दिंग्लाली कान्छो

मैले पहिलोपल्ट आँखा खोल्दा
पहिलो अनुहार उनैको थियो
त्यो बेला मलाई लाग्थ्यो
सन्सार देखाउने, चिनाउने
माया, ममता बाँड्ने
दुख, सुख बुझाउने
तिनै बोझिला हातहरू
जब मेरो स्पर्शमा आउँथे
मलाई कुनै डर वा भय हुँदैन ।

दिन दिनै तिम्रो बैंश हेर्दा हेर्दै ह्रास भयो
लाग्छ मलाई प्रकृतिको सम्पत्ति नै नाश भयो

बालापनमा व्यर्थै मलाई झुटो माया बाँडिदियौ
आजसम्म बाँच्नु पर्ने जिन्दगीलाई आश भयो

देश प्रेमको भावना बोकेर
साहुको सामानलाई
राष्ट्र बिकासको भारी सम्झँदै
जीवनभर ढाकर बोकेर
उकाली – ओराली गर्ने
भरियाहरूलाई सलाम !

मर्न लाग्या’ यो मन्लाई जगायौ तिमीले
मनभित्र ठूलो हुरी चलायौ तिमीले

बाँच्नुभन्दा मर्नु निको मै भन्थे पहिले
बाँच्ने आशा दिन-दिनै बढायौ तिमीले