यो अन्तिम पत्र हो । अब तिमीलाई कुनै पत्र लेख्ने छैन । मेरा तिनै गन्थन हुन त्यसैले तिमीलाई वाक्क पनि लाग्न सक्छ, केही समय छ भने अबश्य पनि पढे ।
म धेरै विगतमा जान चाहान्न । सबै कुरा नहुनु थियो तर त्यही भयो अर्थात हामो भेट माया प्रेम अनि समर्पण । भन गल्ती कहाबाट अनि को कोबाट भयो । मेरो बारेमा तिमीलाई सबै कुरा थाहा थियो, मेरो घर अनि परिवारको बारेमा, तिमीलाई कहिले र कुनै कुरा पनि लुकाएको थिईन न लुकाउन जरुरी नै ठाने ।
मलाई के लागेको थियो भने सधै १५ मिनेटमा पुग्न सक्ने त्यो एकान्त जंगलमा आज १ घण्टामा त अबश्य पनि पुग्छु किनभने आज अरु दिनको जस्तो तागत थिएन मेरो शरीरमा । डाक्टरले मलाई अब एक घण्टा भन्दा वढी वाच्न नसक्ने वताएका थिए । त्यसैले पनि मैले जंगलको वाटो समाते किनकी मलाई मानिस भएको ठाउँमा सकभर मर्न नपरे हुन्थ्यौ भन्ने लागेको थियो । गाउँमा मरेमा मलाई कसैले पनि चिन्न सक्दैनथे । सवैले मेरो वेवारिसे लाशलाई छि छि र धुर धुर गर्थे । मैले सोचे म मर्नका लागि त्यो एकान्त जंगल नै उपयुक्त छ । म छिटो छिटो दौडन थाले जंगल तर्फ ।
