बिनोद महर्जन

जादैछु त्यहाँ फर्केर आउने कुनै बाटो नहोस
भासियोस धरातल टेक्नलाई कुनै माटो नहोस

खानलाई पानी नहोस फेर्नलाई सास नहोस
आफ्नाको साथ नहोस बस्नलाई बास नहोस

आऊ केही पल मसँग बिताएर हेर
मनको गाँठोहरू मसँग फुकाएर हेर !

धेरै दिन पछि अचानक सपनाको जीवनमा अलग तरङ्ग आएको थियो, आज धेरै दिनपछि उसले कसैलाई अचानक बजारमा देखेको थियो । त्यो परिचित अनुहारमा आज पनि त्यही कान्ति थियो, झुस्स दारी, लामो कपाल, त्यही कुटिल मुस्कान । फरक थियो त मात्र केही समयका रेखाहरू र रंगको । झन्डै दस वर्ष पछि नि उसको अबोध चेहरामा कुनै परिवर्तन थिएन । सपना झसङ्ग भई । उसको मानसपटलमा बिगतका एक एक घटनाहरू चलचित्रझैँ नाच्न थाले । उसले आफ्नो खुट्टा आफैले महसुस गर्न छोडी, कोही नजिकै भएको भए उसले सहाराको लागि हात समाउने थिई, सारीको सप्कोले निधार पुछ्दै सपना बसी सडकको एक छेउ ।