अन्तिम पत्र

यो अन्तिम पत्र हो । अब तिमीलाई कुनै पत्र लेख्ने छैन । मेरा तिनै गन्थन हुन त्यसैले तिमीलाई वाक्क पनि लाग्न सक्छ, केही समय छ भने अबश्य पनि पढे ।

म धेरै विगतमा जान चाहान्न । सबै कुरा नहुनु थियो तर त्यही भयो अर्थात हामो भेट माया प्रेम अनि समर्पण । भन गल्ती कहाबाट अनि को कोबाट भयो । मेरो बारेमा तिमीलाई सबै कुरा थाहा थियो, मेरो घर अनि परिवारको बारेमा, तिमीलाई कहिले र कुनै कुरा पनि लुकाएको थिईन न लुकाउन जरुरी नै ठाने । समाजको भाषामा हामो सम्वन्ध नाजायज थियो भन्ने कुरा तिमीलाई पनि थाहा थियो र मलाई पनि थाहा थियो तर यती हुदा हुदै पनि त्यसलाई वास्ता गर्ने काम न मबाट भयो न तिमीबाट नै । दिनहरु बित्दै गए, हामी बिच निकै झगडा पनि भए अनि तनाव पनि भए तर यसका बाबजुद पनि हामीबिचको माया मरेन बरू हुर्किदै गयो ।

तर पछिल्ला समयमा तिमीले एक शर्त राख्यौ मैले घर छाडनु पर्छ भनेर । यसमा पनि मेरो विमति केही थिएन तर गाह्रो भने अबश्य थियो, तिमीलाई संझना होला त्यसका लागि तिमीलाई अन्यत्र बसाल्न धेरै ठाउँमा कामको लागी मैले तिम्रै अगाडि त कहिले एक्लै प्रयास गरे तर भाग्यले साथ दिएन । मैले केही गर्न सकिन । किनकि जीवन जिउनका लागि माया मात्र प्रयाप्त हुन्छ भन्ने सतही आडम्वरमा मलाई विश्वास लाग्दैन, आर्थिक संकटले पनि मानिसलाई नरामोसँग गाल्छ, जीवन जिउनका लागि चाहिने न्युनतम आधार नभए माया माया जस्तो हुदैन भनेर मैले हामो लागि यावत प्रयास गरेको थिए तर सकिन । म असफल भए तर पनि म निरास भने भएको थिईन । पछिल्लो समय तिम्रो कामको शिलशिलामा पश्चिमको बसाईले मलाई उत्साहित वनाएको थियो अब हामीले नयाँ जीवन शुरु गर्नु पर्छ भन्ने पनि लागेको थियो तर त्यो लामो समय टिकेन ।

तिमी आयौ र पनि म निरास भने भएको थिएन । संभवत तीन महिना अगाडिको मात्र कुरा हो त्यस्तै एक भेटमा मसँग बिहेको समय मागेकी थियौ म पनि तिमीसँग तीन महिनाकै समय मागेको थिए ।

त्यो तिमो फगत नाटक थियो या के थियो यो त मलाई थाहा भएन तर यो तीन महिनामा तिमीले मप्रति गर्ने भनेको माया तासको घर झै एकै पटक गर्ल्याम्वै ढल्यो । महेशसंगको तिम्रो सम्वन्ध र सुरजसंगको नयाँ सम्वन्धको पर्दाफासले म पछारीए, उठनै नसक्ने गरी । अझ घाउमा नुन चुक त त्यो वेला छरर्यौ जुन दिन तिमीले भन्यौ सुरज र महेशलाई म कहिल्लै भुल्न सक्दिन तपाईको कुनै संझना छैन भनेर ।

वा क्या भन्यौ । सुरज जसले लाउँ लाउँ र खाउँ खाउँ भन्ने उमेर र रहरमा १ वर्ष सम्म तिम्रो सतीत्व लुटेर सधैका लागि गायव भयो अर्को स्वास्नी च्यापेर । अनि महेश रक्सीले मातेर च्याट र फेसवुकमा तिम्रो यौवनलाई खेलाउदै तिमीलाई अजम्वरी सपना देखाउदै भुलाउदै गयो । अनि उनीहरुका अगाडी मेरो निस्वार्थ माया तिमो लागि घृणित हुदै गयो ।

त्यस पछि मैलै के गर्नु पर्थ्यो की तिमीसँग कहिल्लै नवोल्नु पर्थ्यो की तिमीले जे गर्थ्यो चुपचाप सहनु पर्थ्यो । र की मेरो मायाका कुरा महेशलाई सुनाउनु हुदैनथ्यो तर म सकिन यी सबै मध्ये केही गर्न सकिन तर प्रयास नै नगरेको भने होइन । यसबिचमा मैले गरे सन्ताप र पीर अनि आफै माथी घृणा जागेर हुदाखादाको जागीर छाडे । विश्वासघातको पीडाले कैयो राती भोकै सुते । वीना कसरत शरीरको तौल ७२बाट घटाइ ५२ पुरयाए । मनोवल खसालेर शरीरमा नानाथरी रोग भित्राए ।

के यती गर्न सक्नु मेरो लागि काफी थिएन त, साच्चै भन्ने हो भने मैले जे सके त्यही गरे । तर विडम्वना मैले गरेको मायामाथि मलाई कहिल्लै पनि पश्चाताप भएन त्यसैले प्रायश्चित गर्ने आवश्यक्तावोध नै भएन । सोचे मेरो मायामा के कमी थियो भनेर अहँ मैले केही पाईन । मायामा धोका, विश्वासमा घात हुन्छ भन्ने सुनेको थिए मैले यी सबै सहे आत्मसात गरे । मन भित्र अथाह पीडा छ, ती पीडाबाट उन्मुक्ति खोजे, उन्मुक्ति पाउन सकुला झै त मलाई लाग्दैन तै पनी सान्तवनाले पीडा कम हुन्छ भनेर फेरी एक पटक तिम्रै शरणमा आए । हो मलाई तिमीले माया गर्दिनौ कीनकी म मन पर्न छाडे । के को लागि मसँग आएकी थियौ अनि के नपाएर मबाट टाडा भयौ मैले केही बुझ्न सकेको छैन । तिमी स्वतन्त्र छौ आफ्नै किसिमले जीवन वाच । तर मलाई नै उल्टो घृणा गर्नुको कारण के हो यसको जवाफ नपाउदा सम्म न म रामोसँग वाच्न सक्ने छु न त मर्न नै ।

उही अभागी संजिव