Kamalprakash

मेरो देश मलाई नै, चिन्न छाड्दै छ रे अब
बहुमत र अल्पमतमा, राज्य भाड्दै छ रे अब

पुरोहित, मलामी र, जन्तीसँगै मिली जाने
फरक जात काट्नु भन्दै, किल्ला गाड्दै छ रे अब

आफ्नो प्रदेश भए पो त, रातमै धनी भइन्छ त
श्रमिक वर्ग मालिक बन्ने, सपना बाढ्दै छ रे अब

के चाहिन्छ सोधी हेरें, सिफन सारी किन्छु भनिन् ।
अझै राम्री हुन्छु भन्दै, सज्जा भारी किन्छु भनिन् ।।

उनी राम्री हुनुभित्र, म, राम्रीको राम्रो हुँ रे ।
बगैंचामा फूल फुलाउन, एक हजारी किन्छु भनिन् ।।

सबै जायज हुन्छ भन्थ्यौ, प्रेम, युद्ध इच्छाभित्र ।
नैतिकता लुकेकोछ, भन्थ्यौ मेरो शिक्षाभित्र ।।

हरेक नाता जोडिनुमा, क्यै रहस्य हुन्छ भन्थ्यौ ।
एउटा सार खोज्दैछु म, तिम्ले पा’को दिक्षाभित्र ।।

जन्में, हुर्हें, पढें, साँच्ची, सब गरें, के गरिन र ?
घाँस, स्याउला, भारी बोक्दै, लेक, बेंसी झरिन र ?

आटो, पिठो, रोटी, मकै, खाँदै – खाँदै बाँचेकै हो ।
चाम्रे, चिल्लो नभए नि, रित्तो पेट भरिन र ?

कमल प्रकाश पौडेल

एक जागिरले पेट पाल्न, मुस्किल छ काठमाडौँमा |
दश हजारले मैना फाल्न, मुस्किल छ काठमाडौँमा ||

किन यस्तो सस्तो पैसा, जीवन भने महँगो भो |
एकसरो लुगा हाल्न, मुस्किल छ काठमाडौँमा ||

पाहुना आए ताला लगाई, हतार गरी टाप कस्यो |
सबैलाई चुलो बाल्न, मुस्किल छ काठमाडौँमा ||

पशुपति दर्शन गर्ने, मेसो पारी हुल आउछन् |
धरोधर्म पाईला चाल्न, मुस्किल छ काठमाडौंमा ||

स्तर अनुसारको खाना, लुगाफाटो लाउनै पर्ने |
इज्जतको प्वाल टाल्न, मुस्किल छ काठमाडौँमा ||

रचनाकाल : २०६८/०८/१७ शनिबार, काठमाडौँ |

प्रति निमेष अँध्यारोमा, मेरै तेज बल्छ भन्थ्यौ
तिमीबिना जीवनमा, सास खम्बा ढल्छ भन्थ्यौ

माया भन्ने यस्तो बुटी, अजम्बरी, अकाट्य छ
सारा झुक्छन मायाभित्र, यमराज गल्छ भन्थ्यौ

आस्तै-आस्तै मतिरको, न्यानो माया मार्दै जानू
अनर्थ कल्पना हैन, भुल्ने बानी पार्दै जानू

मैले हैन हतारमा, बल्छी थाप्ने तिमी नै हौ
दुबोमाला लगाउने, उसैलाई तार्दै जानू

सुन्छु आजभोलि तिम्रो, कोठाभित्र बास छैन
उनै बिना तड्पिदिने, मुखभित्र गास छैन

हुन त खै सँधैभरि, जानिराख्या बानी तिम्रो
उनै आडमा हुन्छन् सुन्थें, अरू तिम्रो पास छैन

कैलेकाहीं आऊ भन्थें, बारै घोकी आउन थाली
सर्माएर सम्साँझैमा, औलै टोकी आउन थाली ।।

प्रीतिभित्र बाँध्नलाई, यौटा एउटा यात्रा तय भयो
सुस्तै–सुस्तै दिनसँगै, छोटो परिचय भयो ।।

नजिकियौं कति छिटो, मन खोल्ने चौतारीमा
शितल ताप्दा दुनिँयाको, आँखा पर्ने भय भयो ।।

संसारमा प्रिती जोड्न, तिमीलाई नै लायक देखेँ
फुर्सद हुँदा आँखा मार्न, तिमीलाई नै पायक देखेँ |

जीवनको रंगमन्चमा, धेरै नाटक खेलिएछ
नायिका म भइ हेर्दा, तिमीलाई नै नायक देखेँ |