अनौठो मेरो माया
किन तिमी आउछौ सधैं मेरो झझल्कोमा
निदरीमा बिपनीमा अनि सपनीमा
किन यति धेरै माया दिन्छौ राखी समिप्यमा
म त पागल सरी भैसकें तिम्रै सम्झनाले
तिम्रै कल्पनाले तिम्रै ममताले।
निष्ठुरी बनी छाड्छौ भन्ने त्रास् जिबितै छ
त्यो दिनको कल्पना मात्रै पनि सार्है मर्माहत् छ
आखिर किन यस्तो भयो कसरी म बुझौं?
हाँसी हाँसी बसौं कि सधैं आँसुले नै रुझौं?