कुँवर दिपजंग

हे आमा तिमी पर्खेर बस, आउने छु म घर
सम्झेर तिमीलाई आसुका धारा, बग्दछन् बरर ।

नौ महिना कोखमा राखेर तिमीले, यो छोरो जन्मायौ
असह्य दुःख सहेर तिमीले, हुर्कायौ बढायौ ।

कुर्दा कुर्दै तिम्रो बाटो दिन ढली रात बन्यो
मैले लाको निश्चल माया दुनियालाई बात बन्यो

दोबाटोमा कुराई रहयौ आउछु सँगै जाउँला भनी
पिउदा पिउदै मनको आश्रु नशा बिग्री मात बन्यो

जहाँ जन्मे हुर्के बढे, टालाटुली बाटुली खेल्दै
हरियालीको स्वच्छ पावनमा, साथीसंगीसाथ भ्रमण गर्दे ।
स्मरण आउँछ रमेका ती, पैदद उकाली ओराली बनोरम जंगल
उही नै देश हिमालयन बसोन्नोस्थल, प्यारो मेरो प्यारो नेपाल ।