर त्यहाँ कोही हुदैनथियो । म उसँग कहिले बोल्न खोजिन । बोल्ने मन नभएर पटक्कै होईन । हेर्दै माया लाग्ला जस्ती थिई ऊ गोरी चन्चल । बस बोलीएन । नबोल्दा नबोल्दै झनै बोलीएन ।
उस्को दृश्य मेरो हृदयमा यति गाढा बनेर बसिरहेको थियो की उस्को वास्तविक दृश्यसँग खासै फरक खादैन थियो होला । तर मलाई यस कुराको बाल थिएन । न त म उस्लाई संझेर बस्नेवाला थिए न त उस्को लागि आशु नै झार्नेवाला थिए । जसरी उस्को दृश्य गाढा बनेर गईरहेको थियो ,त्यसै गरेर उस्को दृश्य पातलो भएर हराई जानेमा ढुक्क थिए । जीन्दगीमा आतेजाते धेरै हुन्छन् तर कोहीकोही अलि खास हुन्छन् जस्ले संझनाका पल दिएर जान्छन् । साहेद तिनीहरु मध्यकै थिई ऊ , अब संझनाकी मात्र ।
एकदिन फेरी उसैगरेर उस्लाई गेटमा देख्न पाउदा कम्ता खुसी लागेन मलाई । सुरुमा त आखाँमै बिस्वास लागेन । उस्ले नया कपडा लगाएकी थिई । लामोखाले अनारकली शैलीको जामामा कम्ता सुन्दर देखिएकी थिईन ऊ , साच्चै भन्दा बेहुली जस्ती देखिएकी थिई ऊ । मैले आफ्नो खुसी हासोमा रोक्नै सकेको थिईन । ऊ पनि उसैगरेर मुस्कुर्राई रहेकी थिई । काखमा समाएर उस्को स्याउ जस्तो गालामा चुप्प मोई खाईदिउ जस्तो मनमा लागेको थियो तर समस्या जब म गेटमा आईपुगे, ऊ यता कोठाको ढोकामा आएर चिहाउन थाली । जब म ढोकामा पुगे ऊ भित्र कोठाबाट चिहाउन थाली । आज आफूलाई रोक्न सकिन । भित्रै कोठामा पुगे ।