सुरेन्द्र सिंह ठकुरी

सबैले उसलाई माग्ने भन्छन्, भिखारी भन्छन् । बच्चा काखमा च्यापेर बजारका प्रत्येक गल्ली र चोकहरूमा ऊ डुलिरहेकी हुन्छे, डुल्दै गर्दा पाँच, दश रुपैयाँ आफ्नो गुजाराको निम्ति मागिरहेकी हुन्छे । यो उसको दिनचर्या हो । बजारका प्रत्येक मान्छेहरू उसका लागि परिचित छन्, त्यसैले त ऊ नजिक जाँदा तर्केर भाग्ने गर्छन् । या फेरि ऊ नजिक हुदा हप्काएर धपाउने गर्छन् ।

उसको बोल्ने ठेगान हुदैन । उसलाई पैसा माग्न कुनै समय चाहिन्न । जो कोही जतिबेला जहाँ निर भेटिन्छ, त्यही निर पैसा माग्ने उसको आदत नै बसिसकेको छ । तर यसको मतलब ऊ पागल भने होईन । उसको दिमाग ठिक छ नत्र सबैले यो त पागल हो भनेर पागलखाना पठाउन लाग्दा किन डाक्टरले मानसिक रुपमा स्वस्थ्य छ भनेर फर्काउथे त उसलाई ? ऊ बाध्य छे, पैसा माग्न । ऊ बाध्य छे भिखारीको संज्ञा पाउन ।

टह टह जूनको राजमा
अनगिन्ती ताराहरूको माझमा
रात फक्रेको छ ।
किरीकिरी किरीकिरी
एकोहोरो किराहरूले कराई रहँदा
पूर्णिमाको बेवास्ता गर्दै
गैरी खोलामा स्यालहरू कराउदैछन् ।

कति सोच्नु जीवन, जगतका बारेमा ?
बेफुर्सदिलो आफ्नै फगतका बारेमा ।

हिजोदेखि आजसम्म कति छन् कति ?
भनेर के साध्य उधारो लगतका बारेमा ।

अब प्रत्येक ब्यक्तिका सपनाले तर्साउने छन् ।
हरेक मध्यरातिमा ऐठन पर्ने छ ।
अनिदोले सताउनेछ,
तर
निद्रा पर्नेछैन ।