sakar

यो
देश,
अनि यो शहर सारै नै बिचित्रको छ ।

योभन्दा पनि बिचित्रको छ,
यहा को भोक, रोग, शोक र लोकचारितामा मस्त
कोल्टे फेर्न सफल
यहाँका भक्तजनहरू
र
र
उहाँहरूका पूजनीय देवी र देवता

के यो बास्तबिकता ,
कि सायाद मेरो रोजाइ?

मेरो एक मात्र चाहना ,
या मीथ्या को मेरो भोगाइ ?

स्वायम आफै मा दृढ अटलता?
या केबल खुसी हुनु मेरो आबस्यकता?

यी अनि येस्तै प्रस्न बिच रुमलिने गर्ने गर्दैछ आजकाल र हराउछ
उ

अनि
अनि रमाउछ र रमाउने चेस्सटा राख्छ

कि

म ,
म त्यही अस्थिर मानव जो परिबर्तन बाट पर पर भाग्थ्यो

आज उ स्व्यम येस्को अनुपस्थितिमा छटपटाइ रहेको छ ।

त्यो येक झल्को अनि त्यो येक मुस्कान को भोग मा बिलिन बनेको छ ।
प्यासी अनि लथिइत भईशकेको छ ।

तर
तर

कता कता अनिश्चिय को त्यो कालो बाद्ल मर मराई रहेको पाउछ ।।

मेरा ती हर्षले उन्मात्त भएका दिन होस् या।।।
चाहे जीवन र जगत्का बारे मलाई वास्तबिक पाठ पढाउन सफल त्यो कालो दिन ।।

खै के लेखु ? खै के कोरु ?
आफैमा अपूणः र आफैमा अपरिभाषित छु म !
त्यस्तो मद्वारा केरिएको यस खेसो्को के अर्थ,
अनि के महत्त्व यसको बख्यौतापूर्ण सार्थकताको ?

तर
तर
वास्तविकताको धरातल मेरो सोचाइको परिधिभन्दा धेरै पर रैछ !

शताब्दीको रौनक र समाजमा यो बढ्दो देखावटीपन,
मौलाउदो अस्वस्थकर प्रतिस्पर्धा
अनि मेरी प्यारी सानुको चाहाना
त्यही भएर बा म त डाक्टर नै पढ्ने ।

सोच्दा पनि कस्तो रमाइलो आहा!
त्यो सेतो कात्रो, घाटिमा दुई सुत्रे तनो
अनि बिरामीको डाक्टर साब एक मात्र
आङ नै सिरिङ्ग हुन्छ,
बा ए बा कस्तो नबुझनु भएको के,
म त जसरी पनि डाक्टर नै पढ्ने।