रामशरण पुडासैनी

“सायद अर्कोपल्ट सिमभञ्ज्याङ जान्नँ।”

“हिउँ नपरूञ्जेल मलाई पनि त्यस्तै लाग्थ्यो ।”

उसले मेरो गम्भीरतामा कटाक्ष प्रहार गर्‍यो । सहेँ निरूत्तर भएँ । सायद उसले मलाई नबुझी सतही उत्तर दिएको थियो । कारण खोज्नतर्फ पनि लागेन ऊ । सम्झ्यो होला- उसको विरक्ती एकै वर्षमा शून्य हुन्छ । यसको उदासीनता क्षणिक हुन्छ । यसको आक्रोस अन्त्य हुन्छ । मलाई जान्नेहरू यसै भन्छन् ।