यो मन्लाई जगायौ तिमीले

मर्न लाग्या’ यो मन्लाई जगायौ तिमीले
मनभित्र ठूलो हुरी चलायौ तिमीले

बाँच्नुभन्दा मर्नु निको मै भन्थे पहिले
बाँच्ने आशा दिन-दिनै बढायौ तिमीले

हुँदा-हुँदै नाता हाम्रो अनौठो अहिले
भत्केको त्यो मेरो घर बनायौ तिमीले

सम्हाल्छु म भन्दै आयौ सुस्तरी सुस्तरी
आफ्नै चोखो माया आज लुटायौ तिमीले

दु:ख जति आफै लिई सुखमा भुलाई
आफू भासिएरै पनि उठायौ तिमीले

यसै गरी बाँच्न पाए जीवन उज्यालो
स्वर्ग सरी काखमाथि सुतायौ तिमीले

बिराटनगर – ४ , मोरंग