पथ्र्योदास

जब हृदयलाई केहीले डस्छ नजानी नजानी
अनि आँखाबाट आँसु खस्छ नजानी नजानी

भो अब छाती पोलेको गुनासो गर्दै नगर
भनेकै थिए दिलमा ऊ बस्छ नजानी नजानी

ए मेरी प्रियसी
तिमीले जस्तै
यो मरुभूमिको शहरमा
अभावका सिउड़ीहरू ओछ्याएर
र चिसो चुल्होमा
सपनाहरू सेकाएर
म ओयेसिस बाचिरहेछु
खोकिलामा च्यापेर
आशाका केही हरिया
स्परोगाइराहरू ।

अलिकति क्षमता,अलिकति आश मिसाईदियो भने
फल्नेछ सुन पाखुरीमा विश्वास मिसाईदियो भने

देख्नेछौ कसरी पुरै समुन्द्र पिउँछ मान्छे
पानीमा पनि मदिराको प्यास मिसाईदियो भने

थियो , सायद यो संसार अर्कै हुने थियो
आँसुमा पनि थोरै उल्लास मिसाईदियो भने

थाहा हुनेछ,कसरी पोल्छ मुटु,बर्सिन्छ आँसु
छातीमा बादल आँखामा आकास मिसाईदियो भने