बिश्वोराज न्यौपाने

सकिन भुल्न रोएर बसें,
आशुँले मुख धोएर बसें।

कसम प्रिया ढाँटेको भए,
मन्दिरको मुर्ती छोएर बसें।।

दुई थोपा आँशु झारेर के भो?
तिमी सँग मैले हारेर के भो?

भोली त अवस्य मर्नु छदैछ,
आजै तिमीले मारेर के भो?

पाप र धर्म जान्दिनौ भने,
आँगनमा तुलसी सारेर के भो?

अब त यो लोक परलोक हुँदैछ,

बरु काली भन कृपया मलाई जाली नभन,
म त तिम्रै घरवाली हुँ,मलाई साली नभन।

सम्मोहनका मधुमासमा मदहोस सुवासिनी,
म त हजुरकै फुलबारी हुँ,मलाई माली नभन।।

मह जस्तो गुलियो माया तिमीलाई अमिलो पिरो भएछ,
सम्झनाका अमुल्य उपहारहरू, बर्षाको बेस्वादे बिमिरो भएछ।

समय सँग चल्न जानिन कोही कसैलाई छल्न जानिन,
त्यसैले मायाका ब्यापारीहरू, तिम्रो दिलको हिरो भएछ।

झुन्याउनु छ कसैलाई, डोरी बाटे हुन्छ
उमा सिंहको अस्तु कसम, सक्छौ आँटे हुन्छ!

मसी बोक्ने कलम पनि, आगो ओकल्छ
मास्नु परे अत्याचार, सबै ताते हुन्छ!!

कस्तो पत्र लेख्यौ प्रिय, आँखा थाले रसाउन
न त सकें’ सँगै बस्न, न त सकें कमाउन!

बाबा भन्दै “सानी” छोरी, कत्ति रहर गर्दी होली
चिं मुसी खेल्न अनि, हातका औंला समाउन!!

बिपनाका खेतबारीमा, मनको माया रोप्न पाऊँ,
बुढा सुब्बाका बाँसहरूमा तिम्रै नाम खोप्न पाऊँ।।

सात समुद्रपारिबाट, फर्किएर अर्को बर्ष,
तिमीलाई नै नवशृंगारमा, पछ्यौरीले छोप्न पाऊँ।।

सपना वा बिपना खै कुनमा हराएँ,
मायालु ती तिम्रा गुनगुनमा हराएँ,

न्यानो त्यो स्पर्श काखको शिरानी,
माया पोखिएको बिस्कुनमा हराएँ,