वसन्त कुमार चौधरी

मेरो प्यारो मान्छे तिमी एक्लै नजाऊ न
जाने भए मलाई पनि साथै लैजाऊ न

जब तिमी नजिकिन्छौ मेरो वैंश खुल्छ
मुस्कुराउँदै हेरिंदिंदा मनको दैलो खुल्छ
एक्लै अब भीडबाट नहराइदेऊ न

तिमीलाई जब देख्छु म यस्तो मलाई लाग्छ
कहिले पनि नओइलिने एउटा कमल फुलेछ

हुन त आकाश चारैतिर निहुरेकै हो
लाग्छ त्यो अभिनय धरती चुम्न हो
जीवनको अँध्यारोमा एकै छिन तिमी हाँस्ता