सुरेन्द्र निरौला

अनायासै झस्के आज , सपनिमा तिमीलाई देखे
फेरिएछ मुहार तिम्रो, आफ्नैलाई पनि पराइ सोचे
झरना जस्तो केश तिम्रो कुवा जस्तो भएछ
रङएछौ त्यसरीनै,मसी लत्पत्याएसरी

आज एउटा गजल लेखे, सुनिदिने कोही भएन
आफूभित्रै गुन गुनाए, बुझिदिने कोही आएन

छोप्यो परेली धमिलो धुवाले,
सुने चित्कार यी मेरा कानले
भौतारिरहे यताउति तर भेटिन कसैलाई
सन्नाटा छायो यो मेरो मनभित्र
बाहिर थिएन कोही, न कुनै शत्रु न कुनै मित्र