खगेन्द्र खिलाफी

जान्ने बुझ्नेले मात्रै भकारी, भरेको छ यहाँ
इमान्दारी मान्छेहरू भोकै, मरेको छ यहाँ

अरुलाई नै सिउदो, भरायौ आखिर
मर्नु न बाच्नु मलाई, गरायौ आखिर

जिली गाठी अरुसामु खोल्छौ किन ?
अमृतमा बिष तिमी घोल्छौ किन ?

म त निर्दोष सोझो मान्छे हजुर
मेरै खिलाफमा सधैं बोल्छौ किन ?

अरुलाई नै सिउदो ,भरायौ आखिर
मर्नु न बाच्नु मलाई ,गरायौ आखिर

हासो खुशी जीत सबै तिम्रो पेवा भयो
मलाई भने नमिठो ,हरायौ आखिर

आफ्नो कुटिल तुच्छ स्वार्थ फेक्छौ कहिले?
भन मलाई संबिधान लेख्छौ कहिले ?

सधैं आफूलाई मात्र हेर्ने नजरले
काकाकुल जनतालाई देख्छौ कहिले ?

साहनुभूति किन गर्छौ जग्घार तरेपछि
सहयोग किन एक्लै काम फत्ते गरे पछि

धेरै स्वार्थी छौ तिमी उसै गरि बैगुनी पनि
सम्झिन्छौ मलाई नै केही समस्य परे पछि

यमराजको भरौटेले, डस्न बाँकी छ
मुटुमा तिखो छुरी, धस्न बाँकी छ

मरेतुल्य भा’ छु यहाँ जिउँदो लास झैं
हो मलाई चितामा मात्रै कस्न बाँकी छ

अरुको नासो चिनो सबै जलाई दिनु
चोखो मन मुटु मिनाजी मलाई दिनु

माग्दिन सुमेरु पर्बत हजुरलाई
अन्धाकारमा मनको दियो बलाई दिनु

बिस्तारै अधर्मको बस्तीमा सरेको छ मान्छे
स्वर्ग छिर्न नसकेर नर्क झरेको छ मान्छे

जताततै भोकमारीको डढेलो जाँदा खेरी
अनिकालको त्यो चपेटामा मरेको छ मान्छे

मेरो मायाँ सधैं सधैं मासी दिए हुन्छ अब
छातीभित्र तिखो छुरा भासी दिए हुन्छ अब

बैश रोकी कति हाँसु लास बनी कति बाँचु
मायाँ गर्नु पाप ठानी फासी दिए हुन्छ अब