निश्चल श्रेष्ठ

के उपहार दिउ तिमीलाई
मा आफै गरिब भएको छु
के विश्वास दिउ तिमीलाई
मा आफै अविश्वासमा जाकिएको छु
कुन सफलताको कामना गरौ तिमीलाई
मा आफै विश्वासको लाएक रहिन

मेरो जिन्दगी”
संघर्स नै रहेछ जिन्दगी
संघर्स गरी रहेछु,
दुख र सुखको यात्रा रहेछ जिन्दगी
त्यहिँ यात्रालाई निरन्तर दिरहेछु
हासो मात्र रहेन छ जिन्दगी
आशु पनि रहेछ त्यसैले
हासो र आसुको सङ्गममा
बाची रहेछु जिन्दगी !

निश्चल श्रेष्ठ “घायल ”
हाल-इजरायल

हाँस्न भने ओठ खोले,
आँखाबाट आँशु झर्यो
आफ्नो भनी माया दिए
दुनिया नै टाढा भयो

गलत रहेछ .!!

आफ्नो भनि माया दिए उल्टै मायाको भिखारी बनाई दियो
आफ्नो भने बिस्वास दिलाए तर बिस्वास घात सम्झी दियो
फुल भनि टिप्न खोजे काडा बनि बिजाई दियो .

कस्तो भाग्य रहेछ मेरो

कस्तो भाग्य रहेछ मेरो
अभग्या नै परेछु कि
कुन जुनीको सजाय भोग्दैछु
कुनै पाप पो गरेछु कि
माया के हो थाहा छैन मलाई